Wojna blindów: gra z pozycji small blind

Wprowadzenie

Wideo: kliknij tu

W tym artykule:

• Z jakim zakresem rąk wchodzisz do gry
  
• W jaki sposób możesz dopasować się do różnej wielkości stacka u przeciwników
  
• Jak grasz przeciwko pasywnym i agresywnym graczom
• Jak grać przeciwko regularnym graczom
  

Oprócz normalnej obrony blindów, gdzie bronisz się przeciwko graczowi, który nie był na dużej w ciemno, podczas gry na blindach spotkasz się z pewną szczególną sytuacją, mianowicie wojną blindów.

Poprzez to pojęcie rozumie się sytuację, w której wszyscy gracze, którzy nie musieli ponosić obowiązkowego wkładu, spasowali i gracz na małej w ciemno ma możliwość jako pierwszy rozpocząć rundę licytacji.

Artykuł ten opowie o wojnie blindów prowadzonej tylko z pozycji małej w ciemno i pokaże, na co musisz zwrócić szczególną uwagę i w jaki sposób najlepiej dopasować swoją grę do przeciwnika. 

Wideo: Wojna blindów: gra z pozycji small blind
.
	Artykuł dostępny jest również w wersji wideo. Aby otworzyć filmik, wystarczy kliknąć na obrazek. Oczywiście, aby dokładnie zrozumieć przedstawioną strategię, powinieneś przeczytać cały artykuł. Twoje konto pokerowe będzie ci za to wdzięczne.

Czym charakteryzuje się gra SB kontra BB?

Trzeba oczywiście się zastanowić, dlaczego wojna blindów jest taka szczególna i dlaczego trzeba się do niej specjalnie dopasować. Szczególną uwagę należy zwrócić na dynamikę rozgrywek heads-up. Sytuacje te w gruncie rzeczy są niczym innym, jak małą grą HU na krótkim lub długim stole. Znaczy to dla ciebie tyle, że twoja gra będzie zależała w bardzo dużym stopniu od gry przeciwnika, i że szczególną uwagę musisz zwrócić na to, by przejrzeć jego sposób gry i odnaleźć słabe punkty. Przekłada się to również na to, że w wojnie blindów nigdy nie będziesz mógł sięgnąć po standardowy sposób gry, o którym byłeś przekonany, że jest zawsze +EV.

Psychologiczne aspekty wciąż są bardzo istotne, choć nie tak bardzo jak w normalnej rozgrywce HU, ponieważ zwłaszcza na agresywnych stołach, odstęp czasowy pomiędzy poszczególnymi wojnami blindów może być bardzo duży. Dlatego też przeciwnik może nie do końca pamiętać ostatnią wojnę blindów. Nie możesz więc zawsze liczyć na to, że będzie zdenerwowany twoim ostatnim zagraniem ze small blinda - open raise/4-bet, i że będzie skłaniał się ku 5-betowi.

Przeciwnik szybko zapomni o tych sytuacjach, zwłaszcza gdy gra na większej liczbie stołów, lub gdy oprócz pokera on-line robi również inne rzeczy na komputerze. Prawie nigdy nie spotkasz się z tym podczas normalnej rozgrywki heads-up, ponieważ każdy z graczy ciągle próbuje dopasować się do swojego przeciwnika.

Oprócz psychologicznych odrębności, istnieją również bezpośrednie oddziaływania na twoją rękę. Ponieważ jesteś w sytuacji HU, dramatycznej zmianie ulega siła kart. Będziesz miał problemy ze spasowaniem najwyższej pary ze średnim kickerem, gdy przeciwnik zagrał raise flop/bet turn, a karty wspólne nie umożliwiają drawów. W normalnej grze na stole short handed standardem byłoby spasowanie tej ręki.

Nie możesz również za każdym razem twierdzić, że standardowym sposobem gry będzie calldown z najwyższą parą. Faktem jest jednak to, że obaj gracze trafią sprzyjającego im flopa z mniejszym prawdopodobieństwem. Jednakże poszczególne tendencje dotyczące gry, które charakteryzują twojego przeciwnika, nabierają tak wielkiego znaczenia, że za każdym razem musisz się do niego dopasowywać.

Wojna blindów będzie czasem wymagała od ciebie pewnej odwagi, koniecznej do kierowania się readami. Przykładem może być sprawdzenie ze średnią parą bez kickera w celu wykrycia blefa przeciwko linii gry „raise flop / bet turn / bet river“, gdy karty wspólne nie umożliwiają drawów, a przeciwnik jest agresywny. To przystosowanie się do przeciwnika zostanie opisane w kolejnym rozdziale. W tym momencie zostanie poruszonych kilka podstawowych zagadnień.

Na czym polega różnica między wojną blindów prowadzoną z SB a pozycji BB?

Na czym polega różnica w grze podczas wojny blindów między pozycją BB a SB? Dlaczego w sekcji strategii znalazły się dwa artykuły zamiast jednego? Czy nie można identycznie rozegrać wojny blindów, abstrahując od tego, czy zapłaciło się dużego, czy małego blinda? Chodzi przecież o tę samą sytuację.

Spieszę z wyjaśnieniami, chodzi co prawda o tę samą sytuację i patrząc z tego punktu widzenia, mogłoby się wydawać, że obydwa artykuły są o tym samym. Jednakże każdy z nich opisuje kompletnie różny punkt widzenia, w którym czynnikiem różnicującym jest głównie inna pozycja obu graczy.

Grając na małej w ciemno, będziesz musiał zmagać się ze swoją niekorzystną pozycją, ponieważ zarówno przed flopem, jak i po flopie pierwszy wykonujesz ruch, dzięki czemu zapewniasz swojemu przeciwnikowi przewagę informacji. Twoje decyzje nie będą nigdy kończyć rundy licytacji i dlatego nie masz żadnej kontroli nad wielkością puli. Za każdym razem będzie groziło ci to, że jeśli przeciwnik podbije, to będziesz walczył o duże pule z marginalnymi rękoma, bez pozycji. Stanowi to oczywiście olbrzymią wadę, ponieważ często uwikłasz się w marginalne sytuacje, w których nie posiadasz przewagi i w najlepszym przypadku możesz grać, mając EV w okolicach zera.

W twoim interesie będzie leżała strata jak najmniejszej sumy. W tym celu będziesz musiał przyjąć inną linię gry niż twoi przeciwnicy.

Open raise czy uzupełnienie blinda na małej w ciemno?

Zacznijmy od odpowiedzi na następujące pytanie: z jakimi rękoma powinieneś podbić, a z jakimi tylko uzupełnić blinda?

Trudno udzielić ogólnie obowiązującej odpowiedzi na to pytanie i nie ma też takiej potrzeby. Zostało ono bowiem zbyt prosto sformułowane, zaś odpowiedź na nie prowadziłaby do zbyt prostych, nie zawsze prawidłowych tez. Twoje decyzje o tym, czy podbijasz czy uzupełniasz, nie zależą od twojej ręki, lecz od tego, czy jest ona bardzo silna w stosunku do tego, jaki sposób gry i jakie tendencje prezentuje przeciwnik.

Rozpatrując tę sytuację z matematycznego punktu widzenia, szybko staje się jasne, że przed flopem zawsze masz oddsy umożliwiające uzupełnienie blinda. Uzupełniając, otrzymujesz oddsy wynoszące 3:1. By twoje sprawdzenie było +EV, potrzebowałbyś tylko 25% equity. Zgodnie z tym, musiałbyś uzupełniać blinda z każdą ręką, ponieważ EV (call) > EV (fold). Jest to jednak zbyt jednowymiarowy obraz sytuacji.

Ten sposób myślenia nie uwzględnia faktu, że nie kończysz rundy licytacji, wobec czego nie możesz być pewien, że gracz na dużej w ciemno nie wykona podbicia. Musiałbyś wtedy zapłacić o wiele więcej za możliwość zobaczenia flopa. Poza tym, strategia ta nie bierze pod uwagę tego, że po flopie będziesz musiał grać bez pozycji i bez inicjatywy przeciwko graczowi, który może mieć każdą możliwą rękę.

Podstawową zalecaną strategią będzie więc w tym wypadku "podbijaj lub pasuj" również po to, by móc lepiej poznać tendencje przeciwnika. Bardzo łatwo jest wytłumaczyć powody dla przyjęcia tego sposobu gry. Poprzez podbicie przejmujesz inicjatywę i w bardzo dużym stopniu ułatwiasz sobie grę po flopie przeciwko przeciętnemu graczowi. Wywierasz na nim presję, dzięki czemu jesteś w stanie zmusić go do błędu. Poza tym, dzięki agresywnej strategii jesteś w stanie pozyskać bezpośrednie informacje na temat tendencji charakteryzujących grę przeciwnika przed flopem.

Czy zbyt często pasuje wobec takich podbić? Gdy tak robi, to możesz liczyć na pewne korzyści i warto je poszerzać wykorzystując go, by natychmiast zgarnąć pulę. Jeśli jednak przeciwnik sprawdza lub przebija zbyt często, powinieneś się do takiego stylu szybko dopasować.

Jeśli nie zaczniesz od agresywnej strategii, to będzie ci brakowało informacji, wskutek czego nie będziesz w stanie oszacować rąk swojego przeciwnika. Poza tym, poprzez uzupełnienie blinda z małej w ciemno nie zyskujesz żadnych informacji na temat zakresu jego rąk. Jeżeli dobrze sobie radzisz z oceną zakresu rąk przeciwnika, to uzupełniając blinda, będziesz wikłał się w kłopotliwe sytuacje, w których zaczniesz mnożyć błędy. A powinieneś ich unikać, kiedy twoim pokerowym celem jest maksymalizacja zysku.

Jak wysoko powinieneś podbić przed flopem?

Można powiedzieć, że różnica w wysokości zakładów nie jest duża. Jednak jakaś różnica istnieje. Pytanie, na które trzeba odpowiedzieć, brzmi: czy z efektywnym stackiem wynoszącym 100 BB powinno się podbijać z małej w ciemno do 3 BB, czy do 4 BB?

Zwolennicy obu stron znajdują argumenty, które umacniają ich w wierze, że ich zdanie jest słuszne. Dla wielu z nich większa wysokość zakładu oznacza większe fold equity, dzięki czemu rzadziej trzeba grać bez pozycji po flopie.

Za mniejszą wysokością podbicia przemawia to, że po flopie będziesz walczył o mniejszą pulę, co ułatwi ewentualne pasowanie, kiedy zostaniesz sprawdzony. Można by kontynuować rozważania na ten temat, rozszerzając je o dodatkowe argumenty. Ostatecznie decyzja, jaką podejmiesz, będzie zależeć od twojego wyczucia gry i twojego stylu.

Ewentualna różnica, o ile oczywiście istnieje, za każdym razem będzie mieć odrębne następstwa i to, co mogło mieć negatywny wpływ w przypadku jednego gracza, może przynieść pozytywny efekt drugiemu. Istotne jest to, abyś za każdym razem znalazł prawidłowe rozwiązanie, z którym będziesz się dobrze czuć. Podbicie wynoszące 3,5 BB również może być niezłym pomysłem. Wszystko zależy od twojego stylu gry.

Jak powinien wyglądać twój standardowy zakres do open raise z pozycji small blind?

Bardzo częste jest pytanie o standardowy zakres, który można by zanotować i grać zgodnie z nim. Oczywiście można też chwilę popracować nad opracowaniem zakresu rąk, z którym przeciwko każdemu nieznanemu oponentowi można zawsze grać open raise ze stackiem wynoszącym 100 BB.

Na szybko można sformułować następujący, naprawdę użyteczny zakres rąk: 22+, A2s+, K9s+, QTs+, T8s+, 95s+, 65s+, A2o+, KTo+, QTo+, 87o+

Na pewno nie popełnisz błędu, przepisując sobie ten zakres, by później użyć go jako punktu wyjścia przeciwko nieznanemu graczowi. Następnie będziesz w stanie dopasować go na podstawie informacji uzyskanych poprzez zdobyte doświadczenia w grze przeciwko niemu. Dokładniejsze spojrzenie na powyższy zakres uświadomi ci, że z pewnością nie jest to zły punkt odniesienia dla standardowego zakresu. Jest jednak obciążony pewnym błędem, który jest przez niektórych pomijany.

Kiedy masz na ręku asa z niskim kickerem, łatwo możesz zostać zdominowany. Bardzo ciężko jest grać potencjalnie zdominowane ręce, gdy nie masz pozycji. W wojnie blindów niskie asy prawie zawsze będą mieć reverse implied odds. Musisz być tego świadomy.

Dlatego należy wprowadzić pewne ograniczenia, gdy chodzi o różnokolorowe asy, i zawęzić zakres, z którym podbijasz do A8o+.

To samo dotyczy asów w kolorze, z tym że poprzez możliwość trafienia drawa do koloru i rozegrania go agresywnie, otrzymujesz bardzo duże implied odds. W tym wypadku nie musisz być aż tak bardzo restrykcyjny jak przy asach nie w kolorze. Jak rozegrasz niskie asy w kolorze, będzie zależało od twoich readów i wyczucia sytuacji.

Innym obszarem do pracy nad zakresem są niskie pary. Wielu graczy zasadniczo rozgrywa wszystkie pary na ręce ze wszystkich pozycji. W wojnie blindów musisz być świadomy tego, że jeżeli twoje niskie pary nie ulegną ulepszeniu, kiedy grasz bez pozycji, mogą być rozgrywane tylko jako blef. Ręce te nie mają zbyt dużych szans na ulepszenie się. Jeśli na flopie nie skompletujesz seta, to w większości przypadków będziesz musiał grać bet/fold na flopie, bet/fold na turnie lub bet/fold na riverze.

Jeśli twój przeciwnik jest graczem, który poprzez swoje sprawdzenia po flopie sprawia, że sytuacja, w której rozgrywasz niskie pary jest dosyć kłopotliwa, to warto pomyśleć o usunięciu z zakresu przynajmniej tych najniższych par. Jeśli nie zostaną ulepszone, to będziesz miał niewiele szans na wygranie showdownu, gdy twój c-bet został sprawdzony. Poczynając od 66 lub 77, twoje szanse na wygranie zwiększają się, ponieważ przeciwnik może trafić niższą parę, z którą sprawdzi twój zakład kontynuacyjny.

Jeśli dobrze radzisz sobie z takimi sytuacjami po flopie, to przeciwko nieznanemu przeciwnikowi możesz na początku pozostawić wszystkie pary w swoim zakresie. Jeśli jednak zauważysz, że masz problemy z rozgrywaniem ich po flopie, po zakładzie kontynuacyjnym, to nic wielkiego się nie stanie, jeśli nie będziesz po prostu wykonywał z nimi open raise.

Patrząc na sprawę całościowo, łatwo jest zauważyć, że twój zakres powinien składać się z dwóch różnych rodzajów rąk startowych:

• Ręce, które mają duże szanse na trafienie najwyższej pary na flopie
• Ręce z dobrą grywalnością i dużym potencjałem

Zarówno w jednej, jak i w drugiej składowej zakresu należy poczynić pewne wyjątki, co zostało omówione wyżej. Jasne jest wprawdzie to, że A4o posiada akceptowalne equity przeciwko większości zakresów do sprawdzenia. Z ręką tego typu można trafić najwyższą parę. Jednak karty te mają bardzo wysokie reverse implied odds. Ostatecznie od ciebie zależy to, w którym miejscu postawisz kreskę oddzielającą karty do podbicia od kart do spasowania. Ważne jest to, byś przed flopem podczas wojny blindów nie uwikłał się w sytuacje, które sprawiają ci problem po flopie.

Widzisz więc, że jesteś w stanie samemu określić swój standardowy zakres rąk. Powinieneś zdawać sobie sprawę z tego, że dążysz do zawężania zakresu, czyli ograniczenia rąk marginalnych. W ten sposób zrekompensujesz fakt, że po flopie grasz bez pozycji. Kiedy zbierzesz więcej informacji o przeciwniku, będziesz mógł lepiej zdefiniować swój zakres do podbicia.  

Jak dopasować grę do innej wielkości stacka?

Wielu graczy zapomina o tym, by w razie potrzeby dopasować swoją grę do stacków o innej wielkości.

Z reguły można wyróżnić dwie sytuacje, do których musisz się dopasować, gdy twoim punktem wyjścia był stack wynoszący 100 BB. Z jednej strony będą to stacki, które są o wiele większe niż 100 big blindów, zaś z drugiej o wiele mniejsze niż 100 big blindów.

Przy tak dużych stackach musisz być świadom tego, że twój brak pozycji przed flopem będzie miał bardzo negatywne oddziaływanie. Dobry gracz weźmie to pod uwagę, częściej sprawdzając twój open raise, by w pełni wykorzystać swoją przewagę pozycji po flopie.

Powinieneś odpowiednio dopasować swój zakres do takiego sposobu gry przeciwnika i dążyć do tego, by wykonywać open raise z większą liczbą spekulacyjnych rąk, w celu wykorzystania bardzo wysokich implied odds. Niektórzy gracze uważają, że w wojnie blindów najwyższa para z najwyższym kickerem jest nuts, bez zwracania uwagi na wielkość stacków. Poprzez poszerzenie swojego zakresu rąk wykorzystujesz to, że przeciwnik nie zmienia swojej strategii wobec innej wielkości stacków. W ten sposób możesz zadecydować, z którymi rękami chcesz grać bez pozycji o dużą pulę. Tym samym zmniejszasz prawdopodobieństwo tego, że będziesz musiał grać bez pozycji ze zdominowanymi rękami.

W takich sytuacjach powinno się rezygnować z open raise z rękoma typu A6, K9, ponieważ pomimo tego, że jesteś w stanie wygrać z nimi niewielkie pule, w przypadku obrony ze strony przeciwnika grozi ci zdominowanie. Być może nie oprzesz się wtedy pokusie dojścia tanim kosztem do showdownu, co prawie nigdy się nie udaje. W celu uniknięcia takich problematycznych sytuacji, zalecany jest bezwarunkowy pas przed flopem!

Jeśli twój przeciwnik często wykonuje 3-bet, gdy stacki są duże, nie powinieneś, grając bez pozycji, sprawdzać zbyt wielu rąk dla implied odds. Zalecana jest raczej gra straight forward. Implied odds, na które liczyłeś, są bardzo ograniczane przez pozycję. Ponieważ grasz bez pozycji, to będziesz miał większe problemy z przesunięciem całego swojego stacka na środek stołu, gdy masz ku temu sprzyjającą okazję. Dlatego przed flopem nie powinieneś sprawdzać 3-betu ze zbyt dużą liczbą spekulacyjnych rąk.

Ważne jest to, by zorientować się, jak daleko przed flopem jest w stanie posunąć się twój przeciwnik. Dobrze wybrana wielkość 4-betu będzie zarazem pytaniem do przeciwnika, czy chce zainwestować cały swój stack, czy woli spasować. Zależnie od tego, czy jest zdolny zainwestować cały swój stack już przed flopem z ręką taką jak 88 lub AJ dla 140BB, powinieneś dążyć do tego, by częściej grać 4-bety (kiedy z tą ręką nie zamierza wejść all-in) lub tak zawęzić swój zakres kart do open raise, być często mógł jako faworyt wypchnąć wszystkie swoje żetony na środek stołu.

Inną możliwością w grze przeciwko oponentowi, który często gra 3-bet, jest sprawdzenie tego zakładu przed flopem. Nie sprawdzasz jednak tylko dla wysokich implied odds. Głównym celem tego sprawdzenia jest przejęcie średnio dużej puli poprzez zdezorientowanie przeciwnika. Wykonujesz więc donk bet na flopie i/lub turnie, w wysokości 1/2 lub 2/3 wielkości puli.

Wykonując to zagranie, musisz być ostrożny i zastanowić się, czy do tej pory nie rzucił ci się w oczy jakiś bluff raise po flopie ze strony przeciwnika. Jeśli często wykonuje takie zagranie wobec donk betów w 3-betowanej puli, to twój donk bet będzie dobrowolnym pozbyciem się wielu pieniędzy.

Jeśli przeciwnik jest jednak słaby i straight forward i często pasuje wobec donk betu w 3-betowanej puli, zrezygnuje z dużej części swojego zakresu, gdy na turnie posuniesz się o krok dalej i dołożysz tyle do puli, że się do niej "przywiążesz". Jeśli twój zakres będzie dobrze wyważony i oprócz blefów wykonasz to zagranie również z setami i z nut flash drawem, to w takich sytuacjach gra przeciwko tobie przysporzy przeciwnikowi wielu problemów.

Szczególnie dochodowi są gracze weak-tight, którzy wobec takich dużych puli często dążą do tego, by albo pasować, albo grać push. Ograniczają również częstotliwość swoich 3-betów przed flopem. Jeśli te zagrania są dobrze skoordynowane z innymi elementami gry i twój zakres jest w takich sytuacjach zrównoważony poprzez AA i KK, to możesz wytworzyć sobie bardzo korzystną sytuację, w której będziesz +EV.

Dopasowanie to jest tylko propozycją, którą trzeba stosować z rozwagą. Grozi ci bowiem to, że zaczniesz wykonywać donki na zbyt wielu stołach, nie zwracając uwagi na siłę własnych kart i wykonując zbyt wiele pushów.

Zastanów się jeszcze raz nad tym, przeciwko jakim przeciwnikom i na jakich stołach można w pełni skorzystać z tego sposobu gry. Przekonasz się, że dzięki koncentracji na tej strategii, lepiej zrozumiesz grę i będziesz pewniej się czuł w sytuacjach, w których możesz skorzystać z praktycznie każdej możliwej linii gry.

Przy dużych stackach szczególnie ważne jest to, byś był w stanie przejrzeć tendencje przeciwnika i odpowiednio dopasować się do jego zakresu przed flopem. Jeśli w dalszych etapach rozdania korzystasz ze standardowego sposobu gry i wydaje ci się, że wielki stack negatywnie wpływa na twoją grę, to bądź ostrożny i wystrzegaj się tiltu, który jest niekorzystny dla stanu twojego bankrolla, zwłaszcza wtedy, gdy stacki są duże.

Jeśli stack twojego przeciwnika wynosi od 95 do 80 BB, to nie jesteś zmuszony do dokonywania jakiegokolwiek dopasowania. Jeśli jednak jego stack wynosi 50 BB lub jest shortstackiem z 25 BB lub nawet mniejszą liczbą żetonów, to powinieneś zastanowić się nad sposobem, w jaki dopasujesz swoją grę.

To dopasowanie może przebiegać dwiema drogami, choć możesz korzystać też z ich "mieszanki".

Z jednej strony możesz pozostawić swój zakres i zmienić wysokość zakładów, by być w stanie odpowiednio reagować na sytuację.

Druga możliwość polega na zachowaniu wysokości zakładów i zmianie zakresu. To, jaki wariant wybierzesz, będzie zależało od ciebie i od przeciwnika.

Przeciwko shortstackowi, który dopracował swoją grę do perfekcji, tak, że w wojnie blindów jest w stanie idealnie wykorzystać swój stack poprzez bardzo dobry zakres do re-steal pusha, zmuszony jesteś zmienić swój zakres, co pozwoli ci odpowiednio reagować. Możesz zacząć od tego, byś jako pierwszy wykonywał pusha, lub tak zmodyfikujesz swój zakres, by raise/fold lub raise/call były prostymi decyzjami. Obydwie podstawowe strategie mają swoje zalety.

Podobnie jak w grach turniejowych, poprzez zagranie za wszystko perfekcyjnie wykorzystujesz swoje fold equity, wskutek czego shortstack będzie zmuszony do wykonywania sprawdzeń z akceptowalną ręką. Jeśli wykonasz zwykłe podbicie, to być może zastawisz na przeciwnika pułapkę, ponieważ może on zagrać all-in z gorszą ręką, która ma mniej equity niż twój zakres kart do raise/call.

Decydującym czynnikiem powinna być dla ciebie następująca idea: jeśli sądzisz, że twój przeciwnik jest "profesjonalnym" shorstackiem, to powinieneś dążyć raczej do tego, by szukać sposobności do zagrania za wszystko i nie wykonywać zwykłych podbić. Przeciwnik ten ma bowiem świetne wyczucie, jeśli chodzi o prawidłowe zakresy kart, z którymi gra all-in wobec twoich open raise, i dlatego nie możesz oczekiwać, że popełni jakiś błąd.

Bezpośredni push sprawi, że będzie zmuszony do spasowania lub sprawdzenia. Spróbuje  oszacować twój zakres kart, co przyjdzie mu z dużym trudem, jako że "profesjonalny" shortstack gra na wielu stołach i dlatego nie był w stanie zgromadzić żadnych readów na temat twojego zakresu. Im bardziej kompetentny jest shortstack, tym częściej powinieneś wykonywać push. Jeśli jednak grasz przeciwko pasywnemu fishowi, który nie potrafi właściwie wykorzystać swojego niewielkiego stacka, to możesz wykonywać normalny open raise, ponieważ po flopie poprzez zakłady o zwykłej wysokości będziesz w stanie osiągnąć korzystne fold equity.

Jak dotąd, wszystko brzmi dosyć rozsądnie. Nie zostało wciąż jednak wyjaśnione, jaka linia gry będzie najlepszym rozwiązaniem przeciwko konkretnemu przeciwnikowi. Dlatego pokusiliśmy się o wykonanie matematycznej analizy obu strategii.

Należy zacząć od zgromadzenia wszystkich zmiennych, które są w tej sytuacji istotne.

S: wielkość stacka shorta po zapłaceniu blinda (wyrażona w big blindach)
pH: twój zakres kart do pusha (wyrażony w %)
cH: zakres kart, z jakim przeciwnik sprawdza (wyrażony w %)
E: equity twojego zakresu kart do pusha przeciwko zakresowi kart, z jakim przeciwnik sprawdza.

Fold equity: f = 1 – cH

Teraz rozważmy trzy różne możliwości rozwoju sytuacji:

• a) Pasujesz swojego small blinda -> shortstack wygrywa 1,5 BB, ty przegrywasz 0,5 BB.
• b) Wykonujesz push i shortstack pasuje -> wygrywasz 1,5 BB i shortstack traci 1 BB.
• c) Wykonujesz push i shorstack sprawdza -> twoje equity zależy od tego, ile w długim okresie wygrywasz/przegrywasz.

Następnym krokiem będzie napisanie równania, które pozwoli obliczyć wartość oczekiwaną każdej z tych sytuacji. Następnie te trzy wartości będą mogły zostać zsumowane, co pozwoli otrzymać całkowitą wartość oczekiwaną dla strategii push or fold przeciwko shortstackowi.

• a) EV₁ = (1-pH) * (-0, 5 BB)
• b) EV₂ = pH * (1-cH) * (+1,5 BB)
• c) EV₃ = pH * cH * [E * (S + 1,5 BB) – (1-E) * (S + 0,5 BB)]

EV_całkowite = EV₁ + EV₂ + EV₃

Po zsumowaniu powyższych trzech równań w jedno, można je trochę przekształcić, by później zaoszczędzić sobie pracy. Jest to jednakże tylko matematyczne przekształcenie, które nie ma wielkiego znaczenia.

Uproszczone końcowe równanie przybierze następującą postać:

EV_całkowite = pH * [2 – 1,5*cH + cH * (2*E*S + 2*E – S –0,5)] – 0,5

Przykład

Wielkość stacka po zapłaceniu blinda S = 20 BB
Domniemany zakres kart do call u przeciwnika cH = 77+, A9s+, AJo+, KJs+, KQo
Twój zakres kart do pusha pH = 55+, A2s+, A2o+, K9s+, KTo+, QJ

Na podstawie tych informacji możesz teraz analizować swoje EV. Wystarczy tylko za pomocą Equilatora obliczyć swoje equity i udział procentowy zakresu.

cH = 9,35%
pH = 24,13%
E = 40,185%

Teraz możesz albo policzyć EV poszczególnych rozdań i później je zsumować, lub skorzystać z bezpośredniego równania. Dla lepszego pokazania tego, że oba równania prowadzą do tego samego rezultatu, poniżej dojdziemy do wyniku tymi dwiema drogami.

EV₁ = (1-0,2413) * (-0,5BB) = -0,37935BB
EV₂ = 0,2413 * (1-0,0935) * (+1,5BB) = 0,328107675BB
EV₃ = 0,2413 * 0,0935 * [0,40185 * (20BB + 1,5BB) – (1- 0,40185) * (20BB + 0,5BB)] = -0,081724702BB
EV_Całkowite = -0,37935BB + 0,32810BB – 0,08172BB = -0,132967BB

Lub

EV_Całkowite = 0,2413 * [ 2- 1,5 * 0,0935 + 0,0935 *(2 * 0,40185 * 20 + 2 * 0,40185 – 20 –0,5)] –0,5 = -0,132967BB

Jeśli twoje założenie na temat zakresu kart, z jakim przeciwnik sprawdza, jest słuszne, będzie to znaczyło, że twój zakres rąk do pusha nie został odpowiednio wybrany, ponieważ w długim okresie przynosi ci stratę. Twój zakres kart do pusha nie może być jednak całkowicie błędny, ponieważ twoje EV jest wyższe w porównaniu ze strategią, w której pasujesz 100% swoich rąk (EVfold = -0,5BB).

Twoim celem nie powinna być jednak 100% zamiana strategii fold na strategię push, lecz raczej próba wyciągnięcia z każdej pozycji maksimum wartości oczekiwanej. By otrzymać możliwie najlepszy wynik, musisz zastanawiać się za każdym razem nad swoim zakresem rąk i związaną z nim wartością oczekiwaną.

Jeśli wykonujesz pusha z najlepszymi 50% rąk, które dostajesz, zakres ten będzie wyglądać w następujący sposób:

pH = 49.32% = 22+, A2s+, K2s+, Q2s+, J6s+, T7s+, 98s, A2o+, K2o+, Q6o+, J7o+, T9o
E = 35.345%
EV_całkowite = +0,15684BB

Wykonując pusha z dowolnymi dwiema kartami (pH = 100%, E = 31,505%), otrzymasz następującą wartość oczekiwaną.

EV_całkowite = +0,6802BB

Można przypuszczać, że jest to maksymalne EV, jakie możesz osiągnąć, ponieważ przy takich niewielkich stackach musisz zwracać uwagę na to, by nie tracić zbyt wiele poprzez open folds. Na podstawie tego możesz poczynić pewne odstępstwo od zasady equity, które będzie usprawiedliwione przez zwiększony zakres. Wzrost wielkości stacków musi automatycznie przestawić twój sposób myślenia, ponieważ możesz dojść do takiego punktu, w którym więcej będziesz tracił na skutek spadku equity, niż zyskiwał dzięki poszerzeniu zakresu.

Z pomocą tej metody, możesz wypróbowywać różne zakresy kart do pusha, próbując znaleźć ten, który będzie miał maksymalną wartość oczekiwaną. W tym celu weźmiesz pod uwagę domniemany zakres rąk przeciwnika i wielkość stacków.

Możesz również skorzystać z naszej tabeli w Excelu: Tabela w Excelu do EV first-in push

Wystarczy wpisać do tabeli jakieś wartości i wartość oczekiwana zostanie automatycznie obliczona. Jeśli wykażesz się odrobiną cierpliwości, to będziesz mógł obliczyć z powodzeniem wartość oczekiwaną zakresów kart do pusha przeciwko różnym zakresom kart do call i różnym wielkościom stacków.

Oprócz tej metody, która została tak pomyślana, by w zależności od rodzaju przeciwnika gwarantowała to, że push z małej w ciemno będzie +EV, istnieje jeszcze kilka innych możliwości, pozwalających na określenie zakresu kart do pusha z SB, który przeciwko każdemu przeciwnikowi będzie +EV.

Można skorzystać tu z tzw. liczb Sklansky`ego-Chubukova, by określić, z którymi rękami można wykonać push.

Wyjaśnienie tej strategii i jej genezy przekroczyłoby ramy tego artykułu. Więcej na temat liczb Sklansky'ego-Chubukova oraz pushów na preflopie dowiesz się tutaj.

Opisuje on punkt widzenia shortstacka, jednakże również jako gracz z pełnym stackiem możesz używać tej strategii. W tej sytuacji również jesteś shortstackiem ze względu na twój efektywny stack.

Interesuje nas jeszcze to, do jakiego stopnia można przeprowadzić matematyczne rozważania dotyczące linii gry raise/call i raise/fold.

Również w tym wypadku zaczniemy od wypisania wszystkich zmiennych:

S: wielkość stacka shorta po zapłaceniu blinda (wyrażona w big blindach)
rH: twój zakres kart, z którymi podbijasz (wyrażony w %)
r: wysokość twojego open raise (wyrażona w BB)
cH: zakres kart, z jakim przeciwnik sprawdzi (wyrażony w %)
pH: zakres kart, z jakim przeciwnik wykona pusha (wyrażony w %)
pcH: twój zakres kart, z którym sprawdzasz pusha przeciwnika (wyrażony w %)
E: equity twojego zakresu kart, z którym sprawdzasz pusha, przeciwko zakresowi kart, z którymi przeciwnik robi pusha.

Fold equity: f = 1 – cH – pH

Sytuacja może rozwinąć się w następujący sposób:

• a) Pasujesz swojego small blinda -> shortstack wygrywa 1,5 BB. Przegrywasz 0,5 BB.
• b) Podbijasz, shortstack pasuje -> wygrywasz 1,5 BB. Shortstack traci 1 BB.
• c) Podbijasz, shortstack robi pusha, a ty pasujesz -> shortstack wygrywa 1 BB+r. Tracisz r.
• d) Podbijasz, shortstack robi pusha, sprawdzasz -> twoje equity zależy od tego, ile w długim okresie wygrasz lub stracisz.
• e) Podbijasz, shortstack sprawdza -> nie masz pojęcia, ile w długim okresie wygrasz lub stracisz po flopie i nie jesteś w stanie również poczynić na ten temat żadnych przypuszczeń.

Widzisz więc, że sytuacja może się rozwinąć w kilku kierunkach. Tak długo, jak jesteś w stanie obliczyć wartość oczekiwaną poszczególnych możliwości, to, która zostanie wybrana, jest dla ciebie bez znaczenia. Nie jesteś jednak w stanie tego zrobić i to stanowi duży problem. Sytuacja po flopie jest na tyle złożona, że nie możesz poczynić żadnych przypuszczeń, które nie byłyby obarczone błędnymi założeniami. To prowadziłoby do nieprawidłowych wyników (takim założeniem byłoby przyjęcie, że przeciwnik zawsze będzie grał push lub fold, gdy jest na dużej w ciemno).

Stanowi to dla ciebie poważny problem. Gra po flopie jest na tyle skomplikowana, że nie jesteś w stanie poczynić żadnych wiarygodnych przypuszczeń dotyczących swojej wartości oczekiwanej. Stopień jej komplikacji uniemożliwia opisanie jej za pomocą jakiegoś równania. Nie pomogłaby ci w tym przypadku nawet dokładna znajomość zakresu kart przeciwnika.

Patrząc na sprawę całościowo, powinieneś być świadomy tego, że w takich sytuacjach całkowicie błędnym punktem odniesienia jest ciągła gra raise/fold z rękami takimi jak QTo lub A6o, bez żadnego przypuszczenia na temat zakresu rąk przeciwnika i tego, jak zachowuje się po flopie wobec akcji. Zanim zdecydujesz się na jakieś działanie, warto zastanowić się nad potencjalnym zakresem, z jakim przeciwnik sprawdza zagrania all-in i dobrze oszacować własny zakres kart do pusha, by samemu spróbować zaatakować za wszystko. Zaletą tej strategii jest to, że można w niej posiłkować się matematyką.

Jeśli jednak shortstack jest graczem bardzo tight, gdy chodzi o jego zakres kart do pusha, i który sprawdza preflopa, by po flopie grać "dopasuj się lub spasuj", to wciąż warto wykonywać normalny open raise, ponieważ przeciwnik rzadko będzie próbował wywrzeć na tobie presję przed flopem. Przeciwko takiemu graczowi można skorzystać z dwóch różnych podstawowych strategii dopasowania się, które mogą być ze sobą łączone.

• Poszerzasz swój zakres kart, z którym podbijasz
• Zwiększasz wysokość podbić przed flopem

Obydwie podstawowe strategie zmierzają do tego samego celu, choć trochę innymi drogami. Chcesz ukarać przeciwnika za to, że gra weak-tight, ponieważ często zdobywasz pulę, gdy obaj nie trafiliście flopa. Możliwe jest również to, że spasuje on najlepszą rękę, lub złoży karty mające bardzo duże equity.

Poprzez to dopasowanie się, będziesz w stanie skraść przeciwnikowi dużo niewielkich puli. Druga strategia pozwala ci na przejęcie większej puli.

Powinieneś mieć w takich sytuacjach pewne wyobrażenie tego, jak wygląda twoje equity na flopie przeciwko gotowej ręce, by wobec pusha ze strony przeciwnika nie popełnić błędu i nie wykonać natychmiastowego fold. Jeśli możesz liczyć na outy, to warto sprawdzić.

Poniżej znajdziesz przykład takiej sytuacji, w której nie powinno zbyt szybko pasować, gdy wiadome jest to, że przeciwnik na flopie gra "dopasuj się lub spasuj".

1/2 No-Limit Hold'em (5 handed )

BB: 35$, weak-tighter Shortstack
Hero: 200$

preflop: Hero to SB z A , T
3 folds, Hero raises to $7.00, BB calls $5.00.

flop: ($14.00) K , 8 , J (2 players)
Hero bets $10.00, BB raises to $28.00, Hero ???.

Musisz sprawdzić za 18 $, by wygrać 52 $, i dlatego twoje oddsy na sprawdzenie wynoszą 2,88:1. Potrzebujesz więc 25,7% equity przeciwko zakresowi rąk przeciwnika, by twoje sprawdzenie miało pozytywną wartość oczekiwaną.

Ponieważ zakładasz, że przeciwnik ma tylko gotowe ręce, zakres może przybrać następującą postać:

• Sety (JJ, 88)
• Dwie pary (KJ, K8, J8)
• Najwyższa para (KQ, KT, K9)
• Średnia para (AJ, QJ, JT, J9)
• Najniższa para (A8, T8, 98)
• Średnie pary pocketów (TT, 99, 77)

Twoje equity przeciwko temu zakresowi rąk wynosi 30,1%. Twoje sprawdzenie będzie więc zawsze +EV i dlatego nie powinieneś pasować!

Zdarzy się czasem, że przeciwnik będzie miał seta, ale nie znaczy to, że sprawdzenie byłoby błędem. Jeśli twoje założenie na temat zakresu kart do pusha u przeciwnika jest poprawne, to sprawdzenie będzie niosło pozytywną wartość oczekiwaną i powinno być praktykowane.

Warto jeszcze zauważyć, ze ten zakres nie zawiera rąk do semiblefów (draw do strita), przeciwko którym twoje equity byłoby jeszcze wyższe.

Jeśli jesteś zmuszony grać przeciwko graczowi, którego stack jest większy niż około 50 BB, to powinieneś dopasować swój sposób gry do tendencji, które charakteryzują jego grę po flopie. Jeśli przeciwnik ten potrafi odpowiednio wykorzystać wielkość swojego stacka, by zagrać floating z pozycją, na który nie będziesz w stanie zareagować, ponieważ musiałbyś wypchnąć 50 BB na środek stołu, to warto wykonać podbicie z małej w ciemno, które będzie bardziej tight. Nawet jeśli flop będzie dla ciebie sprzyjający, to nie powinieneś w 100% sytuacji kontynuować ataku.

W tym wypadku chodzi o dojście do showdownu i wygranie tam średnio dużej puli z kartami, które przy trafieniu flopa mają na to dobre szanse. Jeśli jednak twój przeciwnik wobec każdego sprzyjającego flopa przesuwa cały swój stack na środek stołu, to z każdą najwyższą parą możesz pójść w jego ślady i nie musisz przejmować się tym, by tanio dojść do showdownu. Wszystko zależy od przeciwnika, lecz musisz wiedzieć, że taka wielkość stacka jest idealna do wykonywania zagrań za wszystko jako semiblefów,  ponieważ gracze ci zyskują poprzez to zagranie bardzo duże fold equity.

Jeśli przeciwnik wie, że potrafisz odpowiednio reagować na takie zagranie, lub samemu potrafisz wykorzystać sytuacje i być tym, który zmusi drugiego gracza do sprawdzenia all-in, to będziesz mógł liczyć na fold equity.

Jak grać przeciwko oponentom calling station, którzy zawsze sprawdzają na flopie i turnie ze średnią parą?

Jeśli grasz przeciwko oponentowi, który bardzo często sprawdza twoje podbicia przed flopem, zaś na flopie i turnie nie chce spasować swoich średnio silnych gotowych rąk, to musisz się zorientować, w jaki sposób będzie grał, jeśli pozostawisz mu inicjatywę. Nie warto korzystać w tym wypadku ze standardowego sposobu gry i wykonywać dużej liczby zakładów kontynuacyjnych na nietrafionym flopie, by później zastanawiać się na turnie nad 2nd barrel.

Musisz zagrać trochę mniej agresywnie i zobaczyć, jak przeciwnik zareaguje, gdy zaczniesz czekać na flopie. Czy przejmie wtedy inicjatywę i spróbuje przejąć pulę, czy też będzie zawsze grał check behind? Poprzez check na flopie będziesz w stanie zdobyć dodatkowe informacje na temat przeciwnika.

Czekasz, by zdobyć informację, zawartą w jego ewentualnym zakładzie. W zależności od tego jak zareaguje, będziesz mógł się do tego odpowiednio dopasować. Jeśli będzie często grał check behind na flopie, to niewielkim kosztem będziesz mógł dojść do showdownu z marginalną ręką, która będzie tam przedstawiała pewną wartość. Będziesz mógł kontrolować pulę mimo tego, że będziesz grał bez pozycji. Jeśli jednak przeciwnik stawia zakład na każdym flopie, zmuś go do podejmowania nowych decyzji i wykonaj check/raise na flopie. Zagrania te nie służą oczywiście maksymalizacji wygranej, lecz są blefami.

Jeśli przeciwnik wobec twojej linii gry check/raise flop, bet turn będzie kontynuował sprawdzanie ze średnią parą, to okaże się, że znalazłeś świetny sposób do maksymalizacji zysku z najwyższą parą.

Jeśli przeciwnik będzie poirytowany twoim podbiciem na flopie i zacznie grać check behind ze średnio silnymi rękami, to ułatwi ci to utrzymanie niewielkich rozmiarów puli i dojście do showdownu, kiedy grasz bez pozycji.

Strategia polegająca na grze check/call przeciwko agresorowi sprzed flopa jest trochę bardziej ryzykowna, ponieważ nie zyskujesz żadnych informacji na temat siły kart przeciwnika i na turnie ponownie musisz podejmować trudne decyzje, grając bez pozycji. Odradzam częste korzystanie z tej linii gry, ponieważ jest ona najbardziej skuteczna przeciwko agresywnym graczom, którzy często grają (semi-)blefy, których prowokowanie jest dla ciebie korzystne, gdy masz średnio silną rękę.

Jeśli zauważysz, że twoim przeciwnikiem po flopie nie jest calling station, to powinieneś do takiego stopnia zawęzić swój zakres, by wystarczająco często w takich sytuacjach mieć najwyższą parę i móc wykonywać niewielkie value bety. Twoim celem jest zagrywanie ich w każdej rundzie licytacji, gdy flop będzie dla ciebie bardzo korzystny, by ewentualnie zmusić przeciwnika do spasowania jego średniej pary na flopie lub turnie.

Jak grać przeciwko graczom, którzy ciągle podbijają flopa lub wykonują floating na turnie?

Niektórzy gracze bardzo chętnie sprawdzają przed flopem, by na wielu flopach podbić w formie blefu lub semiblefu z nadzieją, że spasujesz po swoim standardowym zakładzie kontynuacyjnym. Twoim celem będzie albo bezpośrednia reakcja na flopie, albo wykrycie blefów z gotowymi rękoma w przypadku, gdy przeciwnik ponowi blef na turnie.

Chodzi oczywiście o to, że im mniej groźny jest dla ciebie stół, tym częściej powinieneś sprawdzać podbicie na flopie, by później zagrać check/call na turnie i wyłapać dalsze blefy na riverze. Jeśli karty wspólne na turnie są dla ciebie niebezpieczne, możesz wykonać check/raise i wypchnąć swój stack na środek stołu, by pokazać przeciwnikowi, że nie pozwolisz się łatwo wyrzucić z rozdania w wojnie blindów.

Sytuacja wygląda inaczej, gdy karty wspólne są bardzo obciążone i masz tylko średnio silną parę, jak w poniższym przykładzie:

BB: 200 $, agresywnie blefuje po flopie
Hero: 200 $

Preflop: Hero is SB with A , T
3 folds, Hero raises to $7.00, BB calls $5.00.

Flop: ($14.00) T , 8 , 5 (2 players)
Hero bets $10.00, BB raises to $34.00, Hero ???.

Powinieneś więc dążyć do tego, by na flopie wykonać 3-bet. Ponieważ chętnie grasz przeciwko drawom, wykonasz zwykły 3-bet, zamiast bezpośredniego pusha. Ma to tę zaletę, że mamisz przeciwnika niestniejącym fold equity, wskutek czego może wykonać 3-bet ze swoim drawem lub zagrać za wszystko. Jeśli sam zagrasz za wszystko, to często drawy spasują, lecz nie uczynią tego lepsze ręce.

Jeśli w tej sytuacji sam masz nut drawa, zalecana jest taka sama wysokość 3-betu, ponieważ chcesz osiągnąć ten sam efekt i skłonić graczy ze zdominowanymi drawami do wejścia za wszystko. Poza tym przeciwnik zobaczy, że twoja linia zawiera drawy, wskutek czego w pewnej sytuacji może być skłonny zainwestować całego stacka ze średnią parą i dobrym kickerem, która posiada co prawda equity przeciwko twojemu drawowi, lecz przeciwko twoim gotowym rękom jest na straconej pozycji.

Poza tym pokazujesz, że potrafisz bardzo szybko rozgrywać swoje najwyższe pary i dobre drawy na flopie przeciwko takiemu oponentowi. Co jednak powinieneś zrobić ze średnio silnymi rękami? Twoim celem powinno być jak najtańsze dojście do showdownu i próba zgarnięcia niewielkiej puli.

Poniższa ręka przedstawia przykład takiej sytuacji, w której przeciwnik chętnie gra bluff raise na flopie lub floating na turnie.

1/2 No-Limit Hold'em (5 handed )

BB: 200 $, agresywnie blefuje po flopie
Hero: 200 $

Preflop: Hero to SB z K , J
3 folds, Hero raises to $7.00, BB calls $5.00.

Flop: ($14.00) Q , J , 5 (2 players)
Hero czeka i sprawdza zakład na flopie

Turn: ($X) 9 (2 players)
Hero czeka i sprawdza średnio duże (około ½ wielkości puli) 2nd Barrel.

River: ($X) A (2 players)
Hero czeka i sprawdza kolejny zakład

Ten sposób gry "check/call we wszystkich rundach licytacji", który był bezużyteczny wobec calling station, ma w tym przypadku wielką zaletę. Udaje ci się nie dopuścić do nadmiernego powiększenia się puli i tanim kosztem dochodzisz do showdownu. Musisz być jednak świadomy tego, że tej sytuacji nie można porównywać z calldownami w fixed-limit Hold'em. Ważne jest to, by zwracać uwagę na wysokość zakładów przeciwnika, ponieważ w przeciwnym wypadku można ponieść zbyt duże koszty poprzez sprawdzenie na riverze.

Poza tym trzeba zwracać uwagę na strukturę kart wspólnych. W powyższym przykładzie istotną kartą jest as pojawiający się na riverze, ponieważ może on posłużyć za scare card, z czego zdaje sobie sprawę przeciwnik. Możesz ją wykorzystać do blefowania, jeśli twoja ręka pozbawiona jest wartości na showdownie.

Nie powinieneś przejmować inicjatywy, jeśli rozdanie potoczy się w taki sposób, że przeciwnik w dowolnym momencie licytacji będzie mógł zagrać check behind. Stawiając zakład, nie pozyskasz value od słabszych rąk i przeważnie będziesz musiał spasować swoją rękę lub wykonać wątpliwe sprawdzenie, ponieważ przeciwnik poprzez podbicie pokaże zwykle, że ma bardzo mocne karty. Wobec takiego stołu, możesz tak samo rozegrać ręce takie jak Q8, które przysporzą ci dokładnie tych samych problemów co KJ.

Jeśli grasz przeciwko takiemu agresywnemu przeciwnikowi i nie trafisz flopa, zastanów się, czy warto stawiać zakład kontynuacyjny. Gra check/fold na flopie, nawet jeśli wcześniej podbiłeś, nie będzie wielkim błędem, jeżeli twoja ręka nie ma dużych szans na ulepszenie się i/lub spodziewasz się, że trafisz na zdecydowaną obronę przeciwnika.

Taki sposób gry sprawia, że zamieniasz siłę swoich przeciwników w słabość. Nie będą w  stanie przejąć puli dzięki wykorzystaniu swojej agresji, do czego przywykli, i wygrają tylko wskutek bluff raise lub floatingu. Będą do śmierci blefować przeciwko twojej lepszej ręce i dobrowolnie rozdawać swoje pieniądze.

Nie powinieneś zbyt często wykonywać blefów. Rebluffy powinny zostać wzięte pod uwagę tylko wtedy, gdy zauważysz, że przeciwnik nie ma odwagi do wykonania floatingu na turnie wobec niewielkiego check/raise i że często pasuje. Powinieneś jednak wystrzegać się gry, określanej zbyt aktywnej, która w długim okresie doprowadzi do straty pieniędzy.

Jak grać przeciwko regularnym graczom w wojnie blindów?

Dobrzy, regularni gracze charakteryzują się tym, że z powodzeniem potrafią dopasować się do tych sytuacji. Można powiedzieć, że korzystają ze wszystkich pomysłów i strategii dopasowania przedstawionych w artykule: Wojna blindów: gra z pozycji big blind. Ciężko się gra przeciwko nim bez pozycji po flopie, ponieważ z trudem odczytasz ich karty ze względu na mnogość strategii, z jakich korzystają. Powinieneś unikać konfrontacji z nimi, dzięki czemu nie będziesz musiał radzić sobie w bardzo trudnych sytuacjach po flopie.

Ponieważ wiesz, że po flopie nie masz przewagi nad regularnym graczem, powinieneś starać się jak najbardziej zminimalizować straty po flopie, gdy jesteś bez pozycji. Oznacza to, że musisz po prostu wystrzegać się tych sytuacji, zawężając bardzo swój zakres kart. Silne karty próbuj rozegrać bez żadnych udziwnień dla zysku, tak by twoja gra ze małej w ciemno była dochodowa. Jest to najbardziej nieskomplikowana możliwość dopasowania, z której warto skorzystać, gdy grasz przeciwko regularnemu graczowi.

Nie powinieneś jednak popełnić błędu i powracać do standardowego sposobu gry wskutek założenia, że każdy, kto gra regularnie w pokera, jest solidnym graczem. Bądź świadom tego, że istnieją dwa rodzaje regularnych graczy.

Takiego gracza charakteryzuje to, że gra jednocześnie na 8 lub większej liczbie stołów i że stosuje strategię solidnego TAGa przed flopem. Możesz być pewien tego, że nie śledzi z jednakową uwagą wszystkich stołów ze względu na ich liczbę i dlatego w wojnie blindów jak najprościej rozegra swoje karty.

Istnieją również dobrzy regularni gracze, którzy ze względu na zaawansowany multitabling rzadko sprawdzają open raise, ponieważ brakuje im po prostu czasu na wikłanie się w marginalne sytuacje i podejmowanie trudnych decyzji po flopie.

Przeciwko takiemu zawodnikowi nie powinieneś zwalniać gry, kiedy trzymasz silny układ na małej w ciemno. Lepszym rozwiązaniem będzie poszerzenie zakresu rąk i wykonywanie open raise w sposób bardziej loose, dzięki czemu przeciwnik nie będzie w stanie dobrze dopasować się do sytuacji i często będzie zmuszony przyjąć strategię raise lub fold, która będzie skutkować zbyt częstym pasowaniem.

Dopóki nic się nie zmieni, możesz cierpliwie kraść dużego blinda i przejmować pulę poprzez zakład kontynuacyjny.

Na pewno poznałeś już kilku, jeśli jakiś czas grasz już na danym limicie. Grając przeciwko regularnym graczom, uda ci się zgromadzić ich historię rozdań i wiesz, jaka dynamika cechuje wasze pojedynki. Mogą stanowić ją zarówno 3-bety przed flopem, jak i 4-bety, oraz lekki (semi-) bluff raise po flopie.

Jeśli grasz przeciwko takiemu oponentowi z pozycji małej w ciemno, to powinieneś znać historię waszych wcześniejszych potyczek. Ponieważ zarówno przed flopem, jak i po flopie musisz grać bez pozycji, powinieneś zatrzymać się na chwilę i zacząć grać bardzo tight, w prosty sposób dążąc do celu. Podstawą takiej gry jest to, że często się zdarza, iż na zagranie przeciwnika będziesz w stanie odpowiedzieć własnym zagraniem, z tym że gracz ten na podstawie readów i historii rozdań często będzie mógł z łatwością sprawdzić ze swoją gotową ręką.

Dlatego twoje blefy w tej sytuacji nie powiodą się zbyt często. Jeśli jednak grasz tight, to często będziesz miał dobre ręce, które pozwolą ci na skuteczną walkę z zagraniami przeciwnika. Często gracz ten nie będzie w stanie zrozumieć, że po prostu grasz tight i twoje podbicie oceni jako blef, który musi wykryć w wojnie blindów ze swoją najwyższą parą bez kickera. Nie wykorzystanie tego byłoby marnotrawstwem!

Jakich błędów powinieneś się wystrzegać za wszelką cenę?

Rozdział ten jest szczególnie istotny, ponieważ często gracze typu TAG popełniają dwa standardowe błędy w wojnie blindów..

Pierwszy standardowy błąd można nazwać "one bullet". Oznacza on sytuację, w której wykonujesz zakład kontynuacyjny na flopie i grasz check/fold lub check/call na turnie. W wojnie blindów gracz będący na dużej w ciemno będzie mógł z powodzeniem sprawdzić twój c-bet ze słabą parą lub nawet z A-high, by z tymi kartami dojść tanim kosztem do showdownu. Twoja gra polegająca na wykonywaniu zakładów kontynuacyjnych na flopie, mających na celu zorientowanie się w sytuacji, niesie ze sobą negatywną wartość oczekiwaną, gdy nie masz żadnego planu na grę na turnie i riverze (check/fold na dowolnym turnie nie jest żadnym sensownym planem).

W wojnie blindów warto użyć scare cards na turnie lub riverze, by wywrzeć presję na przeciwniku i skorzystać z okazji do kontrolowania puli ze średnio silną ręką i doprowadzenia do taniego showdownu.

Wykorzystaj swój czas, zastanów się nad siłą swojej ręki, strukturą kart wspólnych i przeciwnikiem, i nie wykonuj zbyt pochopnie zakładu kontynuacyjnego, by później spasować nieulepszoną rękę. Taka gra doprowadzi do tego, że przeciwnik będzie wiedział, kiedy trafisz swoją rękę.

Drugi podstawowy błąd ma swoją genezę w niewłaściwym podejściu do wojny blindów. Wielu solidnych TAGów nagle przestaje grać solidnie i zaczyna reagować nadmiernie agresywnie. Często u podstaw tej gry stoi pogląd, że zyskuje się w ten sposób więcej fold equity i dlatego można mnożyć blefy z bezwartościowymi rękoma. Agresywna gra nie jest na pewno czymś złym, z tym że okazje powinieneś dobierać z rozwagą.

Jeśli postanowiłeś blefować ze swoją ręką, to musisz zastanowić się nad tym, czy ma ona akceptowalne equity przeciwko zakresowi kart, z jakim przeciwnik może sprawdzić. Poniższy przykład można potraktować jako przestrogę.

1/2 No-Limit Hold'em (5 handed )

BB: 110$
Hero: 200$

preflop: Hero is SB with K , J
3 folds, Hero raises to $7.00, BB calls $5.00.

flop: ($14.00) Q , 7 , 3 (2 players)
Hero bets $10, BB calls $10.

turn: ($34) A (2 players)
Hero checks, BB bets 23$, Hero raises to 66$, BB calls 43$ (all-in)

Twoja ręka posiada co prawda pewne fold equity, jednakże jesteś bardzo daleko "z tyłu" i dlatego powinieneś sprawdzić. Taki blef jest zagraniem zbyt agresywnym i w długim okresie prowadzi do straty pieniędzy.

W poniższym przykładzie karty uległy zmianie, co umożliwia wykonanie blefu.

1/2 No-Limit Hold'em (5 handed )

BB: 110$
Hero: 200$

preflop: Hero is SB with K , J
3 folds, Hero raises to $7.00, BB calls $5.00.

flop: ($14.00) Q , 7 , 3 (2 players)
Hero bets $10, BB calls $10.

turn: ($34) A (2 players)
Hero checks, BB bets 23$, Hero raises to 66$, BB calls 43$ (All-In)

Jeśli porównasz obie sytuacje, zdasz sobie sprawę z tego, jak bardzo różni się ich equity. W pierwszym przykładzie sprawdzając, mogłeś liczyć na następujące equity:

• Set: 9%
• 2Pair: 9%
• One pair (Ax, Qx): 12%

W drugim przykładzie wygląda to w następujący sposób:

• Set: 22,7%
• 2Pair: 22,7%
• One pair (Qx, Ax): 29,4%

Różnica jest ogromna, ponieważ nigdy nie powinieneś wykonywać czystych blefów, w których jesteś drawing dead, jeśli przeciwnik sprawdzi. Można zwiększyć swoją częstotliwość blefów, jednak tylko z rękami, które nie są drawing dead w sytuacji, w której zostałbyś sprawdzony.

Podsumowanie

Ten artykuł miał ci pokazać, jak wygląda wojna blindów prowadzona z pozycji small blind. Ważne jest to, abyś nie grał za każdym razem standardowo, lecz raczej dopasowywał swoją grę do poszczególnych okoliczności. Istotnymi czynnikami, na których trzeba się skoncentrować, jest przeciwnik i jego sposób gry.

W tym artykule będziesz mógł się dowiedzieć, jak wygląda sposób gry w wojnie blindów przedstawiony z punktu widzenia gracza na dużej w ciemno: Wojna blindów- gra z pozycji big blind.

Kończąc artykuł, chciałbym jeszcze raz ci polecić tabele w Excelu, która może być pomocna w różnych sytuacjach. Plik możesz pobrać tutaj: Tabela w Excelu do EV first-in push.

LINKI
Powiązane artykuły: Wojna blindów: gra z pozycji big blind Forum: Porozmawiaj o zawartości artykułu na forum