Heads-up na flopie - wprowadzenie

Wstęp

W tym artykule

• Zrównoważenie, wykorzystywanie i dostosowywanie się
  
• Wybór linii gry heads-up na flopie
  
• Przegląd następnych artykułów
  

W tym artykule przedstawimy ci koncepcje, dzięki którym będziesz w
stanie skutecznie rozgrywać swoje karty na flopie i w późniejszych
rundach, w sytuacjach heads-up na stawkach 1$/2$ i wyższych. Ponieważ
wraz ze wzrostem stawek rosną umiejętności twoich przeciwników,
pokażemy ci, jak grać, by ich pokonać i jak unikać sytuacji, w których
to oni ogrywają ciebie. Wcześniej w artykułach sekcji złotej poznałeś
zasady gry przed flopem. Teraz nadszedł czas na zaawansowany materiał
dotyczący gry po flopie.

Jeśli chcesz przetrwać w grze przeciwko stosunkowo dobrym graczom,
musisz zrozumieć założenia zrównoważenia, wykorzystywania i
dostosowywania się do stylu twoich przeciwników. Poniżej znajdziesz
wytłumaczenie wymienionych właśnie terminów.

Fixed-limit Texas Hold’em jest w każdej z czterech
rund obstawiania sekwencją podbijania, sprawdzania, przebijania i
pasowania. Sekwencja wybierana przez ciebie nazywana jest twoją "linią
gry" lub po prostu "linią". W tej części linia będzie opisywana zawsze
od fazy flop. Termin "linia na x" będzie określał postępowanie w
określonej fazie turnieju, gdzie x oznacza flop, turn lub river.

Dla przykładu, jeśli na flopie zagrywasz check/call, twoja linia gry na
flopie określona będzie jako c/c. Jeśli następnie na turnie znowu
decydujesz się na check/call, to cała twoja linia opisana zostanie jako c/c c/c, a jeśli na turnie spasujesz, to opis twojej linii będzie
wyglądał tak - c/c c/f.

Powinieneś być bardzo ostrożny przy wyborze linii swojej gry, aby nie
dać przeciwnikowi zbyt dużo informacji o ręce, jaką posiadasz. Musisz
być pewny, że linia, jaką wybrałeś, spełnia następujące założenia a) sprawia, że przeciwnik nie może znacznie ograniczyć zakresu rąk, z jakimi mógłbyś grać b) daje twojemu przeciwnikowi jak najmniej informacji na temat twoich
zagrań w kolejnych fazach rozdania, co jest oczywiście kontynuacją
linii.

Przykład: Bronisz dużego blinda przeciwko podbiciu przeciwnika z buttona. Na flopie pojawiają się takie karty: 3 6 8
i zagrywasz c/r na flopie, następnie obstawiasz na turnie. Czy twój
przeciwnik w takiej sytuacji ma dużo informacji na temat ręki, jaką
posiadasz? Oczywiście nie, ponieważ będziesz grał taką linią, mając
parę, draw do koloru, draw do strita, prawdziwego monstera, a nawet
jako czysty blef.

Jeśli masz tak szeroki zakres rąk, to twoja linia jest odpowiednio
zrównoważona. Twój przeciwnik nie będzie wiedział, czy ma aktualnie
najlepszy układ, posiadając jedynie najwyższą kartę - asa. Jeśli jednak
będziesz grał c/c na flopie przy każdym drawie, c/r na flopie jedynie z
gotową ręką i c/f na flopie z nic nie wartymi rękami, to twoja linia nie będzie
zrównoważona i przeciwnik będzie pewny, że posiadając co najmniej parę,
zagrasz na flopie c/r, a posiadając draw, będziesz grał c/c. Tym samym,
przeciwnik będzie wiedział, że ze swoim A-high dysponuje w tej chwili
lepszym układem niż ty.

W jaki sposób możesz określić, czy twoje linie są zrównoważone?

Możesz w tym celu użyć testu na własnych przykładach: przeanalizuj
rozegrane przez siebie ręce ze swojej bazy danych, bez oglądania
rozdanych ci kart. Jeśli będziesz w stanie określić, jaki masz w danym
momencie układ jedynie poprzez analizę swojej linii gry, będzie to
oznaczać, że twoje linie nie są zrównoważone.

Przykład: Analizujesz rękę, którą rozegrałeś - wniosłeś zakład na flopie i check
na turnie, grając bez pozycji. Zauważasz, że rozgrywając rękę w ten
sposób, niemal zawsze pasujesz, jeśli ktoś podbije na turnie, po twoim
wcześniejszym zagraniu check. Czekanie na turnie jest więc
niezrównoważonym zagraniem, a więc cała linia nie jest zrównoważona.
Jeśli rozgrywasz rękę w taki sposób, pokazujesz przeciwnikom, że masz
słaby układ.

Im dalej jednak ręka jest rozgrywana, tym mniej ważne staje się zrównoważenie. Jeżeli na przykład przebijasz na riverze (3-bet), oznacza
to niemal zawsze, że masz bardzo mocną rękę. Ponieważ w puli jest już
dużo pieniędzy, przeciwnik tak czy inaczej spasuje. Jego obawa, że
spasuje najlepszą rękę i nadzieja, że ty możesz blefować sprawiają, że zrównoważenie blefem na tym etapie gry jest niepotrzebne.

Zatem zrównoważenie gry jest konieczne, kiedy grasz przeciwko dobrym
graczom, o których sądzisz, że będą w stanie czytać twoją grę. Jeśli
grasz przeciwko nieuważnemu fishowi, możesz bez skrupułów wybierać
linię, dzięki której będziesz w stanie wyciągnąć z niego jak najwięcej
pieniędzy. Nawet jeśli linia taka nie jest zrównoważona, kiepski gracz
nie będzie w stanie tego zauważyć i nie dostosuje się do twojej gry.

Załóżmy, że wnikliwie obserwowałeś swojego przeciwnika i zauważyłeś, że
w jego grze są luki. Mogą to być fundamentalne błędy, jak na przykład
granie zbyt luźno przed flopem lub też zbyt pasywnie po flopie. Jednak,
jak widziałeś, w jego grze mogą pojawiać się subtelniejsze błędy
w postaci złego zrównoważenia linii rozgrywki po flopie. Próba
skorzystania z takich słabych zagrań przeciwników nazywa się
"wykorzystywaniem".

Przykład: Określiłeś swojego przeciwnika jako loose passive, często sprawdza ze słabymi rękoma i nigdy nie blefuje. Wykorzystujesz
to, grając przed flopem bardziej tight i izolując go z dobrymi
rękoma, grasz wysokie value bety przeciwko niemu i pasujesz dobre
ręce, kiedy on gra agresywnie. W ten sposób wykorzystujesz go, ponieważ rozgrywasz
przeciwko niemu lepsze ręce startowe. Wyciągasz z niego tak dużo, jak
tylko się da, co do centa, mając silne gotowe ręce, ale nie wypłacasz mu
się, kiedy rozgrywa silne ręce, prawidłowo pasując w odpowiednich
sytuacjach.

Opisana wcześniej luka w zrównoważeniu na turnie też może posłużyć jako
przykład: twój przeciwnik ma inicjatywę, grając bez pozycji, i
na flopie stawia zakład. Zauważyłeś, że często na turnie gra c/f, jeśli na
flopie zostanie sprawdzony. Dochodzisz do
wniosku, że na turnie stawia zakład kontynuacyjny tylko wtedy, jeśli ma coś
więcej niż nic nie warte ręce.

Możesz oczywiście z łatwością wykorzystać ten fakt, jeśli zauważysz, że
przeciwnik czeka na turnie, nawet jeśli twoja ręka nie ma większych szans na wygranie showdownu. Możesz nawet pójść o
krok dalej i wykorzystać jego błędy już na flopie.

Jeśli wydaje ci się, że gra on c/f na turnie z każdą ręką gorszą od
pary, możesz sprawdzać jego podbicie na flopie ze słabymi rękoma w
nadziei, że na turnie zagra on c/f. Takie zagranie nazywane jest "bluff
call", czyli blefem opartym na sprawdzeniu. Blefujesz swojego
przeciwnika poprzez sprawdzenie jego zagrania na flopie, jednocześnie
planując podbicie na turnie w sytuacji, kiedy on na turnie nie zaatakuje pierwszy. 

Jest to nawet lepsza opcja, niż podbicie na flopie, ponieważ
sprawdzenie kosztuje cię wtedy jedynie wysokość małej w ciemno, a twój
blef na turnie nie zostanie praktycznie nigdy sprawdzony, co sprawi, że
będzie to relatywnie tanie zagranie. Dzięki takiej strategii możesz
zyskać przewagę nad przeciwnikiem i grać przeciwko niemu
bardziej dochodowo.

Załóżmy teraz, że przeciwnik zorientował się, że jest wykorzystywany
przez twój bluff call. Decyduje się więc na zmianę swoich linii gry,
aby temu zapobiec. To właśnie nazywa się "adaptowaniem". Aby skontrować twój blef, rywal może teraz sam decydować się na blef na turnie ze
słabymi rękoma, ponieważ wie, że często możesz grać, nie mając
kompletnie niczego, i liczysz  na wygranie puli przez zagranie blefem. Może również zacząć stosować zagrania c/r na turnie z silnymi układami. W
takim przypadku koszty twojego blefu wzrastają do 1,5 BB, ponieważ
będziesz podbijał o wysokość BB na turnie nie wiedząc, czy przeciwnik
dysponuje jakimś układem. Żeby dostosować się do tych zmian, możesz
zmniejszyć częstotliwość swoich blefów albo całkowicie ich zaprzestać. Jak widzisz, dostosowywanie się i wykorzystywanie jest ciągłą
grą w kotka i myszkę. Musisz postarać się, abyś w tej
zabawie to ty był częściej kotem!

Powróćmy więc do tematu tego artykułu: gry heads-up na flopie.
Wspinając się po kolejnych poziomach stawek zauważysz, że musisz
stawiać czoło coraz lepszym przeciwnikom, co wyraża się głównie poprzez
ich agresję. Oznacza to, że częściej spotkasz się z podbiciami i
przebiciami przed flopem, co sprawi, że w większości rozdań już na
flopie dochodzić będzie do rozgrywki heads-up. W takich sytuacjach
bardzo ważnym jest, aby odpowiednio dostroić się do przeciwnika i zrównoważyć swoje linie gry. Artykuły na ten temat pokażą ci, jak to
zrobić, a jednocześnie wykorzystywać luki w grze przeciwników i
odpowiednio dostosowywać się do ich prób wykorzystywania ciebie.

W heads-up wszystkie możliwe linie na flopie rozgrywane są w jednej z poniższych sytuacji:

• Bez pozycji (OOP) i bez inicjatywy
• OOP z inicjatywą
• Mając pozycję (IP), ale bez inicjatywy
• IP z inicjatywą

Wychodząc od tych sytuacji, dochodowe linie gry
będą opisane w najmniejszych szczegółach. Gdy przeczytasz artykuł o
konkretnej linii na flopie pamiętaj, żeby przeczytać również
nawiązujący do niego tekst o grze na turnie bezpośrednio po nim.
Kluczowe jest, żebyś był pewien, że linie gry na flopie i na turnie,
które wybierzesz, będą w istocie jedną linią w kolejnych fazach
rozdania. Konkretne zagranie w każdej z rund licytacji jest bowiem
poprawne tylko w odniesieniu do decyzji podejmowanych w innych rundach.
Na przykład, jeśli przyswoisz sobie wiedzę o konkretnej linii gry na
flopie, bez jednoczesnej wiedzy o tym, jak zachować się w kolejnych
rundach gry, wykonane przez ciebie zagranie może wydawać ci się
prawidłowe. Jednak w rzeczywistości będzie ono błędne, ponieważ nie
będzie powiązane z dalszą częścią tej samej linii gry, np. na turnie.

Pierwszy artykuł z tej serii opisuje linię check/call na flopie, kiedy grasz bez inicjatywy i mając odpowiednie showdown value: do artykułu

Kolejne teksty opisywać będą następne linie gry.