Statyczne vs dynamiczne boardy
Zapomnij o suchych i mokrych flopach, Dara O'Kearney uważa, że boardy powinniśmy dzielić na statyczne i dynamiczne.
Z pewnością słyszałeś już nie raz pojęcia "suchy" i "mokry" board w tradycyjnym ujęciu.
Mokry board to taki, który kojarzony jest z akcją, bo trafia go bardzo wiele rąk. K Q J to dobry przykład mokrego boardu. Dużo broadway'ów mocno go trafia, podobnie jak drawy do kierów. Standardowym podejściem jest betowanie na takich flopach wysoko dla value i/lub protekcji, ponieważ bardzo wiele rąk sprawdzi.
Suchy board to taki, który trudno trafić. 7 7 2 jest dobrym przykładem. Nie ma na nim drawów, a większość zakresów składa się z wysokich kart, które się tutaj nie zahaczają. Stara szkoła podpowiada, że można tutaj blefować i robić to małym sizingiem, ponieważ jest mała szansa, że ktoś będzie tu miał rękę, z którą może kontynuować.
GTO ma inne podejście do kategoryzowania boardów. Na pierwszy rzut oka wygląda ono podobnie, ale jest inne. Boardy bywają statyczne lub dynamiczne.
Statyczny board to taki, na którym turn i river rzadko zmieniają relatywną siłę zakresu poszczególnych graczy. Dynamiczny board to taki, na którym kolejne karty mogą kompletnie odwrócić to, kto posiada przewagę zakresu.
Porównaj flop A 9 6 do 9 6 4. Który z nich jest według ciebie statyczny, a który dynamiczny?
Drawy to bardzo mała porcja zakresu
Większość graczy, przyzwyczajona do myślenia w kategoriach "suchy v mokry", odpowie, że A 9 6 to flop dynamiczny, a 9 6 4 statyczny. Na flopie dziewięć high trudno jest przecież mieć jakąś rękę, podczas gdy na A 9 6 można mieć top pary, dwie pary, sety, kolory oraz drawy do kolorów i stritów.
Jest to jednak zły sposób myślenia. 9 6 4 to w tym przykładzie flop dynamiczny, podczas gdy A 9 6 jest tym statycznym. Przewaga może bardzo łatwo zmienić się na boardzie dziewięć high, natomiast ręce, które są z przodu na flopie A 9 6, prawdopodobnie zostaną najlepsze już do końca rozdania.
Flop A 9 6 wygląda groźnie, ponieważ wszyscy mamy głęboko zakorzenione postrzeganie oczywistych scare cards. Wiemy, że as daje nam silną top parę, ale boimy się, że byle pik może dać przypadkowej ręce kolor. Rzeczywistość wygląda jednak tak, że drawy do koloru to niewielka porcja dowolnego zakresu (zwykle 20% lub mniej) i przez większość czasu Ax będzie wygrywał do samego rivera. Prawidłową strategią przy przewadze zakresu byłoby tutaj betowanie nisko. Nasze kolory nie potrzebują protekcji, a jednym sposobem dla top par na wyciągnięcie jakiegoś value jest betowanie nisko. Jeśli dostaniemy raise, możemy tanio uciec z rozdania ze średnimi układami.
Wysokie karty nakręcają akcję
Zestawmy to z 9 6 4, który wygląda na trudny do trafienia. Są tutaj jakieś drawy do strita - 87/T7/75/53. Ważniejsze jednak jest to, że najwyższą kartą jest zaledwie 9. To, jak dynamiczny jest board, zależy od tego, jak wiele jest na nim drawów, ale równie ważne, a może nawet ważniejsze, jest to, jaka jest najwyższa leżąca na nim karta.
Jeśli mamy top parę w przykładzie A 9 6, to martwimy się głównie o piki, ale kiedy mamy top parę na 9 6 4, boimy się o każde T/J/Q/K/A spadające na turnie, które może zdewaluować naszą rękę. Biorąc pod uwagę, że często będziemy grać przeciwko wysokim broadway'om i mocnym asom, rozsądną strategią jest betowanie tutaj wysoko. Chcemy uniemożliwić rywalom realizację equity, a jednocześnie dostać value, kiedy wiemy, że nasza ręka z dużym prawdopodobieństwem jest z przodu.
Jeśli bardzo wiele kart może zmienić przewagę zakresu, wtedy powinno się betować wyżej, zarówno dla blefu, jak i dla value. Jeśli najlepsza ręka w danym momencie ma duże szanse, by zostać najlepszą do końca rozdania, to więcej pieniędzy zarobimy, betując nisko, rozkładając bety na kolejne streety.
Nowa książka Dary O'Kearney'a Endgame Poker Strategy: The ICM Book już w sprzedaży.
