Zeezouts Nachtgedachten....Geketende kinderen
Mijn zoon van 10 kwam gisteren huilend uit zijn bed. Diep gesnik, rood hoofd en even zo klein als het kleine kleutertje van een paar jaar geleden lag hij te schuilen in de armen van zijn moeder. Hij zou vandaag...
Mijn zoon van 10 kwam gisteren huilend uit zijn bed. Diep gesnik, rood hoofd en even zo klein als het kleine kleutertje van een paar jaar geleden lag hij te schuilen in de armen van zijn moeder. Hij zou vandaag een spreekbeurt moeten houden, kent ook alle gegevens, maar het lukte hem maar niet om het om te zetten tot een presentatie. De druk werd hem te groot en hij brak onder de last op zijn schouders.
Krakende oogleden, wallen als een vestingwerk en een toetsenbord vol transpiratievlekken en pizzakruimels. Zij vormen de entourage van de geboorte van columns. Lyrische woorden, kritische uitspraken, emotionele bekentenissen en de gedachtenkronkels van een schrijvende pokerspeler met slaapgebrek. Welkom bij Zeezouts Nachtgedachten...Even zag ik daar mijzelf zitten. Jaren geleden, toen de blaadjes nog groen waren en de Puchs en Kreidlers nog de droom van bijna iedere jongen waren, worstelde ik met vergelijkbare problemen. Hoewel ik de leerstof op school doodsimpel vond en mijn tentamens nog even leerde tussen het zwemmen door, kreeg ik de troep niet in mijn kop wanneer er druk op lag. Ik kon en kan alleen iets leren wanneer het me werkelijk interesseert en er niet die dwang op ligt om te moeten presteren.
Vaak heb ik het idee dat kinderen in deze tijd steeds meer druk op hun schouders krijgen. Zo las ik deze week een bericht dat ze kinderen van 2 ½ jaar met een ontwikkelingsachterstand al naar school willen sturen opdat ze beter gaan presteren. Op zo’n moment gaan mijn tenen krullen. De druk om te presteren op een dergelijk kind te gaan leggen vind ik bijna crimineel. Laat een kind kind zijn. Eén van mijn kinderen had op die leeftijd zo’n ontwikkelingsachterstand, maar haalt ondertussen prima cijfers op school, ondanks dat hij structureel een jaartje achter lijkt te lopen.
Natuurlijk is een goede opleiding best belangrijk en motiveren ook, maar het is niet zo dat iedereen dezelfde denkstructuur heeft en dus past in ‘het systeem’. Sommigen presteren veel beter wanneer ze de vrijheid hebben om hun eigen structuur te volgen en spelenderwijs dingen aan te leren, terwijl anderen het best presteren door simpelweg te blokken. Het grootste manco in het onderwijs is dat iedereen dezelfde paden maar moet bewandelen. Daardoor komen individuen soms flink in de problemen omdat die paden voor hen soms niet te belopen zijn, terwijl ze via andere weggetjes heel goed zouden kunnen presteren. Ze zitten als het ware gevangen in de ketenen van het leersysteem.
Zelf heb ik nooit in een dergelijke structuur gepast. Ook later bij mijn werk niet. Ik ben niet geschikt voor vaste werktijden en structuren omdat het niet past bij mijn persoonlijkheid. Ik voel me dan net een gekooide tijger, die gefrusteerd probeert om de tralies van zijn kooi te verbreken, maar weet dat hij ze niet kan doorbijten.
Persoonlijk pokeren
Ook bij het pokeren kom je structuur tegen. We leren hoe je het meeste value kunt halen uit een hand en hoe je leaks bij je tegenstanders kunt uitbuiten. Er is veel studiemateriaal ter beschikking, zeker hier op de site, maar er is niet die dwang om het ook werkelijk op die manier te doen. Sommige succesvolle spelers vegen nog niet eens hun billen af met bestaande strategieën, terwijl anderen ze als het ware in een glazen lijst hebben opgehangen boven hun bed en óók succesvol zijn. Bij poker is namelijk ook ruimte voor je persoonlijkheid en je eigen inzicht en aanpak.
Natuurlijk kun je onderbouwen dat bepaalde moves meer of minder value opleveren, maar het gaat niet alleen om technische kennis, zoals in het schoolsysteem zo vaak wordt gehanteerd. Daar word je volgepropt met know how die feitelijk totaal oninteressant is voor wat je later wilt gaan doen. Hier bepaal je echter zelf hoeveel en welke materie je wilt kauwen en verteren. Misschien is je speelwijze dan niet optimaal, maar geeft hij je wél de voldoening die je zoekt.
Bij poker kun je een eigen tempo kiezen in je leercurve, een eigen methode van leren hanteren en je eigen plannen uitstippelen, zonder de druk om te moeten presteren. Althans: dat zou zo moeten zijn.
Het tegendeel zie ik echter vaak gebeuren. Veel pokerspelers omarmen een strategie en gaan verkrampt aan de slag om hun bankroll uit te breiden. Jarenlang ploeteren ze soms voort om een strategie in hun kop te krijgen, zonder ooit werkelijk door te breken. Ook jullie columnist heeft daar een handje van, al geeft die er meestal al snel de brui aan als hij merkt dat hij zich weer eens in een spagaat heeft gemanouvreerd. Het is opnieuw dat gevangen zitten in de ketens van het moeten presteren. Uiteindelijk komt er dan vaak alleen frustratie en teleurstelling op tafel als resultaat.
Poker doe je voor je plezier! Ben je goed genoeg om pro te zijn? Prima: lekker doen. Dan is het je werk. Maar voor de meesten onder ons is het een leuke vrijetijdsbesteding, die ook nog eens een bescheiden winstje kan opleveren en tegelijkertijd die sprank hoop blijft bieden op een leuke klapper, zoals bij al die mensen die iedere maand weer braaf hun staatslot kopen of zich tegoed doen aan een kraslot bij het boodschappen doen. Geniet van poker! Zorg dat je er weer plezier in hebt en ga niet verkrampt proberen in het stramien te passen! Gebruik de aangeboden materialen als hulpmiddel en niet als belastend juk. Je zult er beter bij varen!
En mijn zoontje? Ik heb hem lekker een dag thuisgehouden om even een dagje gewoon te kunnen leven.
Zeezout
