\n \n<\/p>
\nJedzenie, seks, gry – istnieje wiele popędów, które rządzą naszym dniem powszednim,
\njednak te trzy wydają się najważniejsze. Podczas gdy zdobywanie
\npokarmu i rozmnażanie są od dawna na szczycie listy ludzkich potrzeb,
\nto pociąg do grania jest często piętnowany, wyśmiewany jako dziecinny
\nlub nawet zwalczany: oczywiście dlatego, że można go połączyć z wieloma
\ninnymi czynnościami.\n<\/p>
\nMożemy połączyć pracę z zabawą, co
\npróbuje się wprowadzić w szkołach (i co często kończy się
\nniepowodzeniem). Potrafimy zmienić podejmowanie finansowego ryzyka lub zajęcia sportowe w rozgrywkę, nieobce są nam również zabawy łóżkowe, a jeśli chodzi o jedzenie, to szczególnie dzieciom
\nudaje się tę czynność przekształcić w grę. Dla porównania: kto
\nmógłby sobie wyobrazić jednoczesne przyjmowanie pokarmu i
\nuprawianie seksu?\n<\/p>
\nMoże właśnie ta wszechstronność sprawia, że już od
\ntysiącleci granie jest ważnym elementem naszego życia.
\nZnalezione kości, których wiek archeologowie oceniają na 5 000 lat, świadczą o tym,
\nże człowiek poszukiwał odmiany i rozrywki już w czasach, w których
\nprawie cały swój wysiłek musiał poświęcić na przetrwanie.\n<\/p>
\nStarożytni Egipcjanie uwielbiali spędzać czas,
\nskacząc przez kozła, rzucając piłką lub urządzając zawody w pływaniu.
\nRzymski poeta Iuvenal w swojej satyrze pisze, że za pomocą \"chleba i
\nigrzysk\" (panem et circenses) można zapewnić ludowi dobry nastrój. W
\nśredniowieczu królowie i książęta próbowali
\nzabronić hazardu, który często związany był z rozpustą
\ni innymi ekscesami, jednak nigdy im się to do końca nie udało.\n<\/p>
\nOpracowana w latach czterdziestych teoria gier Johna Neumana, która zakłada, że nasze zachowania w czasie grania są odzwierciedleniem naszych zachowań w rzeczywistości, jest po dziś
\ndzień ważnym elementem psychologii rynku.\n<\/p>
\nZałóżmy, że dane
\ndziałanie składa się z trzech istotnych elementów: samego procesu, bezpośredniego
\nskutku tego procesu i konsekwencji długoterminowych.\n<\/p>
\nWyraźnie widać to na przykładzie sportu: uprawiamy sport, aby być zdrowi i sprawni - to dalekosiężne konsekwencje. Bezpośrednim skutkiem wizyty na siłowni
\njest jednak raczej rozładowane napięcie i zmęczenie.
\nZaś czynny wysiłek przy urządzeniu do ćwiczeń to proces, który posiada różne zalety i niedogodności. Gdy gramy, konsekwencje
\nschodzą na dalszy plan: gramy zorientowani na proces, kiedy sprawia nam to radość oraz zorientowani na skutek, kiedy chcemy
\nwygrać.\n<\/p>
\nLecz co sprawia, że granie jest dla nas tak atrakcyjne? Psychologowie podają wiele powodów, z których
\ncztery powinny zostać przedstawione dokładniej.\n<\/p>
\nPierwszą istotną właściwością grania jest to,
\niż robimy to dobrowolnie. Nikt nie zmusza nas do gry, nikt nas za to nie
\nwynagradza. W wyniku ciekawego eksperymentu, przeprowadzonego przez Marka R. Leppera i innych w 1972 roku okazało się, że dzieci tracą chęć do zabawy, jeśli
\nwcześniej obieca im się nagrodę za wzięcie w niej udziału.
\nStefan Zweig proponuje w swojej noweli na temat gry w szachy, aby niektórych
\nczynności nie nazywać grami, ponieważ mają one inną rangę, np.: \"granie\" w szachy czy też \"granie\" na
\nskrzypcach, fortepianie lub marzenia młodych chłopców o profesjonalnej
\n\"grze\" w piłkę.\n<\/p>
\nZ drugiej strony, gry stanowią wyzwanie.
\nJeśli wyzwanie jest zbyt duże, a gra zbyt trudna, poddajemy się
\nsfrustrowani. Jeśli natomiast wyzwanie jest błahe, a gra zbyt prosta,
\nrównież sobie odpuszczamy i szukamy innej. Należy przy tym pamiętać, że
\nokreślenie stopnia trudności zależy od umiejętności i
\nwymagań danego gracza: niektórzy lubią duże wyzwania, do
\nsprostania którym potrzebują całych godzin bądź dni.
\nInnym wystarczy prosta rozgrywka; moi dziadkowie na przykład bardzo
\nlubią grać razem w tenisa, jednakże mecz między moim dziadkiem
\na Rogerem Federerem prawdopodobnie nie sprawiłby radości żadnemu z
\nnich.\n<\/p>
\nDwa nowsze mechanizmy psychologiczne
\nto motywacja kompetencji i poczucie własnej skuteczności. Motywacja
\nkompetencji jest pojęciem wywodzącym się z psychologii
\newolucyjnej. Według Roberta White'a określa ona związek między
\nkoniecznymi do przeżycia umiejętnościami a chęcią nabycia tych
\numiejętności.\n<\/p>
\nZachowania reprodukcyjne na przykład są
\nwspólne dla każdego gatunku, aby mógł się on rozmnażać.
\nJednak sądzę, że nikt nie podważy tezy, że posiadanie licznego
\npotomstwa dawno przestało być głównym celem stosunków
\npłciowych. W grze, która sprawia nam przyjemność, dążymy do tego,
\nby zdobyć kompetencje, które pozwolą nam zostać lepszymi
\ngraczami.\n<\/p>
\nWarto wspomnieć na koniec, że grając, odczuwamy
\ndużo większe poczucie własnej skuteczności, niż w normalnym życiu. Ten
\ntermin opisuje przekonanie, że nasze działania odnoszą dokładnie taki
\nskutek, jaki mieliśmy zamiar osiągnąć. Na to składają się następujące
\nrzeczy: w grze działamy samodzielnie, często wolni od wpływu innych
\nosób (w życiu lawirujemy w skomplikowanej sieci wzajemnych
\npowiązań). Widzimy rezultaty, które następują tuż po naszych zagraniach (w rzeczywistości bywa, że czekamy
\nkilka lat, jak np. na orzeczenie sądu). Ponadto warunki początkowe gry,
\nktóre dla każdego zawodnika powinny być zwykle takie same,
\npozwalają lepiej ocenić popełnione błędy, poprawić je oraz uczyć się na
\nnich.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Poci\u0105g do grania wydaje si\u0119 jednym z pierwotnych instynkt\u00f3w, czym\u015b g\u0142\u0119boko zakorzenionym w naszej naturze. Dlaczego w og\u00f3le gramy i co jest w tym tak atrakcyjnego, \u017ce po\u015bwi\u0119camy na to tyle czasu?<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"template":"","meta":{"_acf_changed":false,"inline_featured_image":false,"_lmt_disableupdate":"","_lmt_disable":""},"strategy_category":[65],"strategy_level":[17],"class_list":["post-42983","strategy","type-strategy","status-publish","hentry","strategy_category-specials"],"acf":[],"yoast_head":"\n