Column: Hoe meten we grootsheid in poker?

Nadat Daniel Negreanu onlangs claimde dat Tom Dwan niet zo'n geweldige speler is als veel mensen denken, vraagt Barry Carter zich af of we er wel achter kunnen komen hoe goed iemand daadwerkelijk is in poker.

Negreanu zorgt weer voor controverse

Verleden maand zorgde een interview met Daniel Negreanu voor opschudding in de pokercommunity, door te zeggen dat Tom Dwan niet de beste pokerspeler was.

Hij zei: "Ik denk niet dat Tom een van de beste [ter wereld] is - en ik weet niet of hij dat ooit was. Nadat hij bij High Stakes Poker had gespeeld werd hij nogal verheven omdat hij goed runde en goed speelde, maar hij besteeds niet de tijd en moeite [die nodig zijn om de beste ter wereld te zijn]."

Daarna ging hij verder: "Veel spelers als Dwan, Phil Galfond en de gebroeders Dang hebben zich niet naar de top gegrind - zij hadden simpelweg genoeg geld om Guy Laliberté 17 miljoen afhandig te kunnen maken. Iedere grinder die op die stakes kan spelen, zou dat geld gewonnen hebben."

Het is niet voor het eerst de Negreanu voor controverse zorgt door te zeggen wat hij vindt en dit interview lijkt veel mensen in de pokercommunity tegen het zere been te hebben geschopt. Velen beschouwen Dwan en Galfond als de beste cashgame-spelers ter wereld, en maar zeer weinig anderen gaan daar tegenin.

Wat de meeste mensen in dit interview over het hoofd lijken te zien, is het feit dat dit interview niet plaatsvond in de afgelopen weken, maar in maart, tijdens de wedstrijd van The Professionals vs Team PokerStars. Dwan en Negreanu speelden ieder voor het andere team, maar werken wel voor dezelfde werkgever. De kans is groot dat (hoewel het gebaseerd kan zijn op een oprechte mening), deze opmerkingen vooral geplaatst zijn als showtje, om wat extra hype aan die match te geven.

Het heeft me echter wel aan het denken gezet over hoe we het "vaardigheids-aspect" in poker beoordelen. Je kunt moeilijk zeggen dat Michael Phelps geen goede zwemmer is, of Lionel Messi geen goede goetballer, maar bij poker zijn er zo veel onbekende aspecten dat we er nooit net zo zeker van kunnen zijn.

Het leek van de zotte dat Negreanu Tom Dwan niet als iets anders dan een fantastische speler zou kunnen beoordelen, maar er zijn zo veel zaken die moeilijk bevat kunnen worden en waar we met zijn allen geen weet van hebben, dat het ook moeilijk is om argumenten tegen hem aan te voeren. Op dezelfde manier kan het gebeuren dat er spelers zijn van wie we allemaal denken dat ze geweldig zijn, maar van wie we later ontdekken dat zij op de lange termijn verliezers blijken te zijn.

Respect, vooroordeel en eigenbelang

Is Dwan een van de beste?

We hebben allemaal sterke vooroordelen in poker, en daarom is het lastig te bepalen naar wie we in dit geval moeten luisteren. Zo herinneren velen van ons zich nog de geweldige hand van Dwan tijdens High Stakes Poker, die hem voor mij voor altijd tot legende heeft gemaakt. Zoals Negreanu echter aangaf, kan dit een moment geweest zijn waarop hij erg goed speelde en erg goed runde, maar dat dit geen standaard is die hij op lange termijn vol kan houden.

Negreanu heeft tegen Dwan gespeeld, misschien wel duizenden handen, en kent hem persoonlijk. Hij zal dingen over het spel weten die wij niet weten. Net zo belangrijk is het feit dat er een zekere mate van vooroordeel kan zijn, waarbij Negreanu hem waarschijnlijk weinig credit geeft voor situatie waarin hij outplayed werd.

De voorkeur voor bevestiging is in poker sterk aanwezig; we hebben de neiging om ons verlies als pech te zien en te denken dat onze winst uit skill voortkomt. Op het gebied van de nosebleeds kan dit Negreanu's mening over Dwan deze kant op hebben doen slaan, zoals dat tot op zekere hoogte bij ons allemaal gebeurt.

We kunnen tevens niet vertrouwen op wat high stakes spelers over elkaar zeggen, omdat er altijd een element van eigenbelang meespeelt, aangezien de spelerspool klein is. Sommige spelers willen niet te veel respect voor iemand met wie ze regelmatig spelen tonen, omdat hen dit extra zelfvertrouwen zou kunnen geven.

Ook zouden ze expres een steek kunnen willen uitdelen om meer actie te krijgen, of te veel respect tonen in openbare uitspraken, zodat een andere speler te veel zelfvertrouwen krijgt.

Cash is king?

Ben je de beste als je het meest wint?

Voor velen is geld het enige dat telt. De speler die het meest wint wordt vaak gezien als de beste speler.

Natuurlijk weten we allemaal dat variance dit argument snel de kop in kan drukken. Volgens deze logica zouden Jamie Gold en Jerry Yang immers twee van de beste spelers ter wereld zijn.

Negreanu zegt het zelf en suggereert dat er maar één reden is waarom Dwan als een van de beste spelers wordt beschouwd: omdat hij op het juiste moment tegen Guy Laliberté is gaan spelen, die op dat moment, puur voor de lol, miljoenen verloor aan de online nosebleed-tafels.

Hoewel ik het ermee eens ben dat je niet automatisch een geweldige speler bent wanneer je op het juiste moment de juiste spelers uitkiest om tegen te spelen, denk ik ook dat twee van de belangrijkste skills in poker door de pro's worden bespot.

Deze skills zijn bankrollmanagement en gameselectie. Je kunt het Dwan niet kwalijk nemen dat hij op het juiste moment een winstgevende game heeft uitgekozen. Gameselectie is van vitaal belang in poker. Toch worden spelers die ervoor kiezen om niet tegen andere spelers over wie ze geen edge hebben te spelen, belachelijk gemaakt en worden vervolgens "bum hunters" genoemd.

Ik ben van mening dat een zogenaamde geweldige speler die broke gaat omdat hij zich niet aan gameselectie of bankrollmanagement heeft gehouden, geen goede speler is. Zij zijn incomplete spelers, vergelijkbaar met een bokser die een geweldige stoot heeft, maar ook een kaak van glas.

Consistentie over een lange termijn

Ivey is voor veel mensen de #1

Ik zeg niet dat we op basis van de hierboven genoemde argumenten geen mening kunnen vormen over hoe goed een speler is, maar wel dat we deze argumenten met een korrel zout moeten nemen. De waarheud is, dat we waarschijnlijk nooit precies zullen weten hoe goed een speler is; er zijn teveel onbekende factoren om hier een definitief antwoord op te kunnen geven.

Het enige op basis waarvan we echt iets zouden kunnen zeggen, is consistentie. Negreanu lijkt een van de weinigen te zijn die openlijk twijfels aan Dwans game, maar alleen op basis daarvan kunnen we geen mening vormen. Er zijn echter maar erg weinig mensen die niet zeggen dat Phil Ivey de beste is. Dat zo'n overweldigende meerderheid dit vindt, zegt wel iets over zijn skills.

Ook zouden we naar consistentie op de lange termijn moeten kijken. Een goede serie of een goed jaar aan de cashtafels maakt iemand niet een geweldige speler.

Maar als je jezelf jaar na jaar ana de top van de money rankings van de cashgame-tafels ziet staan, of gedurende een lange carriere de ene na de andere bracelet en titel binnen weet te slepen, dan is dat misschien wel het bewijs van hoe goed je echt bent.

Door Barry Carter

Meer columns van Barry Carter l Volg Barry Carter op Twitter