Misleiding (1) - De Basis

Misleiding – De Basis

Door MiiWiin

Misleiding is één van de basis principes van poker. In dit artikel wil ik het graag hebben over het gevoel en de basis van het misleiden en waarom dit zo belangrijk is.

Als eerste zal ik “Fundamental Theorie of Poker” van David Sklansky citeren. “…every time opponents play their hands differently from the way they would have if they could see all your cards, you gain; and every time they play their hands the same way they would have played if they could see all your cards, you lose.” [1]

Vertaald naar het Nederlands betekend dit: “...Elke keer als tegenstanders hun hand anders spelen dan hoe zij deze hadden gespeeld als zij jouw kaarten konden zien is dit in jouw voordeel. Elke keer als zij hun hand hetzelfde spelen als wanneer ze je kaarten konden zien is dat in jouw nadeel.”

Iemand die zich het standaard spel eigen maakt probeert normaal zonder moves te spelen. Hij bet zijn sterke handen en checkt of fold zijn zwakke handen omdat hij geen geld in een pot wil investeren die hij waarschijnlijk toch niet zal winnen.

Je hoeft deze manier van spelen niet aan te vechten, maar Sklansky vind een fout bij het feit dat je te readen word. Iemand die sterke handen altijd bet of raist en zwakke handen altijd checkt of fold word gewoon leesbaar. Vroeg of laat zal hij zij kaarten prijsgeven zodat Sklanskys suggestie kan worden toegepast.

Tegenstanders zullen ons spel kunnen doorzien. Ze zullen onze range vaststellen en hun spel daarop aanpassen. Ze zullen niet weten welke hand we precies hebben maar ze weten wel met wat voor soort handen we kunnen spelen. Op de lange termijn zullen ze dichter in de buurt van onze werkelijke hand komen en minder fouten maken.

Dit is een vervelend punt. Onze tegenstanders moeten juist fouten maken. Daardoor zijn we verzekerd dat we winst zullen maken. Wij profiteren van elke fout die onze tegenstanders maken en onze fouten kosten juist weer geld. Als onze tegenstanders ons makkelijk kunnen readen zullen zij niet zo veel fouten maken.

Voor dit onderwerp gebruiken we nog een citaat van Sklansky: “Your opponents' mistakes are your opportunities for profit. Good no limit players try to win the battle of mistakes.”[2]

Vertaald naar het Nederlands betekend dit: “De fouten van je tegenstanders zijn jouw kansen op winst. Goede no limit spelers proberen de slag om de fouten te winnen.”

Nu moeten we bedenken hoe we winst kunnen maken uit misleiding. We moeten onze tegenstanders op het verkeerde been zetten en ze verwarren. We mogen niet leesbaar worden. Ons doel zou onze tegenstander verleiden tot het maken van fouten moeten zijn en het zelf maken van fouten proberen te voorkomen.

Maar we moeten ook situaties beschouwen die recht toe recht aan spel vereisen. Soms kunnen we zelfs een hint over onze hand weggeven en nog steeds winst maken, want in sommige situaties moeten we onze hand beschermen als we denken dat we tegen een draw zitten die misschien wordt voltooid met de volgende kaart.

In principe moeten we 3 dingen in overweging nemen als we beslissen of we misleidend of recht toe recht aan spelen.

Ten eerste de vaardigheid van onze tegenstanders: Is onze tegenstander in staat onze range vast te stellen? Moeten we hem proberen te misleiden? Tegen zwakkere tegenstanders, vooral tegen calling stations, kan je beter een ondubbelzinnige lijn kiezen. Bet tegen deze mensen op elke street.

Het is nutteloos om een sterke hand te representeren, als je tegenstander niet geïnteresseerd is in hoe je speelt of wat voor hand je hebt. Hij zal zich alleen op zijn eigen hand concentreren en niet meer fouten gaan maken als wij speciale moves maken.

Maar hoe zit dat met sterke tegenstanders? Hoe speel je tegen iemand die erg agressief is en jouw spel analyseert? In dat geval moet je proberen onleesbaar te worden. Dit soort speler begrijpt onze strategie misschien niet helemaal, zodat hij fouten gaat maken tegen een tegenstander die zijn spel aanpast. We moeten dan misleiding gaan overwegen.

Ten tweede de potgrootte. Hoe groter de pot hoe minder belangrijk het misleiden van je tegenstanders word. De fold equity zal afnemen en spelers zullen alleen naar hun eigen kaarten kijken in plaats van proberen de kaarten van de tegenstander in te schatten. Er zijn maar twee manieren om een grote pot te spelen. We folden zwakke handen die waarschijnlijk zullen verliezen als ze niet verbeteren en sterke handen spelen we agressief om er zo veel mogelijk value uit te halen en ze te beschermen.

Kleinere potten kunnen wat sluwer gespeeld worden. Je kan proberen de pot te winnen met een zwakke hand. Als je op de juiste momenten een kleine pot steelt zullen die samen een groot bedrag opleveren. Bovendien word je dan niet te readen, wat beslist je streven moet zijn. Kleine potjes stelen met een zwakke hand heeft een positief effect op je image. Tegenstanders zullen het uiteindelijk niet geloven als we een grote hand hebben en een grote pot spelen als wij een sterkere hand hebben.

Het derde belangrijke punt is het aantal tegenstanders: Misleiding moet ons helpen onze hand onleesbaar te maken. Dat kan je succesvol doen in een heads-up, maar een groter aantal tegenstanders betekent een kleinere fold equity, wat we juist nodig hebben als we een sterke hand willen vertegenwoordigen. Wie wil er nou een zwakke flushdraw check-raisen in een pot met 4 tegenstanders?

Tegen een groot aantal tegenstanders moeten we een ondubbelzinnige lijn verkiezen. We moeten dan onze sterke handen betten en onze zwakke handen checken of folden.

» SAMENVATTING

In elke hand moeten we bedenken of we misleiding nodig hebben, of dat we meer ondubbelzinnig spel moeten verkiezen. Onze tegenstanders zijn daarin beslissend: Als er veel tegenstanders in een hand zitten, vooral veel zwakke tegenstanders, kan je beter je zwakke handen folden en moet je speciale moves vermeiden. Een grote pot heeft hetzelfde effect. Het geeft ons een kleine kans de tegenstanders uit de hand te drukken.

Maar misleiding kan een groot voordeel opleveren als kleine potjes spelen tegen goede tegenstanders. Vooral als er maar één of twee tegenstanders in de pot zitten. We verhullen dan onze hand en laten onze tegenstanders dure fouten maken.

Als laatste citeer ik Sklansky over “reverse thinking” oftewel omgekeerd denken:

“Sometimes it might even be the best type of deception to play straightforward, since especially strong players will assume that you are bluffing." [3]

Wat betekend : “ Soms is het recht toe recht aan spelen van je handen de beste misleiding, want vooral sterke tegenstanders zullen aannemen dat je bluft.”