Turnieje - porozumienia

Wstęp

W tym artykule

• Różne sposoby zawierania porozumień
  
• Zawierać porozumienia czy nie?
• Jakie porozumienie jest najlepsze dla konkretnej wielkości stacka?
  

Gracze, którzy dotarli do stołu finałowego w turnieju wielostołowym (MTT - multi table tournament), mają możliwość zawarcia porozumienia (deal), dotyczącego podziału pozostałych do wygrania pieniędzy, zamiast dalszej gry. Opcja taka pojawia się w momencie, gdy pozostali w turnieju gracze siadają przy finałowym stole. Najczęściej opcja ta jest wykorzystywana, gdy w grze pozostanie już tylko dwóch, trzech graczy.

Blindy i ante są już zazwyczaj stosunkowo wysokie w porównaniu do stacków zawodników. Zawarcie porozumienia wydaje się więc atrakcyjnym rozwiązaniem. Ten artykuł opisuje zalety i wady zawarcia takiej ugody oraz wyjaśnia jej procedury dla turniejów wielostołowych na platformie PartyPoker.

Różne sposoby zawierania porozumień

Popularną i sprawiedliwą metodą podziału wygranych jest metoda związana z liczbą żetonów każdego z graczy. Pozostałe do wygrania pieniądze są sumowane, następnie najniższa z wygranych (np. jeśli pozostało trzech graczy, to jest to ilość pieniędzy, które otrzymałby ten, który zająłby trzecie miejsce) wypłacana jest wszystkim, a reszta dzielona proporcjonalnie według liczby żetonów każdego z zawodników.

Przy finałowym stole pozostało trzech graczy. Nagrody za poszczególne miejsca wyglądają następująco:

• 1. miejsce: 50 000 $
• 2. miejsce: 30 000 $
• 3. miejsce: 20 000 $

Suma: 100 000 $

Graczom pozostały poniższe liczby żetonów:

• gracz A: 200 000
• gracz B: 120 000
• gracz C: 80 000

Suma: 400 000

Procentowo, w porównaniu do sumy wszystkich żetonów, stacki graczy wyglądają więc tak:

• gracz A: 50%
• gracz B: 30%
• gracz C: 20% wszystkich żetonów.

Wygrana za trzecie miejsce wynosi 20 000 $, więc kwota ta zostanie użyta jako podstawa wypłat (gdyż każdy z zawodników, niezależnie od zajętej pozycji, wygrałby tę kwotę). Zatem w pierwszej kolejności 60 000 $ (3x20 000 $) zostanie rozdysponowane pomiędzy wszystkich zawodników. Pozostała kwota, czyli 40 000 $, zostanie podzielona procentowo, zgodnie z liczbą żetonów, jakie posiada każdy gracz. Gracz A otrzyma więc 50%, gracz B 30%, a gracz C 20%.

Końcowe wypłaty wyglądałyby więc następująco:

• gracz A: 40 000 $
• gracz B: 32 000 $

• gracz C: 28 000 $

Jak zauważyłeś w powyższym przykładzie, metoda liczby żetonów oferuje dość sprawiedliwy podział wygranych. W praktyce jest to sprawiedliwe jedynie wtedy, gdy wielkości stacków poszczególnych graczy są zbliżone. W naszym przypadku gracz C jako shortstack otrzymał więcej pieniędzy, niż gdyby odpadł jako pierwszy z pozostałych zawodników (co było dość prawdopodobne), natomiast gracz, który miał najwięcej żetonów, dostał mniej pieniędzy, niż za zajęcie pierwszego miejsca w turnieju.

Sytuacja zmieniłaby się jednak, gdyby różnice między liczbą żetonów poszczególnych graczy były inne.

Przykład na bazie struktury wypłat platformy PartyPoker:

Turniej z wpisowym 11 $ (10 $ + 1 $), w którym wzięło udział 500 uczestników; pozostało 3 graczy.

Pula nagród: 5 000 $

• 1. miejsce otrzymuje 1250 $ (25%)
• 2. miejsce otrzymuje 700 $ (14%)

• 3. miejsce otrzymuje 413 $ (8.26%)

Gracze mają odpowiednio:

• gracz A: 80%
• gracz B: 10%
• gracz C: 10% wszystkich pozostałych żetonów.

Pozostała pula nagród wynosi 2363 $. Ponieważ gracz, który zająłby trzecie miejsce, otrzymałby 413 $, ta kwota zostanie przyznana każdemu z trójki uczestników. Zostanie więc 1124 $ (2363 $ - 1239 $), które podzielone będzie zgodnie z liczbą żetonów każdego gracza. W związku z tym gracz A otrzyma dodatkowe 899.20 $, a gracze B i C dostaną po 112.40 $.

Całość wypłat, po wykorzystaniu metody liczby żetonów, wygląda tak:

• gracz A otrzymuje 1312.20 $
• gracz B otrzymuje 525.40 $
• gracz C otrzymuje 525.40 $

W tym przykładzie gracz z największą liczbą żetonów wyszedł dużo korzystniej na porozumieniu, niż jego przeciwnicy (shortstacki). Za wygranie turnieju dostałby 25% całkowitej puli nagród, natomiast dzięki porozumieniu otrzymał 26%. Ta sytuacja pokazuje, że jeśli różnice pomiędzy chipleaderem (graczem z największą liczbą żetonów) a pozostałymi graczami są duże, to podział zgodnie z metodą liczbą żetonów będzie dla niego opłacalny.

W przypadku tej metody, wartości żetonów graczy oblicza się za pomocą programu do obliczeń ICM i zgodnie z tym dzieli się pozostałe do wygrania pieniądze. Ten sposób jest sprawiedliwszy, niż porozumienie metodą liczby żetonów. Dzięki znajomości wszystkich metod porozumień, często będziesz w stanie przekonać swoich przeciwników do zawarcia tego najkorzystniejszej dla siebie. Przeważnie bowiem okaże się, że jedynie kilku graczy wie, jak dzielone są pieniądze.

Dla wcześniejszych przykładów, w metodzie ICM wypłaty wyglądałyby następująco:

Przykład 1. Stacki graczy to odpowiednio: 50%, 30%, 20% (w nawiasach wypłaty w przypadku podziału metodą liczby żetonów):

• gracz A: 38.392 $, (40 000$)
• gracz B: 32.750 $, (32 000$)
• gracz C: 28.857 $, (28 000$)

Przykład 2. Stacki graczy to odpowiednio: 80%, 10%, 10% (w nawiasach wypłaty w przypadku podziału metodą liczby żetonów):

• gracz A: 1133 $, (1312 $)
• gracz B: 614 $, (525 $)
• gracz C: 614 $, (525 $)

Jak widzisz, w odróżnieniu od metody liczby żetonów, przy wykorzystaniu metody ICM  gracz mający najwięcej żetonów straci. Zyska natomiast gracz ze średnim i niskim stackiem, przy czym ten ostatni wygra najwięcej.

Metoda post deal polega na podziale części puli wygranych po równo między pozostałych graczy, zaś gra toczy się dalej o pozostałą kwotę. Ta metoda najczęściej stosowana jest, gdy w grze pozostają gracze mający wyrównane i jednocześnie dość duże stacki. Każdy z nich otrzyma wtedy równą część i będą kontynuować turniej w celu wygrania pozostałej w puli kwoty. Gracze sami mogą zadecydować, w jaki sposób podzielą pozostałą sumę - czy przyznana ona będzie jedynie zwycięzcy turnieju, czy też uczestnicy zajmujący dalsze miejsca również otrzymają jakąś część.

Turniej z wpisowym 11 $ (10 $ + 1 $), w którym wzięło udział 500 uczestników; 3 graczy pozostało w grze

Pula nagród: 5 000 $

• 1. miejsce otrzymuje 1250 $ (25%)
• 2. miejsce otrzymuje 700 $ (14%)
• 3. miejsce otrzymuje 413 $ (8.26%)

Pozostała pula nagród wynosi 2363 $. Gracze, którzy pozostali w turnieju, decydują się na porozumienie metodą post deal. Dzielą pulę na trzy równe części, dodatkowo pozostawiając część kwoty tylko dla zwycięzcy. W ten sposób każdy z nich otrzymuje po 700 $, a pozostałe 263 $ (2363 $ - 2100 $) zostanie przyznane zwycięzcy.

Końcowe wypłaty będą wyglądać następująco:

• 1. miejsce otrzyma 963 $
• 2. miejsce otrzyma 700 $
• 3. miejsce otrzyma 700 $

Jak widać, metoda ta jest najbardziej opłacalna dla graczy z niewielkim stackiem. W pokazanym przypadku uczestnik, który zajął trzecie miejsce, otrzymał nagrodę, jaka należała się za zajęcie miejsca drugiego. Ponadto, wciąż istnieje możliwość wygrania dodatkowych 263 $ w przypadku zwycięstwa. Jeśli jednak miałbyś w danym momencie najwięcej żetonów i przeciwnicy zaproponowaliby ci porozumienie metodą post deal, zaakceptowanie go byłoby dla ciebie zdecydowanie niekorzystnym rozwiązaniem. Otrzymałbyś mniej pieniędzy, niż gdybyś wygrał turniej.  

Ta metoda łączy dwa opisane wyżej sposoby porozumień. Każdy z graczy otrzymuje określoną ilość pieniędzy (po równo dla wszystkich pozostałych w grze), tak jak w przypadku metody post deal, a pozostała kwota dzielona jest zgodnie z metodą liczby żetonów.

Powodem stworzenia takiej metody był fakt, że gracze mający niewielkie stacki często nie zgadzali się na porozumienia metodą liczby żetonów. Uważali, że wartość mają nie tylko ich stacki, lecz również fakt, że ciągle są w grze. Pozostając w turnieju cały czas mieli przecież możliwość wygranej.

Wyliczenia za pomocą metody ICM są sprawiedliwsze, jednak niewielu graczy je rozumie. Im mniej będziesz miał żetonów, tym korzystniejsza będzie dla ciebie metoda łączona. Jako super shortstack powinieneś sam zasugerować takie rozwiązanie.

Porozumieć się czy nie?

Oczywiście, decyzja o zaakceptowaniu lub odrzuceniu oferty o porozumieniu zależy od każdego gracza. Istnieją czynniki, które przemawiają za porozumieniem oraz takie, które przemawiają przeciwko niemu.

Za:

• Jeśli jesteś bigstackiem, dzięki porozumieniu możesz osiągnąć takie same lub lepsze warunki, jakie osiągnąłbyś, wygrywając turniej w zwykły sposób.
• Jesteś stosunkowo niedoświadczonym graczem turniejowym i oceniasz swoich przeciwników jako lepszych od ciebie.
• Jesteś zmęczony lub nie masz czasu na dalszą grę.
• Blindy i ante są już tak wysokie, że mogą pochłonąć wszystkie twoje żetony zanim otrzymasz odpowiednie karty do gry.
• Wolisz bezpiecznie wygrać określoną kwotę niż walczyć o maksymalizację zysku.

Przeciw:

• Jako shortstack, dzięki porozumieniu możesz najczęściej otrzymać niewiele więcej pieniędzy, niż wtedy, kiedy odpadłbyś w kolejnym rozdaniu.
• Jeżeli jesteś chipliderem, twój zysk z porozumienia jest znacznie mniejszy, niż ten wynikający z podziału nagród metodą liczenia żetonów lub kiedy wygrasz turniej.
  
• Przeciwnicy są zdecydowanie słabsi od ciebie i masz bardzo dużą szansę na to, że uda ci się wygrać turniej w normalny sposób.

Wielkość stacka a sposób porozumienia

Oto kilka zasad, które powinieneś wziąć pod uwagę zastanawiając się, jakie porozumienie będzie dla ciebie najlepsze, gdy masz określoną liczbę żetonów.

Jako chipleader, powinieneś akceptować jedynie takie porozumienia, które zapewnią ci wygraną, którą otrzymałbyś w przypadku zwycięstwa lub te, które opierają się na metodzie liczby żetonów. Jeśli blindy są bardzo wysokie, a każdy z twoich przeciwników ma mniej niż 10 BB, możesz naciskać na nich zagraniami za wszystko. Jest to oczywiście trudniejsze, gdy przeciwnicy mają stacki w przedziale 15-20 BB, ponieważ ryzykujesz zbyt dużo żetonów, a agresywni gracze mogą przebijać twoje mniejsze podbicia – zależy to oczywiście od sposobu ich gry.

Jeśli jesteś chipleaderem, powinieneś spróbować zawrzeć porozumienie metodą liczby żetonów. Jest to bardzo korzystny sposób, ponieważ możesz otrzymać wyższą nagrodę, niż w przypadku wygrania turnieju w normalny sposób. Wielu graczy nie zna zasad zawierania porozumień, nie będą więc tego faktu świadomi. Nawet jeżeli część będzie zdawała sobie z tego sprawę, pozostali będą chcieli ugrać dodatkowy zysk w postaci zagwarantowania sobie określonej wygranej. Jeżeli przeciwnicy pragną wysokiej wygranej, ale nie są skłonni do ryzyka związanego z walką o najwyższą nagrodę, metoda post deal mogłaby się obrócić przeciwko tobie, gdyż przeciwnicy graliby bardzo ostrożnie. Dlatego też metoda liczby żetonów będzie dla ciebie w takich sytuacjach korzystniejsza.

To, czy porozumienie w takich warunkach będzie dla ciebie korzystne, zależy od sytuacji przy stole i stylu gry twoich przeciwników. Jeśli gracze mający więcej żetonów wywierają na ciebie presję, a ty nie chcesz odpaść przed shortstackami, będziesz często zmuszony do gry w sposób bardzo tight. Wysokie blindy będą teraz stopniowo uszczuplać twój stack. W takim wypadku powinieneś zgodzić się na porozumienie. Jeśli tylko będzie to możliwe, powinieneś dążyć do jego zawarcia metodą ICM.

Jako shortstack, nie powinieneś nigdy zgadzać się na porozumienie metodą liczby żetonów. Twoim celem jest dążenie do podziału metodą ICM lub metodą łączoną (metoda post deal + metoda liczby żetonów). Wartość graczy, mających bardzo mało żetonów, jest często niedoceniana. Mając mały stack (mniej, niż 10 BB), możesz decydować się na podbicia za wszystko przeciwko chipleaderowi również z marginalnymi kartami, podczas gdy gracze ze średnią liczbą żetonów będą zmuszeni do pasowania po podbiciach lidera. Będąc shortstackiem, bardzo często możesz dojść do fazy heads-up, ponieważ większość graczy nie dba wtedy zbytnio o swoje żetony.

Podsumowanie

Wyrażenie zgody na porozumienie jest najczęściej indywidualną decyzją każdego gracza. Pytanie, na które musisz sobie odpowiedzieć, brzmi: jakie są moje szanse na zdobycie większej wygranej, jeśli turniej będzie rozgrywany dalej i czy jestem skłonny do ryzyka, z jakim wiąże się gra o najwyższe wygrane?

Jeśli już zadecydowałeś, że chcesz zawrzeć porozumienie, pamiętaj, że dla chipleadera najkorzystniejsza jest metoda liczby żetonów, natomiast metoda ICM jest optymalna dla graczy mających średnią bądź niewielką liczbę żetonów.