Hand reading
Introductie
In dit artikel
- Hand readen, het inschatten van de tegenstander
- Hoe kan men een tegenstander profileren
- Door welke acties van de tegenstander kan men zijn hand lezen
Poker is een spel van incomplete informatie en afwisselende strategie
In tegenstelling tot schaken waar alle informatie bekend is, missen we in poker een deel van de informatie, en daardoor kunnen we niet altijd perfecte beslissingen maken. We weten de hand van onze tegenstander niet en we weten niet welke gemeenschapskaarten er nog zullen komen.
Hoewel we, net als in blackjack, de komende kaarten niet weten kunnen we wel de kansen voor de volgende kaarten berekenen. Het is op basis van kansberekeningen dat we de juiste beslissingen maken. Bij poker is de menselijke factor wel een stuk groter dan bij blackjack. Verschillende spelers zullen met dezelfde kaarten verschillend omgaan naar aanleiding van hun eigen ervaringen, zelfs dezelfde speler zal soms met dezelfde kaarten anders omgaan dan voorheen omdat de omstandigheden zijn veranderd. Dit kan een psychologische reden hebben (de speler is op tilt) of het kan om tactische redenen worden gedaan. Het laatste is een eigenschap van een goede speler die zich weet aan te passen aan de veranderende situaties.
Ter compensatie van het missen van informatie zal een goede speler proberen de hand, of tenminste de hand range van de tegenstander te “gokken”. Dit wordt “hand reading” genoemd. Er zijn veel verschillende aanwijzingen om een hand van de tegenstander te gokken. Sommige worden gehaald uit het profiel van de specifieke tegenstander, andere uit hun betpatronen en het aantal spelers.
De categorieën
Er zijn verschillende basiseigenschappen die men kan gebruiken om een tegenstander te profileren. In dit artikel bespreken we speelsterkte, looseheid, agressie en misleiding. Elk lid van Pokerstrategy die ons advies volgt zal een tight-agressive speelstijl hebben. Zo’n speler foldt alle trashhanden preflop en zal vaker niet in een hand zitten dan wel. De tijd dat je niet in een hand zit zou je moeten gebruiken om je tegenstanders te observeren en in een bepaalde categorie te plaatsen. Iedereen zou elke tegenstander in één van de vier standaardtypes moeten kunnen plaatsen: tight-agressive, tight-passive, loose-agressive of loose-passive. Gevorderde spelers gebruiken software zoals PokerTracker en PokerAce HUD om hun tegenstanders te analyseren en om de data die ze van de tegenstanders hebben direct op tafel te laten zien. Dit is heel handig omdat je op deze manier veel minder tijd moet steken in je tegenstanders observeren waardoor één speler zo drie of vier tafels tegelijk kan spelen. Informatie over analysesoftware kun je in het “Softwarehandleidingen en Technische Support” forum vinden.
Speelsterkte is het meeste belangrijke criterium waar je rekening mee moet houden als je aan een tafel wil gaan zitten. Iedereen weet dat het geld van de slechte spelers komt. Bij voorkeur spelen we tegen een weak-passive speler, maar een weak-agressive speler (een maniac) is ook interessant, omdat hij vaak tegen ons zal bluffen. Als we door een weak speler worden gecalld op de flop kunnen we de turn betten zonder veel gevaar zolang we heads-up tegen hem zitten en we minstens een AK high hebben. Zijn call op de flop betekent gewoon “ik heb twee kaarten”.
Een speler wordt loose genoemd als hij te veel starthanden speelt en hij postflop callt met kaarten die weinig waarde hebben. Een redelijk loose speler heeft een flop-gezien percentage van meer dan 20%, boven de 25% wordt gezien als loose. Een hoeveelheid van boven de 30% zal je resultaten duidelijk verslechteren. Een tight speler zal in ongeveer 35% van de gevallen een showdown zien. Een showdown waarde van boven de 40% is een indicatie van een zeer loose speler. Het is moeilijk om dit type tegenstander nauwkeurig op een hand te zetten. Hij kan 65 offsuit preflop spelen en een straight op de flop hitten zonder dat je het direct merkt. Dit is een klein voordeel van loose zijn. Het is veel makkelijker om een hand van een tight player te gokken, omdat hij niet speelt behalve als hij een goede hand heeft.
PokerTracker meet de agressie met een agressiefactor. De AF wordt berekend met de formule AF = (bets+raises)/calls. Een waarde boven de 1.5 is agressive, een waarde onder de 1.0 is passive, hoewel goede spelers met een waarde onder de 1.5 ook als passive worden gezien; maar dit komt nauwelijks voor. Je moet goed opletten wanneer een passive speler zijn hand agressief speelt (door te betten/raisen), maar wanneer een agressieve speler hetzelfde doet kan het net zo goed een freecardraise zijn of een semi-bluf met een sterke draw.
Raisevoorwaarden zijn evenwijdig aan de preflop-agressie. Een goede speler raiset 8-12% van zijn handen. Minder dan 8% is te passief, meer dan 12% is te agressief. Veel spelers zijn vaak de hele hand agressive, maar sommige spelers raisen veel voor de flop en worden dan passive na de flop. Hier moet je goed onderscheid maken tussen de spelers. Wanneer een tighte speler, iemand die minder dan 5% van zijn preflophanden raiset, preflop raiset vanuit early position moet je goed opletten. AQ is een duidelijke fold in dit geval. Maar als een tegenstander die meer dan 20% van zijn handen preflop raiset zullen we met AQ reraisen en vaak ook met KQ.
Er zijn twee soorten pokerspelers; zij die rechttoe rechtaan spelen en zij die listig spelen. Agressieve spelers zijn vaak heel afwisselend en spelen verraderlijk. Ze spelen hun sterke handen zwak en hun zwakke handen sterk. Daarnaast zijn er ook nog passieve of semi-agressieve spelers die normaal gezien nooit zouden raisen als een bluf, maar die toch een bluf kunnen maken tegen meerdere tegenstanders op een scary flop of op een scare card. Agressie en verraderlijkheid zijn dus twee verschillende eigenschappen van een speler. Normaal gezien moet een speler op de lage limieten met veel callers voorspelbaar spelen (je moet de beste hand op de river hebben), maar op de hogere limieten is het misleiden van je tegenstanders een stuk effectiever. Op de hogere limieten zijn er namelijk minder tegenstanders op de flop en de tegenstanders die over zijn zullen snel een zwakke hand folden. Je kan natuurlijk alleen maar een succesvolle bluf maken als je tegenstander weet hoe hij moet folden.
De vier standaardspelertypes
De stijl van winnende spelers! Ze spelen weinig handen, maar wanneer ze de flop hitten weten ze hoe ze agressief moeten zijn en hoe hun hand te verdedigen. Ze gebruiken de semi-bluf en in sommige gevallen ook een pure bluf wanneer er weinig tegenstanders zijn en de situatie gunstig is.
De welbekende “rock” is eigenlijk te terughoudend voor poker. Ze spelen heel erg rechttoe rechtaan met weinig creativiteit en daardoor zijn ze het gemakkelijkst te readen van alle tegenstanders. Maar omdat ze alleen goede handen spelen en heel vaak folden kun je niet zo veel van ze winnen. Het zijn winnende spelers in loose-passive games omdat ze profiteren van de duidelijke blunders van hun tegenstanders. Ze maken geen kans tegen sterke spelers. Wanneer ze raisen winnen ze maar kleine potten, omdat je dan gemakkelijk kunt folden. Ze liggen vaak voor in een hand maar ze missen de durf om hun handen te betten. Daarom verliezen ze value en soms zelfs een hand omdat ze te veel folden. Ze zijn gemakkelijk te bluffen en ze verdedigen hun blinds niet genoeg.
De “callingstations”, zoals loose-passive spelers ook wel bekend staan, is de favoriete tegenstander van elke winnende speler. Ze spelen veel te veel handen, en ze spelen postflop te ver door met zwakke handen. Net zoals een rock krijgen ze niet genoeg value uit hun goede handen. Soms geven ze je een bad beat en zorgen ze ervoor dat je gefrustreerd raakt. Deze frustratie is nergens voor nodig. Ga goed om met je callingstations, je wilt met ze spelen. Probeer ze niet te bluffen maar bet gewoon. Je moet betten met een top-pair middle kicker omdat callingstations vaak hun middle- of bottompair tot aan de river brengen.
Dit is het figuur met het grootste gevoel dat ze zichzelf moeten bewijzen. Ze spelen te veel handen en raisen veel te veel. Ze willen elke pot winnen en zien folden als een teken van verlies. Om deze reden is het niet gemakkelijk om ze te laten folden. Het is het waard om na te denken over een calldown met middelmatige handen waarmee je tegen een rock zou hebben gefold. Ze worden vaak betrapt op een bluf op deze manier. Vooral de extreme figuren die maniacs worden genoemd. Ze raisen vaak met helemaal niks. Als je positie hebt op een maniac is het mogelijk om met sterke handen te 3-betten om de maniac te isoleren (isolationplay). Vaak heb je een betere hand en een goede positie.
De betpatronen
Preflop-actie
In een ongeraisete pot kunnen we normaal gezien de premiumhanden buiten beschouwing laten omdat deze normaal gezien preflop worden geraiset. Sterke tegenstanders zullen normaal gezien middelmatige en lage pocketpairs hebben, suited connectors, suited azen, suited high cards (KTs) of gewoon high cards (KJ). Heel zwakke spelers kunnen ongeveer alles hebben.
In een geraisede pot kunnen we er vanuit gaan dat de raiser en de coldcaller (behalve de big blind) een goede hand hebben. In deze gevallen moet je er niet bang voor zijn om een hand als T8 weg te leggen.
De limp/raise komt voor wanneer een limper een raiser reraiset. Dit geeft meestal aan dat ze een geslowplayde monster (AA of KK) hebben. Ga ervan uit dat een speler limpt, wij raisen, iedereen foldt en de limper reraiset ons. Als we de flop niet hitten met AK of AQ moeten we folden. Er is een kans dat de limp/raiser AKo of AKs heeft, dan zou het zonde zijn als we onze AK zouden opgeven, maar daar valt niets aan te doen. In de meeste gevallen zitten we tegen een pocketpair. Wat gebeurt er als we de koning hitten met onze AK? Tegen AA en KK liggen we nog steeds ver achter. Dus folden we? Ik kan dit niet aanraden in alle gevallen. Het is onnatuurlijk om een top-pair/topkicker te folden. Normaal gezien call ik deze hand down. Er zijn veel spelers die limp/raisen met AKo, AKs, QQ of JJ. Een maniac zou het zelfs kunnen proberen met middelmatige pocketpairs, omdat in zijn gedachtengang AK een heel logische hand is voor de raiser. Maar wanneer de limp/raise van een passieve speler komt is er zeker een aanleiding om je ongemakkelijk te voelen. In ons top-pair/topkicker-geval bijvoorbeeld, kunnen we raisen op de flop en dan kijken hoe we ervoor staan na een reraise. Na een call kunnen we “check turn, call river” spelen. In het geval dat hij ook de river checkt kunnen we “check turn, bet river” doen. Het gevaar van “bet turn, check river” is dat hij ons ook met AK op de turn kan check/raisen. Alles hierboven geldt alleen voor heads-up situaties. Een limp-raise tegen veel tegenstanders betekent zo goed als altijd AA of KK. De uitzonderingen die de regel bevestigen zijn maniacs of mensen op tilt die gewoon graag wat geld aan de pot doneren. Nu we hier toch zijn is het het ook wel waard om de limp/raise te bespreken vanuit ons oogpunt. Ik adviseer je om KK niet te limp/raisen omdat het gevaar van alle handen met een aas te groot is. Een extra gevaar komt van de blinds die (zo goed als) een freeplay krijgen, ik heb vaak genoeg KK verslagen zien worden door een vreemde two pair. De enige situatie waar ik KK misschien zou limpen wanneer ik niet in early position zit is als er nog een paar loose-aggressive mensen na me komen die elke pot raisen. Een limp/raise met AA is wat meer aannemelijk omdat er geen gevaar komt van overcards. Een goede gelegenheid om AA te limpen kan er dus zo uitzien: de tafel is heel tight, preflopraises vanuit early position worden gerespecteerd en we hebben geen goede hand gehad in een lange tijd. In dit geval is er een grote kans dat we alleen de blinds oppikken.
Flop-actie
Omdat de grootte van de bets op de flop kleiner zijn dan op de latere streets moet de actie hier niet zo serieus worden gezien. Hier maken we vaak tactische beslissingen: bets om te zien waar we staan, bluf- of semi-blufbets, freecardraises en valuebets/-raises met sterke draws (er zijn uitzonderingen waar zulke dingen niet voorkomen maar dan zijn er ook geen made hands).
Als een sterke speler raiset op de flop geeft het sterkte aan.
Een check/raise is een sterkere play dan een raise in positie. Je moet de speler hier nog meer respect geven.
Wanneer een speler bet (out of position) tegen meer dan één persoon geeft het aan dat hij een sterke hand heeft.
Een agressieve speler bet altijd op de button wanneer iedereen naar hem toe checkt. Kwetsbare handen zoals top-pair/no kicker kunnen hier voordeel van hebben. Bijvoorbeeld wanneer ik Q3s heb in de small blind en de flop is QT7. Een lead bet geeft problemen omdat we verliezen tegen een betere Q en we gutshots niet kwijtraken. In dat geval is het het beste om te checken en dan te zien wat er gebeurt. Als er een better uit een vroege positie is kunnen we folden. Maar wanneer de agressieve persoon op de button bet is het een goede kans om te check/raisen omdat er een grote kans is dat we de beste hand hebben en dat alle zwakke draws na ons twee bets moeten callen.
Als een speler een raise coldcallt op de flop (twee bets tegelijk) zijn er enkele mogelijkheden:
- Hij heeft een sterke draw (flushdraw, OESD).
- Hij is een slechte speler en hij callt met een zwakke draw, bijvoorbeeld een gutshot.
- Hij callt top-pair met een slechte kicker (komt vaker voor met slechte spelers).
- Hij slowplayt een monster om te raisen op de turn.
En nu het proces van handreaden: als er geen mogelijkheid is om een straight of een flush te maken kunnen we de mogelijkheden 1 en gedeeltelijk 2 negeren. Als het een sterke speler is kunnen we 2 en 3 negeren.
Turn-actie
In tegenstelling tot de flop betekent “sterk” hier echt “sterk”. Bets of check/raises vanuit early position moet je hier veel respect geven. Toch zijn er speciale omstandigheden waar er wel misleiding is op de turn. Dit gebeurt tegen agressieve spelers heads-up (en soms ook 3-handed) situaties op de hogere limieten. Daar zijn de check/raise-bluf en free showdown raises een belangrijke move voor de professionals.
Aantal tegenstanders
Het aantal tegenstanders dat je hebt is een belangrijk tactisch aspect. Als je maar tegen één of twee tegenstanders zit is het mogelijk om agressief te spelen en zo de bluf en de semi-bluf in je spel te verwerken. De tegenstander zal de flop vaak niet hitten omdat je maar één op de drie keer een pair krijgt op de flop als je geen pocketpair hebt. Tegen vier of meer spelers is het nutteloos om te bluffen omdat waarschijnlijk minstens één van je tegenstanders wel een goede hand heeft. Tegen veel tegenstanders zou je alleen de goede handen moeten spelen en de slechte folden. De scheidingslijn tussen een agressieve en conservatieve aanpak ligt bij drie spelers; in dit geval moet je bij elke nieuwe situatie je beslissing maken. Voor het handreaden: In een multiway pot wordt er weinig gebluft, als een tegenstander zijn hand sterk speelt heeft hij normaal gezien ook een goede hand. Maar in het geval dat een pot twee- of driehandig is, is de kans op een bluf niet te verwaarlozen.
| LINKS | ||||||||||
|
||||||||||
Bronze members en hoger
