Zeezouts Nachtgedachten...Dreams of a pokerknight, part 2
Vorige week ben ik begonnen aan een kort verhaal over Jordi, de pokerknight. Vandaag volgt aflevering 2. Hij heeft net zijn wekker uitgedrukt, na een droom over een spannende pokermatch tegen een reus met een geel gebit en een tandenstoker. Let’s continue....
De wekker zweeg en leek hem kwaad aan te kijken. Hatelijk lachten de digitale cijfers hem uit en ze leken te roepen: loser, loser! Weg waren de pas gewonnen stapels chips, weg was de reus en weg ook de illusie dat hij binnenkort ging deelnemen aan de WSOP.
Krakende oogleden, wallen als een vestingwerk en een toetsenbord vol transpiratievlekken en pizzakruimels. Zij vormen de entourage van de geboorte van columns. Lyrische woorden, kritische uitspraken, emotionele bekentenissen en de gedachtenkronkels van een schrijvende pokerspeler met slaapgebrek. Welkom bij Zeezouts Nachtgedachten...“Gooi je je vuile goed in de wasmand?” scheeuwde zijn moeder in het trappenhuis. Jordi haatte dat. Elke keer weer die schreeuw en iedere dag weer dat gevangenisgevoel van het moeten opstaan en in lijn gaan staan voor de dwangarbeid van het leerstelsel. Hoe anders was het werkelijke leven dan dat van Jordi, de pokerknight?
Hij wist zich de droom nog goed te herinneren. Opnieuw zag hij de gele grijns en de zwarte schaduwen om zich heen. Weer voelde hij de chips tussen zijn vingers en weer... knalde de deur open en snerpte zijn moeder: “Kom je nou nog uit je nest? Altijd hetzelfde met jou!”
Met een zucht stapte hij uit bed en kleede zich aan. Hij was het zo zat, zo zat. Op de fiets naar school leek het leven steeds zwaarder te worden. Alles viel hem tegenwoordig zwaar. Huiswerk, school, opstaan, krantenlopen, ’s avonds het gezeur van pa over het belang van studie en loopbaan en de klaagzang van zijn moeder over zijn luiheid.
“Eigenlijk ben ik gewoon hardstikke depressief”, dacht hij. “Ik heb helemaal geen zin om iedere dag van acht tot vijf op mijn werk te moeten zitten, werken tot mijn zevenenzestigste en dan nog een paar jaar kunnen mijmeren over wat ik allemaal niet heb gedaan in mijn leven. Stomme samenleving, achterlijke loopbaan en zieke eeuwige verantwoording...”
Hij trapte woest verder en werd steeds kwader. Kon hij maar iets verzinnen om niet langer in dat gareel te moeten lopen. Pro worden of zo, of gewoon ergens een miljoen winnen. Opzouten met die school, niets aan, saai en nutteloos. Op een dag zou hij ze het allemaal eens laten zien!
Odds en outs
Een paar maanden geleden was hij een keer op een pokersite terechtgekomen, waar je voor punten kon spelen. Uit verveling was hij er maar eens ingestapt en het viel nog niet eens tegen ook. Nu had hij al aardig wat punten verzameld en hij merkte dat de anderen over het algemeen niet tegen hem opkonden. Hij droomde van grote pokertoernooien en eer en roem, maar tja, als zeventienjarige kon hij nog niet voor real money spelen.
“Achterlijke idoot!”, schreeuwde een andere fietser, die rakelings langs hem scheerde. Ongemerkt was hij gaan slingeren en op de andere kant van het fietspad terechtgekomen. Het bijna-ongeluk schudde hem wakker uit zijn gedachten. Hij was bijna bij school aangekomen en zag in de verte wat leerlingen staan. Zou ze er ook zijn?
Hij was in stilte al een hele tijd verliefd op Lia, een zestienjarige met speelse, wat oranje haren en gezellige sproeten. Niet dat hij haar ooit zou durven vragen. Daarvoor was hij veel te onzeker. Het was echter wel een lichtpuntje in zijn sombere, eenzame en saaie bestaan en hij hoopte dat ooit het wonder zou gebeuren dat ze op de een of andere manier toch iets in hem ging zien. Maar ja, hoe groot was die kans? Hoe groot waren zijn odds en outs? Zou het toeval het regelen? Hij geloofde er nog steeds in. Als hij maar de kans kreeg om zich eens te bewijzen. Hij...
De auto raakte hem vol in de zij. Jordi vloog in de lucht en zag in een vage vertraagde opname hoe de kinderen op het plein omkeken. Heel even zag hij het gezicht van Lia, met wijd opengesperde blauwe ogen. Het was alsof hij zweefde en er leek maar geen eind aan te komen, vloog er nou een meeuw naast hem? In een waas zag hij van alles voorbij trekken. Het toernooi, Lia, de WSOP, een blaffende hond...het was alsof hij het allemaal kon aanraken.
Totdat hij met een klap op het grasveld smakte. Heel even nog was het licht, maar dan ging de kaars uit en zakte hij weg in een diep niets...
(Wordt vervolgd)
Voor de geïnteresseerden: Deel 1
