De beste finaletafels uit de pokergeschiedenis
Na de finaletafel van de EPT Grand Final, waar de pokersterren zeer goed vertegenwoordigd waren, kiest Barry Carter de vijf zwaarste finaletafels uit de geschiedenis van poker.
 |
| De droomconfrontaties zijn zeldzaam |
Vorig weekend behaalde Steve O'Dwyer de overwinning aan wat velen - waaronder ikzelf - beschouwden als de beste finaletafel ooit (Engels) uit de geschiedenis van de European Poker Tour.
Er was ooit een tijd waar elke finaletafel van de WPT, WSOP en EPT events, gevuld was met bekende namen. Het kwam zelfs zo vaak voor, dat deze spelers bijgevolg de nickname 'TV Pro's' opgespeld kregen.
Dit fenomeen haalde zelfs de alom bekende pokerfilm Rounders, waar Mike McDermott de bekende woorden sprak:
"Why do you think the same five guys make it to the final table of the World Series of Poker every year? What, are they the luckiest guys in Las Vegas?"
De opkomst van de onbekende speler
 |
| Inivitational events vervangen grote finales |
Echter, kort na de boom, begonnen deze met-sterren-gevulde tafels, die perfect waren voor TV, steeds zeldzamer te worden. Het aantal spelers dat toestroomde aan de pokertafels, gecombineerd met het steeds hogere spelniveau, betekende dat we al van geluk mochten spreken wanneer we meer dan één bekende naam aan de finaletafel zagen. Wanneer we erin slaagden om drie bekende spelers aan de finaletafel te krijgen, dan zou er al officieel gesproken worden van een 'stacked' finaletafel.
De "glamoureuze finales" werden zelfs zo zeldzaam, dat de toernooiorganisatoren en TV producers het idee kregen om elite events te organiseren, waar enkel de grote namen aan konden deelnemen; bijvoorbeeld invitational TV-toernooien, uitzendingen van cashgames en super high roller events.
Wanneer een finaletafel tegenwoordig bestaat uit bekende namen, dan zorgt dit ervoor dat het event nog veel specialer wordt. Natuurlijk zou je ook kunnen stellen dat een event zoals One Drop, waar de buy-in een miljoen dollar bedroeg, een speciale finaletafel had - maar dat zou het sowieso al worden; het spelersveld voor zo een toernooi is al erg klein, en bestaat enkel uit de elite.
Maar wanneer er een event is waarvan je weet dat iedereen zou kunnen deelnemen, en waarbij de grote namen er toch in slagen om spelersvelden van meer dan 100 spelers achter zich te laten, dan merkt iedereen dit toch op en krijgt het ook alle aandacht. Ik heb vijf finaletafels gekozen die me altijd bij zullen blijven, en dan vooral om deze reden. Ze staan absoluut niet in volgorde van waardering; ze zijn allemaal bijzonder op hun eigen manier:
€10.000 European Poker Tour Grand Final, Mei 2013
Ik zal beginnen met de finaletafel die me op het idee bracht om dit te schrijven. Er was letterlijk geen dead money aan deze finaletafel; zelfs de minderbekende Grant Levy is een superster in zijn geboorteland Australië, en hij kan trots zijn op meer dan $1,8 miljoen aan toernooiwinsten.
Indien Daniel Negreanu dit event gewonnen had, dan zou hij ook de Triple Crown hebben gewonnen; als Jake Cody of Jason Mercier had gewonnen, dan zou een van hen de eerste speler zijn die erin slaagt twee EPT-titels te winnen.
De uiteindelijke winnaar was Steve O'Dwyer, een man die reeds lange tijd in aanmerking kwam om een grote titel te winnen.
En de laatste hand? Quads op de river!
| €10.000 EPT Grand Final Monte Carlo, 531 spelers |
||
| Positie | Speler | Prijs |
| 1 | Steve O'Dwyer | €1.224.000 |
| 2 | Andrew Pantling | €842.000 |
| 3 | Johnny Lodden | €467.000 |
| 4 | Daniel Negreanu | €321.000 |
| 5 | Jake Cody | €251.000 |
| 6 | Noah Schwartz | €189.000 |
| 7 | Jason Mercier | €137.000 |
| 8 | Grant Levy | €103.000 |
$25.000 World Poker Tour Championship, april 2010
Normaal gezien bestaat de officiële finaletafel van de World Poker Tour uit de laatste zes spelers, maar de onofficiële finaletafel van dit event was zo opmerkelijk, dat je het eigenlijk moet bekijken vanaf het moment dat het 9-handed was.
Op dat moment zaten er maar liefst 26 bracelets aan deze finaletafel, waarvan er 23 in het bezit waren van drie spelers - Phil Hellmuth (11), Billy Baxter (7) en Scotty Nguyen (5).
David Williams haalde die avond de overwinning binnen, waardoor hij zijn op een na grootste prijs ooit won, na zijn tweede plaats in het 2005 WSOP Main Event, waar hij Greg Raymer voor moest laten gaan.
| $25.000 WPT Championship Las Vegas, 195 spelers |
||
| Positie | Speler | Prijs |
| 1e | David Williams | $1.530.537 |
| 2e | Eric Baldwin | $1.034.715 |
| 3e | Shawn Buchanan | $587.906 |
| 4e | David Benyamine | $329.228 |
| 5e | Bill Baxter | $246.921 |
| 6e | John O'Shea | $199.888 |
| 7e | Phil Hellmuth | $152.856 |
| 8e | Scotty Nguyen | $105.823 |
| 9e | Nikolay Evdakov | $75.252 |
$10.000 WSOP No-Limit 2-7 Championship, juni 2011
2-7 Single Draw is een spel met een heel klein deelnemersveld, wat dus bijna automatisch garandeert dat enkel de doorgewinterde spelers zouden deelnemen aan dit event in 2011.
Elke speler aan de finaletafel was een bekende naam in de pokerkringen, en elk van hen zou overduidelijk favoriet zijn aan eender welke andere finaletafel.
Maar toen was het echter de dag van John Juanda, en het was ook de eerste van drie non-Hold'em championship events bij de series van 2011, waar Phil Helmuth op de tweede plaats zou eindigen (wat betekende dat hij tot het volgende jaar zou moeten wachten voor zijn eerste non-Hold'em bracelet).
| $10.000 WSOP 2-7 Draw Championship Las Vegas, 126 spelers |
||
| Positie | Speler | Prijs |
| 1e | John Juanda | $367.170 |
| 2e | Phil Hellmuth | $226.907 |
| 3e | Richard Ashby | $143.833 |
| 4e | Steve Sung | $97.416 |
| 5e | Nick Schulman | $69.216 |
| 6e | David Baker | $51.485 |
| 7e | Hasan Habib | $40.020 |
| 8e | Joe Cassidy | $32.440 |
| 9e | Greg Raymer | $27.928 |
$5.000 WSOP Pot-Limit Omaha Rebuy, juni 2008
Dit event werd altijd al beschouwd als het "event voor pro's", aangezien er ontzettend veel actie is (483 rebuys van 152 spelers), en het feit dat het om Omaha ging.
John Juanda, Johnny Chan, Phil Hellmuth, en Daniel Negreanu zorgden allemaal voor een super TV-spektakel, maar het zou de rijzende ster Phil Galfond zijn, die als laatste overbleef.
Galfond zette zijn groei door en werd een van de beste Omaha-spelers ter wereld, daarnaast was hij ook de laatste speler die deze titel won, aangezien de WSOP het volgende jaar geen rebuy event meer organiseerde.
| $5.000 WSOP Pot Limit Omaha Rebuy Las Vegas, 152 spelers (483 rebuys) |
||
| Positie | Speler | Prijs |
| 1e | Phil Galfond | $817.781 |
| 2e | Adam Houran | $493.748 |
| 3e | David Benyamine | $316.307 |
| 4e | Johnny Chan | $246.874 |
| 5e | Kirill Gerasimov | $192.870 |
| 6e | John Juanda | $154.296 |
| 7e | Daniel Negreanu | $123.437 |
| 8e | Phil Hellmuth | $100.292 |
| 9e | Brian Rast | $84.863 |
WSOP $50.000 H.O.R.S.E. Championship, juli 2006
Dit was op zich al een deelnemersveld dat bestond uit heel wat bekende namen, maar wat deze finaletafel echt zo bijzonder maakte, was de historische betekenis ervan.
Het was niet alleen het eerste $50.000 H.O.R.S.E. Championship ooit, maar onder de deelnemers waren er ook drie spelers die beschouwd werden als de beste speler van hun generatie - Doyle Brunson, Chip Reese en Phil Ivey.
Je kunt Ali niet tegen Tyson zien vechten, of Pele zien spelen tegen Messi, maar deze drie legendes kon je het wel tegen elkaar zien opnemen. En het was wijlen Chip Reese die de titel won, en als eerbetoon werd na zijn overlijden, de trofee naar hem genoemd.
| $50.000 HORSE Championship Las Vegas, 143 Spelers |
||
| Positie | Speler | Prijs |
| 1e | David 'Chip' Reese | $1.784.640 |
| 2e | Andy Bloch | $1.029.600 |
| 3e | Phil Ivey | $617.760 |
| 4e | Jim Bechtel | $549.120 |
| 5e | TJ Cloutier | $480.480 |
| 6e | David Singer | $411.840 |
| 7e | Dewey Tomko | $343.200 |
| 8e | Doyle Brunson | $274.560 |
Heb ik een finaletafel van een event wat vrij toegankelijk was, en meer dan 100 deelnemers had, over het hoofd gezien? Laat het me weten in de comments!
Door Barry Carter
Lees meer columns van Barry Carter l Volg Barry Carter op Twitter
