Advanced open raising (FR)

Wideo do artykułu

Wprowadzenie

W tym artykule

Tabela rąk startowych to dobre wprowadzenie do gry przed flopem. Tabela jest dość prosta i wystarczająca dla początkujących graczy. Jednak wraz ze wspinaniem się po limitach, należy dalej rozwijać swoją grę przed flopem.

W tym artykule dowiesz się, jak wybierać swoje ręce startowe przy stołach full ring w bardziej różnorodny sposób.

Ponadto nauczysz się, jak dokładniej określić swoją pozycję przy stole i podzielić startowe ręce na osobne grupy.

W artykule znajdziesz bardziej szczegółową tabelę rąk startowych. Możesz używać jej do rozwijania gry przed flopem, póki sam dokładnie tego nie opanujesz.

Jaka jest twoja pozycja przy stole?

W podstawowym artykule Jak grasz przed flopem? nauczyłeś się, jak ustalać swoją pozycję przy stole. To ważne, ponieważ siła twoich rąk startowych zależy od tego, ilu graczy po tobie ma jeszcze możliwość wejścia do gry. Ponadto rozgrywanie rąk z pozycji jest bardziej opłacalne.

Stół został wtedy podzielony na 4 "grupy": wczesne pozycje, środkowe pozycje, późne pozycje i blindy. Ten uproszczony podział już nie wystarcza. Aby działać zgodnie z rozszerzoną tabelą rąk startowych z tego artykułu, musisz każdą pozycję traktować osobno.

Dealer 2 późne pozycje 3 środkowe pozycje 3 wczesne pozycje 2 pozycje na blindach Najedź myszką na grupę pozycji, aby je wskazać.

Dwie późne pozycje BU i CO 
Gracz rozdający karty oraz gracz po jego prawej stronie są na późnych pozycjach. Rozdający karty nazywa się także BU (button), podczas gdy gracz bezpośrednio przed nim to CO (cut off).

Trzy środkowe pozycje MP1, MP2 i MP3
Trzej gracze, którzy siedzą po prawej stronie graczy na pozycjach późnych, są na pozycjach środkowych. Określani są jako MP1, MP2 i MP3.

Trzy wczesne pozycje UTG1, UTG2 i UTG3
Trzej gracze, którzy siedzą po prawej stronie graczy na pozycjach środkowych, są na pozycjach wczesnych. Ich nazwy to UTG1, UTG2 i UTG3.

Dwie pozycje na blindach - SB i BB
Obu graczy, którzy zapłacili niski i wysoki zakład w ciemno, nazywa się blindami. Gracz z lewej strony obok dealera to small blind. Zapłacił on mniejszy zakład w ciemno. Następny gracz to big blind. Zapłacił on duży z obu zakładów w ciemno.

Przy mniejszej liczbie graczy kolejne pozycje odpadają, poczynając od wczesnych, potem środkowych itd.

To oznacza, że ciągle możesz odliczać kolejne pozycje od rozdającego w kierunku przeciwnym niż ruch wskazówek zegara.

Rozszerzona tabela rąk startowych

Nadszedł czas, by poznać nową tabelę rąk startowych. Składa się ona właściwie z trzech mniejszych tabel: tabeli standardowej, tabeli minimalnej i tabeli maksymalnej.

Kiedy zaczynasz grać z rozszerzoną tabelą rąk startowych, powinieneś na początku zawsze używać tabeli standardowej. W ten sposób zagrasz w statystycznie opłacalny sposób.

Istnieją jednak czynniki skłaniające do tego, by grać bardziej loose. Na przykład kiedy za tobą jest wielu graczy tight lub przed tobą paru limperów. Gdy wszystko przemawia za raisem, to możesz rozluźnić swój range, korzystając z tabeli maksymalnej. To nie oznacza od razu, że masz rozgrywać wszystkie ręce według tabeli maksymalnej. Po prostu podbijasz kilka rąk więcej niż w tabeli standardowej.

Im więcej rąk podbijasz, tym większe prawdopodobieństwo, że twoi przeciwnicy będą się bronić i np. łatwiej cię 3-betować. Tym samym zostaniesz częściej wciągnięty w marginalne sytuacje na flopie, a do tego wymagana jest umiejętność gry po flopie i doświadczenie w radzeniu sobie z takimi sytuacjami.

Kiedy wiele czynników przemawia przeciwko podbiciu, powinieneś podbijać tylko ręce z tabeli minimalnej. To w praktyce zdarza się jednak rzadko.

Ostatecznie wygląda to tak, że zależnie od sytuacji musisz ocenić, którą rękę opłaca się zagrać, a którą nie. Do tego potrzeba sporo doświadczenia, bo nie zawsze możesz podbić suited connectors dla value. Dlatego poznawanie tabeli maksymalnej powinno odbywać się małymi kroczkami w oparciu o tabelę standardową.

Sytuacje, w których będziesz mógł dokładnie stwierdzić, która tabela jest odpowiednia, zdarzają się rzadko. Dlatego większość czasu będziesz znajdował się "między tabelami".

Zauważ, że granie stylem LAG jest teraz cool, jednak niewielu graczy ma umiejętności gry po flopie, pozwalające na opłacalną grę loose. Twoim celem nie jest popularność czy bycie LAGiem, który gra najbardziej loose, lecz podniesienie twojego winrate.

Wybadaj więc powoli tabelę maksymalną i obserwuj swoją grę. Kiedy zauważysz, że np. nie lubisz grać słabych asów, to odpuść je przed flopem. Pracuj jednak nadal nad sobą i swoją grą.

Tabele to tylko pomocny sposób na ulepszenie twojej gry. Własne przemyślenia i upodobania są ważniejsze, niż uparte trzymanie się tabeli. Zaufaj swoim przemyśleniom i znajdź swój własny styl.

Tabela standardowa:

Tabela minimalna:

Tabela maksymalna:

Tabele w formacie PDF

Tabele podają dla każdej pozycji range, z którym opłaca ci się podbijać. Jeśli więc w rubryce z asami jest AT+, to z tej pozycji opłaca ci się podbić z AT, AJ, AQ i AK.

Ręce zostały podzielone na ręce z asem (Ax), królem (Kx), damą (Qx) i waletem (Jx), jak również na układy connectors i one gappers.

Jeżeli karty startowe to dwie kolejne karty (np. 7 i 8), określa się je jako konektory. Jeśli brakuje między nimi jednej karty (np 7 i 9), to jest to one gapper. Ręce startowe w tabeli są ponadto podzielone na te będące w jednym kolorze - suited (np. J8s) i na te w różnych kolorach - offsuited (np J8o).

Jeśli w rozdaniu nie było jeszcze żadnego podbicia, to rzadko opłaca się zagrać tylko call, a podbicie jest z reguły bardziej opłacalne. Dlatego zazwyczaj będziesz otwierał podbiciem, gdy będziesz chciał zagrać jakąś rękę i nikt przed tobą jeszcze tego nie zrobił.

Istnieją jednak sytuacje, w których opłaca się po prostu sprawdzić, nawet jeśli nie było żadnego podbicia. Tak się dzieje, gdy do gry weszło już wielu graczy lub weszli gracze bardzo loose, a ty masz spekulacyjną rękę (np. suited connectors albo niską parę na ręce). Wtedy nie wygrasz puli wystarczająco często samą tylko agresją i bardziej opłaca się obejrzeć flopa.

Poniżej znajdziesz niektóre czynniki, które przemawiają za podbiciem (=użycie tabeli maksymalnej) oraz takie, które są przeciw podbiciu (= użycie tabeli minimalnej):

Co przemawia za podbiciem?

• Słabi gracze weszli już do gry.
• Słabi gracze są za tobą w kolejce i mogą jeszcze wejść do gry.
• Gracze, którzy są za tobą w kolejce, często pasują.

Co przemawia przeciwko podbiciu?

• Gracze, którzy są po tobie, grają bardzo agresywnie.
• Zdolni gracze mają na ciebie pozycję, mogą zatem po flopie podejmować decyzje po tobie.

Co robisz, jeśli podbito przed tobą / po tobie?

Jeśli przed tobą podbito, to range, z którym opłaca ci się grać, zależy w dużym stopniu od pozycji podbijającego. To oznacza, że przeciwko podbiciu z wczesnej pozycji opłaca ci się grać mniej kart niż przeciwko podbiciu z późnej pozycji.

Również zwyczaje podbijającego mają duży wpływ na twoje działania. Można by rzec, że z QQ+, AK po jednym podbiciu zawsze opłaca się dalej przebijać, choć i z tymi kartami czasem lepiej jest tylko sprawdzić. Wszystko inne zależy od zbyt wielu czynników, by można to było sensownie władować w tabelę.

Jeśli twój przeciwnik ma słaby range, a więc musi dużo pasować w przypadku podbicia (co często zdarza się przy podbiciach z późnej pozycji), to możesz podbijać wiele rąk z dobrą grywalnością. Do tej kategorii należą np. niskie pocket pairs i suited connectors.

Jeśli twój przeciwnik ma słaby range, ale mimo tego rzadko pasuje, to możesz poszerzyć swój zakres o silne figury (np. AQ, AJ, KQ) i średnie pocket pairs (JJ, TT).

Także to, czy jesteś na blindach czy nie, powinno wpływać na twoje decyzje. Będąc na blindach, musisz grać po flopie bez pozycji. Nie jest to przyjemne przy kartach, które mają co prawda stosowne equity ale słabą grywalność. Do tej kategorii zalicza się średnie figury i średnie pocket pairs.

Tych kart nie gra się dobrze bez pozycji, ponieważ rzadko będziesz miał rękę, z którą będziesz chciał wejść all-in. Z drugiej strony nie chcesz też dać się wyblefować z lepszej ręki.

Ciągle masz możliwość (właśnie z pozycją), by tylko sprawdzić podbicie przed flopem. Opłaca się to, jeśli po flopie możesz bardzo dobrze ograć przeciwnika. Jeśli podbiciem sprawisz jedynie, że słabsze ręce spasują, a lepsze sprawdzą, to powinieneś zastanowić się nad tym sposobem gry.

Jeśli przed tobą wielokrotnie podbito, to właściwie opłaca się już grać tylko z AA i KK. W wielu przypadkach przy ustalaniu opłacalności podbicia pomocny może być Equilator.

Teoretycznie także tutaj (szczególnie z pozycją) możesz po prostu sprawdzić, by nie izolować się przeciwko lepszemu zakresowi, lecz właśnie w takich sytuacjach powinieneś uważać.

Jeśli pierwsze podbicie nie wyszło od ciebie, to w grze jest ciągle jeszcze jeden gracz. Jeśli tylko sprawdzasz, umożliwiasz mu korzystne obejrzenie flopa lub blefowanie. Dlatego proste sprawdzanie zagrania re-raise powinno być tylko opcją, jeśli sam byłeś pierwotnie podbijającym.

Ile podbijasz?

Zwykłym raisem czy re-raisem (3-betem) przed flopem nie dokładasz jeszcze jakiejś znacznej części swoich żetonów do puli. W tej sytuacji wybierasz wielkość podbicia w taki sposób, aby z jednej strony powiększać pulę, z drugiej jednak nie dawać przeciwnikowi możliwości zbyt łatwego spasowania wszystkich gorszych kart.

W praktyce dobrze sprawdza się tu podbicie o wysokość puli. To oznacza, że aby móc zobaczyć flopa, przeciwnik musi postawić połowę sumy, jaka znajduje się właśnie na środku. Inaczej mówiąc: dajesz przeciwnikowi pot odds w wysokości 2:1.

Jak obliczasz wielkość podbicia o pulę przed flopem?

Jeśli nikt przed tobą nie podbił, podbijasz tak, aby dać graczowi na big blindzie pot odds 2:1. Ten gracz zainwestował dotąd najwięcej w pulę i dlatego ma najlepsze pot odds.

Jeśli nikt nie wszedł jeszcze do puli, to podbicie o wysokość puli wynosi dokładnie 3,5 BB (=big blindy). Wtedy w puli znajdzie się dokładnie 5 BB (0,5 BB od small blinda, 1 BB od big blinda i twoje 3,5 BB), a gracz na big blindzie musi dołożyć jeszcze 2,5 BB, aby móc zobaczyć flopa.

W praktyce zaokrągla się tę kwotę często do 4 BB. Ma to sens, ponieważ przeciwnicy na mikro- i niskich stawkach sprawdzają zbyt dużo rąk, a ty w związku z tym podbijasz tylko dobre ręce.

Jeśli byli przed tobą limperzy, to pula jest większa o 1 BB na każdego limpera. Dlatego musisz też na każdego limpera podbić o 1 BB więcej, tak aby znowu dać big blindowi odpowiednie pot odds 2:1.

Podbijasz 4 BB + 1 BB na każdego limpera.

Jeśli przed tobą podbito dokładnie jeden raz, twoim celem jest dać podbijającemu pot odds 2:1. To on jest teraz tym, który zainwestował dotąd najwięcej pieniędzy i ma przez to najlepsze pot odds. W dodatku to właśnie przeciwko niemu będziesz najczęściej dalej rozgrywał rękę.

Aby temu graczowi dać pot odds 2:1, podbijasz o trzykrotność jego podbicia. Jeśli podbije o 4 BB, ty podbijasz o 12 BB. W puli znajdzie się w ten sposób 17,5 BB (4 BB od przeciwnika, 0,5 BB od small blinda, 1 BB od big blinda i 12 BB od ciebie) i przeciwnik musi jeszcze dorzucić 8 BB. W ten sposób dajesz mu pot odds 2,2:1, co mniej więcej odpowiada zamiarom.

Jeśli jakiś przeciwnik sprawdził to podbicie, pula jest odpowiednio większa i musisz zwiększyć także swoje podbicie.

Przebijasz o trzykrotność podbicia + 1 pierwotne podbicie za każdego gracza, który sprawdził.

Gdy podbito przed tobą dwa razy, to z kolejnym przebiciem stawiasz już znaczną część swoich żetonów. W poprzednich artykułach nauczyłeś się, że w takiej sytuacji należy od razu postawić wszystkie swoje żetony.

Wraz ze wspinaniem się po limitach, twoi przeciwnicy stają się coraz bardziej agresywni. To oznacza, że w pewnych sytuacjach będą open raisować i re-raisować (3-betować) z większym zakresem rąk. Aby się do tego dostosować, będziesz musiał wcześniej czy później grać re-re-raise (4-bet) również jako blef.

Te blefowane 4-bety mogą cię drogo kosztować, jeśli za każdym razem będziesz ryzykował wszystkie swoje żetony. Jeśli podbijasz o 4 BB i twój przeciwnik przebija o 12 BB, to w puli jest 16-17 BB. Jeśli będziesz teraz chciał zablefować all-in, musiałbyś zapłacić 96 BB, żeby móc wygrać te 16-17 BB. Musiałbyś skłonić przeciwnika do spasowania w 6 na 7 przypadków, a to się raczej nie zdarza.

Jako wysokość 4-beta sprawdziło się stawianie 2,5 razy wysokości 3-beta. W ten sposób osiągasz wystarczające fold equity, powiększasz pulę z silną ręką i inwestujesz nadal na tyle mało, by w odpowiednich sytuacjach móc zagrać opłacalny blef.

Podsumowanie

Im wyżej się wspinasz po limitach, tym ważniejsze staje się dla ciebie dopracowanie swojej gry i wyniesienie jej ponad strategię dla początkujących.

W tym artykule nauczyłeś się, jak w bardziej różnorodny sposób wybierać swoje ręce startowe, zależnie od pozycji, przeciwników i podjętych przed tobą akcji. Zastanów się przed każdą rozgrywaną ręką, co przemawia za podbiciem, a co przeciw. Na początku trzy powyższe tabele pomogą ci się w tym zorientować.

Pamiętaj jednak o tym, że tabela zawsze będzie tylko zestawieniem złożonych teorii i nigdy nie przedstawi wszystkiego, co jest potrzebne do podjęcia odpowiedniej decyzji. Nie ominie cię więc w przyszłości przemyślenie swojej gry poza ramami rozszerzonych tabel.

LINKI
PDF: Tabela rąk startowych w pliku PDF (~1MB) Advanced Open Raising Chart (FR) Spokrewnione artykuły: Jak grać przed flopem? Gra przed flopem - podstawy Forum dyskusyjne: Porozmawiaj o treści artykułu na forum