- \n
- The fundamental theorem of poker<\/i><\/li>\n
- Relevantie voor je eigen spel<\/i><\/li>\n
- Hoe pas je het toe?<\/i><\/li>\n<\/ul>
\n![](\"https:\/\/www.pokerstrategy.com\/wp-content\/uploads\/download\/content\/bilder\/ps_trennlinie.jpg\")
\n<\/div>\nDe vooraanstaande Amerikaanse pokerspeler, -theoreticus en -auteur David Sklansky legt in zijn boek \"The Theory of Poker\" de belangrijkste leerstelling voor het pokeren uit. De door hem opgestelde Fundamental Theorem of Poker (FToP):\n<\/p>
\nIedere keer dat je jouw hand op een andere manier speelt dan dat je had
\ngedaan wanneer je de kaarten van de tegenstander had kunnen zien,
\nprofiteert de tegenstander; iedere keer dat je jouw hand speelt op
\ndezelfde manier als dat je zou hebben gedaan wanneer je de kaarten van
\nde tegenstander had kunnen gezien, profiteer je zelf.\n<\/div>\nOmgekeerd betekent dit: Iedere keer dat de tegenstander zijn hand op een andere manier zou hebben gespeeld wanneer hij jouw kaarten had kunnen gezien, profiteer jij; iedere keer dat hij op dezelfde manier zou hebben gespeeld als dat hij zou doen wanneer hij jouw kaarten had kunnen gezien, profiteert hij.\n<\/p>
\nDit artikel belicht de implicaties en conclusies uit Sklansky's FToP, en laat zien op welke manier dit van toepassing is op het spel zelf en de keuzes die jij maakt over je manier van spelen. Dit artikel gaat in op verschillende standaardsituaties zoals de semi-bluf en de freecardraise. We laten zien op welke manier de FToP hiermee te maken heeft, en hoe je dit toe kunt passen.<\/p>
De relevantie van de FToP voor je eigen spel<\/h1>
\nToen ik de stelling van Sklansky voor het eerst las gingen er twee gedachten door mijn hoofd: Als eerste snapte ik niet hoe deze stelling nou toe te passen was op het spel in de praktijk. Poker is nu eenmaal een spel waarin je te maken hebt met onvolledige informatie. Hierdoor lijkt de stelling niet direct toe te passen te zijn op concrete spelsituaties. Ik zag de stelling als een theoretische hypothese, die in de praktijk niet relevant was. De andere gedachte die ik had was dat ik vond dat deze stelling zo gewoon en overduidelijk is, dat ik het zelf ook wel had kunnen bedenken.\n<\/p>
\nIk werd me er pas veel later van bewust dat ik met bezwaren tegen de theorie nu juist precies de kern van de zaak had getroffen. Het gaat er niet om dat je deze theorie altijd in concrete situaties gebruikt. In tegendeel, vaak word je er vrijwel toe gedwongen om de theorie geweld aan te doen vanwege de waarschijnlijkheden waar je mee te maken hebt. Wanneer alle kaarten open zouden liggen, dan zou er geen pokerspel zijn. Met behulp van wiskundige methodes kun je de EV van een hand nauwkeurig berekenen en zo tot de juiste manier van spelen komen. Wanneer een speler hiervan afwijkt, dan vermindert hij zijn eigen EV, en vergroot hij de EV van de tegenstander.\n<\/p>
\nMeestal heb je echter niet de informatie die je nodig hebt om op deze manier te kunnen spelen. Daarom ben je aangewezen op waarschijnlijkheden. Hierdoor gebeurt het (onbedoeld) dat je je niet houdt aan de FToP. Een simpel voorbeeld zal dit uitleggen: Wanneer je KK hebt moet je preflop natuurlijk raisen. Als de tegenstander nu AA heeft, dan heb je de hand gespeeld op een manier waar de tegenstander profijt van heeft. Zou je echter hebben geweten dat de tegenstander AA had, dan had je natuurlijk gefold. Je bent dus afgeweken van de lijn die zegt dat je jouw hand op een zelfde manier moet spelen als dat je zou hebben gedaan wanneer je de kaarten van de tegenstander zou hebben geweten.\n<\/p>
\nOndanks dat je van de stelling bent afgeweken, is je manier van spelen natuurlijk wel correct. Op basis van kansberekening is het zeker profitabel om te raisen met KK. Dit betekent dus: Het volgen van de stelling en de juiste manier van spelen van een hand kunnen met elkaar in tegenspraak zijn. Het begrip fout<\/i> wordt op deze manier dus gerelativeerd. Zoals je later in dit artikel nog zult zien is het in bepaalde situaties op zijn minst succesvoller, meestal zelfs noodzakelijk, om af te wijken van de FToP en zo een strategisch voordeel te krijgen. Bovendien heeft Sklansky deze stelling niet opgesteld om zo verschillende manieren van spelen te kunnen bepalen. In tegendeel: Deze theorie geeft juist de essentie weer van talloze speelstrategieën. Deze theorie is als het ware een samenvatting van de gezamenlijke basisprincipes en de theoretische superstructuur<\/i> van begrippen zoals bluf, semi-bluf, handlezen, valuebet op de river, enzovoort. Het doel van dit artikel is om een samenhang tussen deze moves aan te tonen en te verduidelijken dat de FToP de gemeenschappelijke band tussen deze begrippen is. Je zult zien dat de FToP als een rode draad door alle bovengenoemde beslissingen heen loopt.\n<\/p>
\nPoker is een nul-spel. Dit betekent dat de winst van de één het verlies van de ander is. Dit is één van de basisvoorwaarden van poker en dit is dan ook het uitgangspunt voor verdere overwegingen. Wanneer iedereen perfect speelt, kan er op de lange termijn niemand winnen (behalve het platform natuurlijk). Dit betekent dus dat je bij poker alleen kunt winnen wanneer er anderen zijn die fouten maken, en dan wel zulke grote fouten (of zoveel fouten), dat er na het aftrekken van de rake nog steeds iets over blijft. Vanuit dit oogpunt zegt de stelling van Sklansky dus ook: Vermijd het om zelf fouten te maken<\/i> en profiteer van de fouten van de tegenstanders<\/i>.\n<\/p>
\nNatuurlijk is dit overduidelijk, want waar zou het geld anders vandaan kunnen komen? Met dit idee als basis zullen we in het volgende gedeelte van het artikel enkele strategische concepten nauwkeurig analyseren. We zullen in deze voorbeelden proberen om de twee eisen van Sklansky \"Vermijd het om zelf fouten te maken\"<\/i> en \"Profiteer van de fouten van de tegenstanders\"<\/i> toe te passen. <\/i>Bij het analyseren zul je erg veel overlappingen tegen komen. Dit is echter geen toeval, en dit is ook niet iets dat we kunnen vermijden, aangezien alle concepten zich richten op de FToP.<\/p>
Handlezen<\/h1>
\nVermijd het om zelf fouten te maken <\/b><\/i>betekent dat je als eerste moet proberen om in te schatten welke hand je tegenstander heeft, zodat je jouw spel hierop aan kunt passen. Als eerste staat de bet <\/b>van de tegenstander in verhouding tot de kaarten op het board natuurlijk tot je beschikking. In de pokerliteratuur kun je voorbeelden vinden waarin de exacte hand van de tegenstander wordt bepaald (bijvoorbeeld in Hold'em Poker van Sklansky, blz 89 e.v.). In het echte leven is dit natuurlijk meestal niet mogelijk, maar ook niet noodzakelijk. Het helpt al erg veel wanneer je het bereik van de mogelijke handen van de tegenstander (de range) kunt afbakenen. Dit is een erg ingewikkelde zaak, die altijd verder geperfectioneerd kan worden. Wanneer de kennis die je hebt over de range van de tegenstander je manier van spelen beïnvloedt, dan moet je altijd proberen zo dicht mogelijk in de buurt de blijven van de FToP. De capaciteit van een speler om dit te doen is absoluut een criterium voor de sterkte van zijn spel. Hier zullen we echter niet al te diep op in gaan. We laten door middel van een voorbeeld zien wat we hiermee bedoelen:\n<\/p>
\nEerste voorbeeld van de reactie op je inschatting van de tegenstander
\n<\/h2>\nEen tegenstander toont bijzondere sterkte door te betten op de turn en de river. Wanneer je zelf een middelmatige hand hebt, dan moet je eerder overwegen om te callen wanneer het board enkele draws mogelijk heeft gemaakt op de turn. De tegenstander kan op een draw zitten die op de river niet is aangekomen en nu blufbetten op de river.\n<\/p>
\nWanneer de turn geen draws mogelijk heeft gemaakt, moet je aannemen dat de tegenstander zowel op de turn als op de river heeft geprobeerd een pure bluf te maken. In het eerste geval is een bluf dus waarschijnlijker dan een semi-bluf, aangezien een semi-bluf gemakkelijker te maken is. Wanneer je door bepaalde ervaringen (hetzij door observaties, statistieken of playernotes) denkt dat het mogelijk is dat de tegenstander met een busted draw een bluf maakt op de river, dan is het gemakkelijker om te callen dan wanneer er op de turn geen draws mogelijk zouden zijn geweest.\n<\/p>
\nWanneer er 5 BB in de pot zit hoef je maar in één op de vijf gevallen voor te liggen om een positieve EV te hebben. Wanneer je deze situatie vijf keer tegenkomt betaal je in totaal 5 BB en win je gemiddeld één van deze keren 6 BB. Je wint dus gemiddeld 0,22 BB per hand. Mocht je in één op de zes gevallen voorliggen, dan maakt het niet uit of je wel of niet callt. Denk je echter dat je zelden voor ligt, dan moet je folden, omdat je een negatieve EV hebt.\n<\/p>
\nWanneer je dus denkt dat de tegenstander in 20% van de gevallen ook met een busted draw kan betten, dan maakt het statistisch gezien niet uit of hij deze keer nu wel of niet een goede hand heeft, gemiddeld win je namelijk 0,22 BB per hand. Wanneer je verliest, dan ben je natuurlijk van de FToP afgeweken. Een call is op de lange termijn winstgevend, omdat de hoge winst bij een bluf van de tegenstander het verlies van de keren dat je callt wanneer hij niet bluft (meer dan) compenseert. Wanneer je de tegenstander op een mogelijke draw zet op de turn en dus op een busted draw op de river, dan is dit vaak onnauwkeurig en zit je er vaak naast. Het is echter altijd beter om een inschatting te maken van de range van de tegenstander, dan dat je hier helemaal niet over nadenkt.<\/p>
\nPreflop spel
\n<\/h2>\nBuiten de reacties van de tegenstanders en het board heb je normaal gesproken ook nog extra informatie van Elephant of observaties die je hebt gemaakt. Weet<\/i> je dat de tegenstander met 40% van zijn handen preflop een raise maakt (bijvoorbeeld in steal-positie), dan heb je met een hand zoals bijvoorbeeld 66 een equityvoordeel, en is het duidelijk dat je moet raisen. Je ligt voor tegen het merendeel van zijn handen. Natuurlijk kun je tegen AA of een dergelijke hand aanlopen, maar dit is onwaarschijnlijk. De raiserange van de tegenstander maakt een reraise nagenoeg een vereiste. Het moet dan nog blijken of jij hiermee de FToP geweld aandoet, of dat de tegenstander dit heeft gedaan. Op basis van de reads die je hebt is het echter waarschijnlijker dat het de tegenstander is die de fout heeft gemaakt.\n<\/p>
\nMocht de tegenstander daarentegen maar met 10% van zijn handen een preflopraise maken, dan moet je natuurlijk zo snel mogelijk folden. Natuurlijk liggen er in zijn range ook handen waar jij wel een equityvoordeel tegen hebt, maar dit zijn er te weinig. Het loont niet. De kans dat je nu tegen de FToP in gaat is te groot. Het is belangrijk om vast te houden aan het feit dat het er hier niet om gaat dat je je in een concreet geval niet aan de FToP houdt, maar dat het gaat om het inschatten van hoe groot de kans<\/b> is dat je je niet aan de FToP houdt. Poker is en blijft een spel waarin je niet beschikt over alle informatie.\n<\/p>
\nValue bet op de river
\n<\/h2>\nOok de valuebet op de river moet in dit verband worden geplaatst. Wanneer een loose tegenstander die vaak naar de showdown gaat tot aan de river geen sterkte heeft getoond, dan moet je ook met middelsterke handen een bet maken voor value. Dit doe je bijvoorbeeld met TT op een board van J9643. De tegenstander zou natuurlijk een J of een set kunnen hebben, maar ook handen zoals 9x, 6x, 88, 77, 55, 22 en Ax zijn mogelijk. Aangezien hij loose is en vaak naar de showdown gaat zal hij alles downcallen. Op basis van de analyse van de tegenstander kom je tot de conclusie dat je tegen zijn range waarschijnlijk voor ligt, en dat de tegenstander ook met een slechtere hand zal callen. Je moet hier dus betten voor value.\n<\/p>
\nWanneer je echter denkt dat de tegenstander tight is, dan is het gevaar veel groter dat hij een J heeft. Handen zoals A6 zal hij op de river niet meer callen. Dit betekent dat een bet maar weinig kans op succes heeft. Je ligt of achter, of hij zal sowieso folden.\n<\/p>
\nDe basisregel is: Je moet op de river alleen betten voor value wanneer je voor ligt in ongeveer 55% van de gevallen waarin de tegenstander callt (50% is niet voldoende omdat je nooit kunt uitsluiten dat de tegenstander een monster heeft). De keuze om te betten hangt dus af van de range waar je de tegenstander op zet.<\/p>
Provoceer de tegenstander tot het maken van fouten<\/h1>
\nUitbalanceren van de betreeksen
\n<\/h2>\nProvoceer de tegenstander tot het maken van fouten <\/i>betekent natuurlijk dat je de tegenstander überhaupt wel de gelegenheid moet geven om fouten te maken. Om dit te kunnen doen is het noodzakelijk dat je de sterkte van je eigen hand verbloemd. Hiervoor heb je in principe twee mogelijkheden:\n<\/p>
- \n
- Een sterke hand in eerste instantie net zo te spelen als een zwakke hand (slowplayen)<\/li>\n
- Een zwakke hand net zo te spelen als een sterke hand (bluffen). <\/li>\n<\/ul>
\nHet is buitengewoon belangrijk dat je deze beide manieren in je spel verweeft. Wanneer je alleen de sterke handen bet en raiset en met de zwakke handen slechts checkt en callt, dan kan de tegenstander je gemakkelijk doorhebben. De tegenstander kan zich hier zonder problemen op instellen en zal amper nog van de FToP afwijken. Dit betekent dat jij verliest.\n<\/p>
\nIn welke mate je deze mogelijkheden benut is afhankelijk van de tegenstanders, en is een kwestie van stijl. Het belangrijke punt hierbij is dat je af en toe gebruik maakt van deze mogelijkheden, en dit ook af en toe niet doet. Op deze manier zorg je ervoor dat bepaalde betreeksen een dubbele betekenis krijgen voor de tegenstander. Hij heeft zo geen idee waar hij aan toe is, en daardoor geef jij hem de gelegenheid af te wijken van de FToP.\n<\/p>
\nEen voorbeeld voor een dubbele betekenis van een betreeks kun je zien in de aanbevelingen voor het heads-up spel op de flop: Je check\/raiset de agressor op de flop met zowel made hands als drawhanden. De agressor weet op deze manier niet waar hij aan toe is (voor meer uitleg hierover zie ook het hoofdstuk over semi-bluf). Omgekeerd maak je slechts een call nadat de tegenstander je check\/raiset, en jij een sterke hand hebt. Hierna maak je een raise op de turn. Na de call heeft de check\/raiser geen enkel idee meer waar hij staat.<\/p>
Freecardraise<\/h2>
\nIn dit verband hoort ook het raisen voor een freecard thuis. Je raiset op de flop met een draw (je hebt dus normaal gesproken geen hand of geen goede hand) in de hoop dat de tegenstander aansluitend een check maakt op de turn. Wanneer je draw niet aankomt kun je op deze manier gratis de riverkaart zien.\n<\/p>
\nDe raise heeft dus (op zijn minst) een dubbele betekenis. Vanuit het oogpunt van de tegenstander zou je dit met een sterke hand kunnen doen voor value, of met een zwakke drawhand. De tegenstander wijkt nu van de FToP af wanneer hij nog een SB investeert tegen je call. Wanneer de tegenstander weet dat jij probeert om een freecard te krijgen, dan zal hij natuurlijk reraisen - dit is inderdaad de juiste verdediging wanneer je denkt dat iemand een freecardraise maakt. Misschien zijn er echter goede redenen voor hem om slechts te callen - waarmee hij afwijkt van de FToP, omdat hij niet raiset.\n<\/p>
\nWanneer je de freecard krijgt, heb je op de turn één SB uitgespaard (1 BB - 1 SB, die je anders extra had moeten investeren). Wanneer de tegenstander raiset, dan wordt het duur. Hieruit kun je afleiden dat je moet bekijken tegen welk type tegenstander je een dergelijke poging onderneemt. Aan de hand van dit voorbeeld is het principe echter duidelijk gemaakt: Je investeert een klein bedrag om de tegenstander te verleiden om een fout te maken. Dat deze poging ook verkeerd kan lopen wil in principe niet zeggen dat het een verkeerde move is. Je zet de tegenstander onder druk, en geeft hem de mogelijkheid om een fout te maken. De raise kan tenslotte ook voor value zijn geweest. Zijn reraise zou in dat geval een fout zijn en zou worden afgestraft.\n<\/p>
\n<\/p>
Slowplaying<\/h2>
\nEr is maar zelden een mogelijkheid om een echt goede slowplay te maken, omdat je dit alleen met relatief sterke handen (afhankelijk van het aantal tegenstanders, het type tegenstander, de potgrootte en het board) kunt doen. Het moet duidelijk zijn dat je door het slowplayen de tegenstanders de gelegenheid geeft om goedkoop te spelen met hun draws. Dit heeft dus alleen zin wanneer deze draws alleen tot de op één na beste hand kunnen leiden, dus dat jij de meeste draws nog kunt verslaan wanneer ze compleet gemaakt zijn. Wanneer de tegenstanders nu toch verder spelen met hun draws gaan ze in tegen de FToP, omdat ze niet verder gespeeld zouden hebben als ze jouw kaarten hadden gezien. In een bepaald opzicht is deze manier van spelen de tegenovergestelde strategie van bescherming(zie protection).\n<\/p>
Bluffen<\/h2>
\nDe tweede mogelijkheid die je hebt om je spel minder doorzichtig te maken is het bluffen in de strikte zin van het woord. Dit houdt in dat je bet en raiset met een hand die op dat moment waarschijnlijk niet de sterkste hand is. Het maken van een slowplay of een blufcall kun je in de brede zin van het woord ook zien als bluffen, maar dat wordt er hier niet mee bedoeld. Het is absoluut noodzakelijk dat je ook het maken van blufs opneemt in je spel.\n<\/p>
\nNogmaals: Bet en raise je alleen met de handen die daarvoor objectief gezien toereikend zijn (met de handen dus waarmee je ook zo zou spelen wanneer jij en de tegenstander alle kaarten zouden kunnen zien), dan kan de tegenstander zich hier op instellen. Je wint niet veel, maar kunt zeker een hoop verliezen. Het is hetzelfde als de tegenstander een blik op je kaarten geeft. Deze zal zich hier dan op instellen, en zal niet meer afwijken van de FToP, maar zal profiteren van de kennis die hij bezit.\n<\/p>
\nWord je betrapt<\/i> tijdens het bluffen, dan verlies je weliswaar een hoop geld, maar je wint een bepaalde onzekerheid bij de tegenstander. Hij weet nu niet meer precies hoe hij jouw bets moet interpreteren, omdat jouw bets voor hem meerdere betekenissen hebben gekregen. De tegenstander zal dan fouten gaan maken en van de FToP afwijken.\n<\/p>
\nBluffen is zinvol in verschillende vormen en verbanden. Ook de hierboven genoemde freecardraise valt in zekere zin onder dit kopje. Op de volgende pagina's zullen nog meer voorbeelden worden gegeven.<\/p>
\nPURE BLUF\n<\/div>\nDe pure bluf<\/i> - bluffen in de authentieke vorm – houdt in dat je bet met een hand die waarschijnlijk niet de sterkste hand is, en die amper de mogelijkheid heeft zich te verbeteren tot de sterkste hand. Wanneer je wordt gecalld, heb je verloren. Je moet dus precies inschatten of de tegenstander vaak genoeg foldt en je bluf dus vaak genoeg winstgevend is. Het moet niet zo zijn dat je \"winst\" beperkt blijft tot het onzeker maken van de tegenstander. Tegen zwakke tegenstanders, \"sheriffs\" en controlfreaks die alles willen controleren en nagaan, is bluffen altijd zinloos. Maar deze types tegenstanders gaan sowieso altijd tegen de FToP in, omdat ze altijd callen, en dus gemakkelijk te doorzien zijn. Hoe je wel tegen dergelijke tegenstanders moet spelen wordt uitgelegd in het hoofdstuk: Valuebet op de river <\/i>(zie 3.3).\n<\/p>
\nOp het eerste gezicht lijkt een pure bluf op de grootste schending van de FToP. Vreemd genoeg is bluffen volgens de theorie van het spel echter profitabel wanneer je het in de juiste mate toepast. De verhouding tussen de made hand-bet tot de bluf moet hiervoor overeenstemmen met de pot-odds van de tegenstander. In het volgende voorbeeld kun je zien dat je dit gemakkelijk kunt veralgemeniseren:\n<\/p>
\nIn de pot zit 8 BB. Speler A bet en speler B kan nu alleen winnen wanneer hij tegen een bluf zit. Speler B heeft nu pot-odds van 9:1, omdat er nog een extra BB in de pot is gekomen. Wanneer speler A nu in één op de tien gevallen bluft (9:1, de blufrequentie komt dus overeen met de pot-odds van de tegenstander), dan maakt het niet uit of speler B callt of foldt. Hij heeft altijd een EV van 0:\n<\/p>
- \n
- 1e geval, B foldt altijd:
\n\tDit levert A de volgende winst op: Hij maakt tien keer een investering van één bet (-10 BB), en wint tien keer 9 BB. In totaal dus een winst van 80 BB. <\/li>\n - \n\t2e geval, B callt altijd:
\n\tDit levert A de volgende winst op: Hij maakt tien keer een investering van één bet en wint negen keer 10BB. In totaal dus wederom een winst van 80 BB. <\/li>\n<\/ul>\nWanneer speler A nooit zou bluffen (dus alleen zou betten wanneer hij voor ligt en zou check\/folden wanneer hij achter ligt) en wanneer dit bekend zou zijn bij speler B, dan zou speler A nog maar in negen van de tien gevallen de pot van 8 BB winnen, 72 BB winst dus. Zou speler A weliswaar bluffen, maar dit doen in overeenstemming met de pot-odds van de tegenstander, dan zou hij weliswaar wat extra winnen, maar niet erg veel. Zijn winst zou tussen de 72 en de 80 BB liggen. Wanneer A meer zou bluffen, dan wordt zijn verwachtingswaarde (EV) lager. Dit kun je gemakkelijk narekenen. De optimale bluffrequentie komt overeen met de pot-odds van de tegenstander. Speler B is machteloos. Zelfs als speler A zijn blufstrategie verraadt, dan is er nog steeds niets dat B hiertegen kan doen. Een vereiste hiervoor is wel dat speler A zijn blufs werkelijk willekeurig toepast, zodat speler B niet in staat is hier een patroon in te herkennen.<\/p>
\nSEMI BLUF\n<\/div>\nEen semi-bluf is een bet of een raise met een hand die zeer waarschijnlijk op het moment niet de beste hand is, maar die wel veel outs heeft om de best hand te worden. Op een bepaalde manier maak je hier natuurlijk zelf ook een fout<\/i>, omdat je de tegenstander de gelegenheid geeft om je te (re)raisen. Dit zou hij zeker doen wanneer hij alle kaarten zou kennen. Door het maken van een bet doe je het voorkomen alsof jouw hand beter is dan hij daadwerkelijk is, waardoor de tegenstander eerder alleen maar zal callen (verderop in het artikel wordt uitgelegd hoe je jezelf tegen een semi-bluf kunt verdedigen).\n<\/p>
\nNiet raisen, maar slechts callen is echter al een fout volgens de FToP. Folden is een nog grotere fout. Je moet een bepaald, relatief klein bedrag investeren met het doel om de tegenstander een fout te laten maken volgens de FToP. Aangezien je bij een semi-bluf enkele outs hebt die je kunt hitten wanneer de tegenstander niet foldt, zijn de kosten volgens het equityprincipe in feite een stuk lager dan bij de hoge directe investering. De mate waarin de tegenstander een betere hand moet folden (en een semi-bluf dus profitabel is) wordt uitgerekend aan de hand van een voorbeeld:\n<\/p>
\nWanneer je bijvoorbeeld twaalf outs hebt op de turn en er 8 BB in de pot zit, ben je ongeveer een 3:1-underdog. Volgens het equityprincipe behoort er dus 25% (je wint gemiddeld één op de vier keer) van de pot aan jou toe, dus 2 BB. Callen is dus zonder twijfel +EV. Door de semi-bluf start je met een bet (bij een semi-blufraise een extra bet), waarmee je een greep doet naar de zes bets die in de pot zitten (potgrootte - equity). Volgens het equityprincipe behoort er dus al 25% van je eigen bet aan jou toe, en 25% van de bet van de tegenstander wanneer hij callt. Foldt hij daarentegen, dan ben je sowieso tevreden. Wanneer de tegenstander callt, dan bedragen de investeringskosten dus maar de helft van de betaalde bet.\n<\/p>
\nIn de praktijk zijn de daadwerkelijk kosten iets hoger, omdat je ook rekening moet houden met een raise van de tegenstander. Wanneer de tegenstander callt investeer je dus ½ BB om 6 BB te kunnen winnen. De verhouding van de investering tot de winst bedraagt dus 0,5:6 = 1:12. De tegenstander hoeft maar in ongeveer 8% van de gevallen te folden om jouw semi-bluf +EV te maken. 1:12 betekent dat je gemiddeld twaalf keer verliest en één keer wint wanneer je dit scenario dertien keer tegenkomt. De kans op winst is dus 1\/13. Wanneer je deze 1\/13 doorrekent naar een honderdtal is dit ongeveer 7,69\/100, oftewel ongeveer 8%. Je kunt dit ook omgekeerd berekenen: Wanneer je dit scenario honderd keer speelt investeer je 100 BB en win je 7,69*13 BB=~100 BB.\n<\/p>
\nHet is erg lastig een berekening te maken die nauwkeuriger is. Je moet zo goed mogelijk inschatten hoe groot de kans is dat de tegenstander foldt, hoe groot de kans is dat de tegenstander raiset, en hoe groot de kans is dat een tegenstander jou nog uitbetaalt wanneer je hit, voordat je kunt zeggen of callen of semi-bluffen winstgevender is.\n<\/p>
\nIn dit verband is de precieze berekening ook niet belangrijk. De voorbeeldberekening toont echter aan dat het percentage handen dat de tegenstander foldt niet erg groot hoeft te zijn. Wanneer je het voorbeeld veralgemeniseert, dan zie je dat hoe meer outs je hebt en hoe groter de pot is, hoe kleiner het percentage mag zijn dat de tegenstander foldt.\n<\/p>
\nFeit blijft dat je met een kleine investering probeert om de tegenstander te verleiden om een grote fout te maken. Hij kan zich hiertegen natuurlijk niet verdedigen door simpelweg elke bet van jou te raisen, omdat hij er rekening mee moet houden dat jij geen semi-bluf maakt, maar een made hand hebt. Hiermee is weer het verband laten zien waarnaar je moet streven: zorgen dat je manier van spelen niet voorspelbaar is. Het folden van de tegenstander op de continuationbet is vaak de juiste move, zodat (op zijn minst tegen betere tegenstanders die meedenken en ook in staat zijn onprofitabele handen te folden) een semi-bluf je EV duidelijk verhoogt. Tegen loose tegenstanders die alles callen is een semi-bluf natuurlijk niet profitabel, zoals ook is gebleken uit de berekening hierboven. Het ontbreekt je dan aan het winstaandeel dat voort komt uit het incidentele folden van de tegenstander (zie wederom de bovenstaande berekening).\n<\/p>
\nAan ander voordeel van de semi-blufs is dat je extra bets inzamelt wanneer je hit, omdat de tegenstander niet kan weten dat de nieuwe kaart jou heeft geholpen, bijvoorbeeld: Je verdedigd QTo tegen een stealraise en de flop is K9x rainbow. Hier is het zeker goed om een check\/raise te maken op de flop als semi-bluf, omdat de tegenstander veel handen uit zijn stealraiserange moet folden. Wanneer hij een K heeft en er valt een J op de turn, dan is het niet zo gemakkelijk voor hem om te zien dat hij verslagen is. Hij moet nagenoeg tegen de FToP ingaan. Meer kun jij niet verlangen.\n<\/p>
\nUit het bovenstaande voorbeeld kun je afleiden: Hoe groter de pot is, des te groter de pot-odds zijn. De tegenstanders hoeven dan dus minder vaak te folden om jouw semi-bluf profitabel te maken. Uit deze speltheorie volgt dat je (in ieder geval tegen experts) minder moet bluffen naar gelang de pot groter wordt (zie 3.4.1). In de praktijk passen de meeste spelers hun callstrategie echter niet op de juist manier aan. Daarom zijn blufs en semi-blufs winstgevender wanneer de pot groter is.\n<\/p>
\nOok de verdediging tegen semi-blufs kun je zien als een onderdeel van de FToP. Je moet folden of raisen. Normaal gesproken is het niet profitabel om te callen, omdat je de tegenstander dan eventueel goedkoop laat drawen. Als voorbeeld gebruiken we de 3-bet als standaardmove tegen een tegenstander. Je zit OOP met een sterke hand:\n<\/p>
\nPreflop:<\/b><\/p>
Hero heeft UTG:
\n![](\"https:\/\/www.pokerstrategy.com\/wp-content\/uploads\/download\/content\/kartendeck\/as.jpg\")
![](\"https:\/\/www.pokerstrategy.com\/wp-content\/uploads\/download\/content\/kartendeck\/kh.jpg\")
, <\/p>Hero raiset, BU callt.<\/p>
Flop:
\n<\/b>![](\"https:\/\/www.pokerstrategy.com\/wp-content\/uploads\/download\/content\/kartendeck\/kc.jpg\")
![](\"https:\/\/www.pokerstrategy.com\/wp-content\/uploads\/download\/content\/kartendeck\/6c.jpg\")
![](\"https:\/\/www.pokerstrategy.com\/wp-content\/uploads\/download\/content\/kartendeck\/2d.jpg\")
<\/p>Hero bet, BU raiset.<\/p>
Hero ziet<\/i> hier de flushdraw van de tegenstander, een slechte K of een dergelijke hand die achter ligt. Hij maakt een 3-bet om de tegenstander het maximale voor zijn draw te laten betalen. De tegenstander gaat tegen de FToP in en zal moeten betalen. Slechts callen zou de FToP geweld aan doen, omdat het te weinig van hem eist. Als Hero zich nu heeft verkeken<\/i> en de tegenstander two pair heeft of een set, dan is Hero tegen de FToP in gegaan en zal hij daarvoor moeten betalen. Hier zie je opnieuw het verschil tussen de \"zinvolle\" en \"correcte\" (volgens de FToP) manier van spelen. Aangezien de kans een stuk groter is dat de tegenstander slechts een drawhand heeft, is de 3-bet zinvol. Hero probeert om de FToP te volgen, maar loopt zelf het risico dat hij wordt gedwongen om van de FToP af te wijken wanneer de tegenstander een betere hand heeft. Poker is nu eenmaal een spel waarbij je niet over alle informatie beschikt. Het is allemaal afhankelijk van waarschijnlijkheden.<\/p>
\nCONTINUATION BET\n<\/div>\nOok de continuationbet op de flop kun je zien vanuit de achtergrond van de FToP. Wanneer je niet hebt gehit en wellicht ook niet eens de beste hand hebt, kun je in bepaalde situaties proberen om de pot te stelen met een continuationbet. Vanuit een bepaald oogpunt kun je dit zien als een pure bluf (wanneer je amper outs hebt) of als een semi-bluf (wanneer je enkele outs hebt).\n<\/p>
\nWanneer je niet bet kan de tegenstander ook niet folden. Doordat je zelf van de FToP afwijkt probeer je de tegenstander een nog grotere fout te laten maken, namelijk het folden. De tegenstander weet slechts dat er waarschijnlijk een (relatief) sterke hand tegenover hem staat, en zal door jouw bet onder druk gezet worden. Hij kan hier gemakkelijk een fout maken. Ook het maken van een call kan namelijk een fout zijn.\n<\/p>
\nDe situatie op de turn wordt lastiger. King Yao (bladzijde 208) geeft het volgende voorbeeld:\n<\/p>
\nPreflop:
\n<\/b>
\nHero heeft:
\n![](\"https:\/\/www.pokerstrategy.com\/wp-content\/uploads\/download\/content\/kartendeck\/ak.jpg\")
![](\"https:\/\/www.pokerstrategy.com\/wp-content\/uploads\/download\/content\/kartendeck\/qh.jpg\")
<\/p>Hero openraiset, een loose player callt vanuit de BB. <\/p>
Flop:<\/b>
\n![](\"https:\/\/www.pokerstrategy.com\/wp-content\/uploads\/download\/content\/kartendeck\/7s.jpg\")
![](\"https:\/\/www.pokerstrategy.com\/wp-content\/uploads\/download\/content\/kartendeck\/6h.jpg\")
<\/p>Tegenstander checkt, Hero bet, tegenstander callt. <\/p>
Turn:
\n<\/b>\n<\/p>\nWanneer Hero opnieuw bet dan zal de tegenstander met ieder pair callen. Met het maken van een bet vermijdt Hero echter dat de tegenstander de river gratis ziet wanneer hij geen pair heeft. Bovendien is er een kans dat de loose tegenstander callt met een gutshot, wat zijn eigen EV verhoogt. Het wordt echter pas spannend wanneer je het probleem vanuit het oogpunt van de tegenstander bekijkt. Wanneer de tegenstander T9 of T8 heeft, dan weet hij niet hoeveel outs hij nu werkelijk heeft. Heeft Hero bijvoorbeeld gehit met KQ, dan heeft hij maar vier outs, en is het niet profitabel om te callen. Wanneer Hero niet heeft gehit (of een laag pocketpair heeft), dan heeft hij tien outs, en is een call wel profitabel. De tegenstander weet dus niet of hij vier of tien outs heeft. Wanneer hij uitgaat van zeven (discounted) outs, dan hij heeft hij onvoldoende pot-odds. De continuationbet van Hero op de turn met AQo geeft de tegenstander dus de gelegenheid om de verkeerde beslissing te maken.<\/p>
Pot-odds en implied odds<\/h1>
\nBinding aan de pot
\n<\/h2>\nDe uitspraak uit Sklansky's FToP \"wanneer de tegenstander wint, verlies je zelf\", is in eerste instantie vooral van toepassing op heads-up situaties. Wanneer er meer spelers meedoen aan de hand dan zijn er situaties voor te stellen waarin je weliswaar iets verlies, maar tegen anderen zoveel wint dat je uiteindelijk +EV bent. Dit is vooral het geval bij sterke draws ofwel speculatieve handen, omdat de tegenstanders geen enkele kans hebben wanneer jij hit. Wanneer zij ook hitten dan liggen zij toch achter en hebben zij vanwege de sterkte van jouw hand slechts geringe redrawmogelijkheden. Je verdient zo dus veel geld door je zwakke draws en verliest maar weinig (vanwege de beperkte redraws).\n<\/p>
\nAls voorbeeld voert Sklansky aan dat je met A8 kunt raisen tegen loose tegenstanders wanneer er daarvoor vijf spelers gelimpt hebben (HPFAP, bladzijde 173). Zoals simulatieprogramma's al aantonen ligt de equity van A8 duidelijk onder de gemiddelde equity. Hiermee raisen lijkt dus belachelijk. Het belangrijke punt is echter dat je eigen equity gigantisch stijgt wanneer je op de flop tenminste een 2-flush hit. Er behoort dan ongeveer 1\/3 van de pot aan jou toe, omdat je in ongeveer 1\/3 van de gevallen je flush compleet maakt op de river (9\/47 + 38\/47*9\/46 = ongeveer 0,35). Spelers die bijvoorbeeld bottompair hebben en nu dus pot-odds van 12:1, verminderen de equity van de spelers die bijvoorbeeld top-pair hebben, omdat deze hand niet erg sterk is en nog gemakkelijk ingehaald kan worden.\n<\/p>
\nJouw equity wordt echter amper aangetast, omdat je waarschijnlijk wint wanneer je hit. Door het raisen voor de flop verbeter<\/i> je de pot-odds voor alle zwakke draws op de flop, zodat spelers met een zwakke draw langer in de hand blijven. Wanneer je hit is dat precies wat je graag wilt zien: De loose spelers aan de hand binden en hun geld afnemen wanneer je hit. Dit maakt het raisen preflop aantrekkelijk, ondanks het gebrek aan equity. Je maakt preflop een kleine fout<\/i> om later te zorgen dat de tegenstanders grotere fouten maken. Net als met A8 kun je deze move ook maken met suited connectors en lage pocketpairs.<\/p>
\nProtection
\n<\/h2>\nHet strategische concept waarbij je de pot-odds voor de tegenstanders verhoogd om ze zo aan de pot te binden kan ook omgekeerd worden. Je verkleint de pot-odds voor de tegenstanders om ze uit de pot te drijven. Deze handeling noem je protection<\/i> (bescherming van je hand). Deze move moet gebruikt worden wanneer je denkt dat je op dat moment de beste hand hebt, maar dat deze hand nog verwondbaar is. Denk bijvoorbeeld aan een top-pair met een goede kicker met een board waarop draws mogelijk zijn. We laten dit principe wederom zien aan de hand van een voorbeeld, dat enigszins veralgemeniseerd kan worden:\n<\/p>
\nWanneer er op de flop bijvoorbeeld 8 BB in de pot zit, en de tegenstander bet, dan moet je raisen wanneer je denkt dat je de beste hand hebt. Andere tegenstanders die zwakke draws hebben, zoals bijvoorbeeld een gutshot, zullen het nu moeilijk krijgen.\n<\/p>
\nIn de pot zit intussen 8+1+2=11 SB. De tegenstanders moeten nu echter 2 SB betalen en hebben dus nog maar pot-odds van 5,5:1. Zij moeten dus folden, en geven zo dus het aandeel in de pot af dat zij hebben volgens het equityprincipe. Wanneer zij toch callen, dan betalen zij te veel voor hun draws. We vergelijken dit voorbeeld met een geval waarin een speler slechts callt, ondanks dat hij denkt dat hij voor ligt:\n<\/p>
\nIn de pot zit nu 10 SB en de andere spelers hoeven maar 1 SB te betalen. Zij hebben dus pot-odds van 10:1. Zij kunnen nu profitabel callen en behouden hun equity-aandeel. Voor de speler die denkt dat hij de beste hand heeft zorgt een raise dus voor een win\/win-situatie. Hij neemt de andere tegenstanders hun aandeel in de pot af, of hij verleidt ze om een onprofitabele call - en dus een fout - te maken. Hier heeft hij natuurlijk ook geen problemen mee.<\/p>
\nBad beat
\n<\/h2>\nIn dit verband moeten we ook nog een opmerking plaatsen over de bad beat: Het feit dat de tegenstanders fouten maken (bijvoorbeeld zoals in het laatste voorbeeld, het maken van een call zonder de juiste pot-odds) betekent natuurlijk niet dat ze iedere hand verliezen. Zelfs wanneer je geen enkele fout maakt betekent dit niet dat je op de korte termijn wint.\n<\/p>
\nWe hebben ons allemaal al ontelbare keren geërgerd in situaties waarin we tot aan de river de beste hand hadden, een grote pot opgebouwd hadden, en dan om de oren geslagen werden met een \"wonderkaart\" voor de tegenstander. Het is goed te begrijpen dat je erg chagrijnig wordt van dergelijke situaties, maar eigenlijk is je ergernis totaal niet op zijn plaats. Wanneer de tegenstander niet de benodigde pot-odds had, heeft hij volgens de stelling van Sklansky een fout gemaakt (of hij maakt zich niet druk over de kansberekening en is een fish).\n<\/p>
\nJe kunt gemakkelijk uitrekenen hoe groot<\/i> de fout was, dus hoe onwaarschijnlijk zijn winst was in verhouding tot de potgrootte. Niettemin heeft hij de pot wel gewonnen. Dit betekent echter dat de tegenstander weliswaar deze keer heeft gewonnen (jij verliest geld ondanks je juiste manier van spelen), maar dat hij in de toekomst deze fout vaak opnieuw zal maken, zodat jij op de lange termijn geld van hem zult winnen. Je moet dus blij zijn dat je een dergelijke speler aan je tafel hebt zitten. Wanneer er aan jouw tafel geen bad beats plaatsvinden, dan moet je overwegen om de tafel te verlaten, omdat de tegenstanders te weinig fouten maken.<\/p>
Vooruitblik en samenvatting<\/h1>
\nDit artikel is slechts bedoeld als aanleiding voor jou om überhaupt eens over de FToP en haar consequenties na te denken. Je kunt dit thema vrijwel eindeloos doorvoeren. Elephant en nauwkeurige observaties van de betreeksen van de tegenstanders kunnen je helpen om de leaks bij de tegenstanders te ontdekken. Van deze leaks moet je genadeloos gebruik maken.\n<\/p>
\nEnkele manieren hoe je dit kunt doen zijn in dit artikel al uiteengezet. Het belangrijkste is echter vooral dat de beschreven handelingen één gemeenschappelijke basis hebben; de FToP. Je moet altijd proberen om door af te wijken van de lijn die objectief gezien het beste is (dus door zelf een kleine fout te maken) de tegenstander te provoceren een grote fout te maken. Je kunt ook de lijn aanhouden die objectief gezien het beste is, en zo de tegenstanders afstraffen voor hun fouten. Dit werkt echter niet altijd, want poker is - zoals steeds weer benadrukt is - een spel waarbij je niet beschikt over alle informatie en waarbij alles afhangt van waarschijnlijkheden. Wanneer je echter de moeite doet om te denken volgens de bovengenoemde categorieën, dan zal dit jouw spel altijd verbeteren!\n<\/p>
- 1e geval, B foldt altijd:
- Relevantie voor je eigen spel<\/i><\/li>\n
![](\"https:\/\/www.pokerstrategy.com\/wp-content\/uploads\/download\/content\/bilder\/ps_icon_artikel.jpg\"){kind=icon}
<\/td>\n![](\"https:\/\/www.pokerstrategy.com\/wp-content\/uploads\/download\/content\/bilder\/ps_icon_forum.jpg\"){kind=icon}
<\/td>\n![](\"https:\/\/www.pokerstrategy.com\/wp-content\/uploads\/image\/ranks\/mini\/silver.png\")
Silvermembers en hoger<\/td>\n<\/tr>\n![](\"https:\/\/www.pokerstrategy.com\/wp-content\/uploads\/download\/content\/bilder\/ps_icon_video.jpg\"){kind=icon}
<\/td>\n![](\"https:\/\/www.pokerstrategy.com\/wp-content\/uploads\/download\/content\/bilder\/ps_icon_coaching.jpg\"){kind=icon}
<\/td>\n