Uczymy się uczyć: Praktyka odzyskiwania
Sprawdzanie tego, co już wiesz, zamiast powtarzania starego materiału, to jeden z najskuteczniejszych sposobów nauki czegokolwiek. Poker nie jest tu wyjątkiem.
Mam cel na rok 2024 - samodzielnie przeanalizować 365 pokerowych rozdań. Moja nauka przez ostatnie pięć lat ograniczała się głównie do pracy nad książkami z Darą O'Kearney'em, ale w tym roku chcę zacząć uczyć się dla samego siebie.
Z tego powodu zacząłem szukać najskuteczniejszych metod nauki. Smutnym wnioskiem z tych poszukiwań jest to, że większość z nas uczy się w sposób, który jest bardzo daleki od tych najskuteczniejszych.
Przez następne kilka miesięcy będę dokumentować to, czego się uczę, ale uznałem, że zacznę od prawdopodobnie najbardziej sprzecznego z intuicją przekonania, jakie odkryłem na temat uczenia się.
Wkuwanie nie działa
Najpowszechniejsza forma nauki większości z nas polega na wkuwaniu. Czytamy, czytamy i w kółko czytamy te nasze podręczniki, a potem mamy nadzieję, że kiedy nadejdzie test, „znamy” temat.
Praktyka odzyskiwania jest tego przeciwieństwem. Zamiast wkuwać, powinniśmy testować naszą istniejącą wiedzę. Odzyskiwanie to czynność przypominania sobie tego, co już wiemy. Klasycznym przykładem byłoby odpowiadanie na pytania na karcie ze wskazówkami. Jeśli na przykład uczyłeś się układów okresowych, stara metoda polegałaby na sprawdzeniu, jaki jest symbol chemiczny złota, natomiast w ramach nowej metody można by spróbować najpierw zapamiętać, apo jakimś czasie powiedzieć na głos, jaki to symbol.
Innym przykładem praktyki odzyskiwania może być „zrzut mózgu” – tj. po prostu spisanie wszystkiego, co wiesz na dany temat. Jeśli bierzesz udział w zajęciach, zamiast robić na nich notatki, wróć do domu i dopiero wtedy zapisz z pamięci wszystko, co zapamiętałeś.
Odzyskiwanie działa z wielu powodów. Po pierwsze, badania wykazały, że wysiłek poznawczy wzmacnia proces uczenia się, a odzyskiwanie informacji jest trudne. Trudność ta jest również przydatna, gdy potrzebujesz dostępu do informacji w stresujących sytuacjach. Wzmacnia transfer z pamięci krótkotrwałej do długotrwałej i podobno robi to bardziej poprzez „ograniczanie zapominania” niż tworzenie nowych połączeń. Dla mnie osobiście najważniejszym powodem jest to, że pomaga zidentyfikować luki we własnej wiedzy. Kiedy nie możesz wyciągnąć odpowiedzi, wiesz, że musisz ciężej pracować nad danym aspektem tego, czego się uczysz.
Nie patrz pasywnie na wyniki solvera
Jak więc wykorzystałem to, aby pomogło mi w nauce pokera? Przede wszystkim stworzyłem fiszki za pomocą narzędzia o nazwie Anki. Za każdym razem, gdy mam problem z jakąś koncepcją, tworzę do niej fiszkę, a później testuję ją. Na przykład jedna z moich fiszek pyta mnie, jakie są najlepsze warunki do overbetu na turnie z pozycją (coś, czego nie zapamiętałbym przy stołach) i po kilku solidnych powtórzeniach zakorzeniło się to w mojej głowie.
Po drugie, szukając rozwiązania, nie patrzę bezpośrednio na wyniki. Mówię na głos to, co według mnie zaraz zobaczę. Na przykład powiem: „Myślę, że check/raise'em będą tutaj KK-JJ, top para i draw do nutsowego koloru” i dopiero po wykonaniu tego ćwiczenia sprawdzam, jakie faktycznie są wyniki. Zmusza mnie to do przyjęcia bardziej aktywnej roli w nauce i pomaga zidentyfikować, w których kwestiach popełniam błąd.
Kiedy pracuję z trenerem, zanim przekaże mi on swoje uwagi, wyjaśnię, co moim zdaniem jest właściwym sposobem postępowania. To bolesne, bo nieustannie mnie poprawia, ale ból pomaga zapamiętywać.
Po napisaniu tego artykułu będę oglądał film o 3-betowanych pulach. Później planuję spisać to, czego się z niego dowiedziałem, zamiast robić notatki w trakcie seansu. Następnie ponownie obejrzę ten film, by zidentyfikować rzeczy, których nie uwzględniłem.
Ostrzegam, jest to bardzo niekomfortowe doświadczenie, zwłaszcza gdy przedmiotem jest obszar, o którym niewiele wiesz. Jednak po wstępnym zebraniu informacji, sprawdzenie tego, co już wiesz, będzie dużo lepszym sposobem na naukę niż wałkowanie starego materiału.
Robicie to, gdy uczycie się pokera? Dajcie znać w komentarzu:
