Gra przed flopem: podstawowe koncepcje

Wprowadzenie

W tym artykule

• Grywalne i niegrywalne ręce
• Znaczenie odpowiedniego wyboru rąk przed flopem
• W jakich przypadkach zrobić raise, a w jakich tylko limp

Ponieważ w Omahę gra się czterema kartami, a nie dwiema (jak w Texas Hold’em), istnieje olbrzymia liczba rąk startowych. Aby dowiedzieć się, jak dużą wartość mają twoje karty, powinieneś przede wszystkim zwracać uwagę na swoją pozycję przy stole, jak również na charakterystykę ręki, a więc czy rozgrywa się ją najlepiej przy wielu przeciwnikach, czy też raczej chciałbyś mieć ich w danym rozdaniu jak najmniej?

Ten artykuł pomoże ci zrozumieć podstawowe koncepcje gry przed flopem, żeby zacząć grę w pot-limit Omaha.

Pożądane ręce

Przed rozegraniem rozdanych ci kart startowych powinieneś zastanowić się, jaki układ chciałbyś trafić na flopie.

Istnieją trzy typy układów, które chciałbyś otrzymać:

• wysoki full house (lub pierwszy krok do jego skompletowania, trips)
• nut flush
• nut straight.

Pierwszy „cel” możesz osiągnąć, grając rękę z wysokimi kartami. Do rąk tych zaliczają się takie, które zawierają wysokie pary, np. KK** lub też wysokie i dobrze połączone konektory, np. A-K-Q-J.

Z wysokimi parami, np. AA, KK, QQ, możesz zawsze sprawdzać (ponieważ rzadko kiedy zdarzy się podbicie przed flopem ze strony przeciwników, zwykle ograniczą się oni również tylko do sprawdzenia), nawet jeżeli na swojej ręce masz dwie inne dobre karty. Generalna zasada dotycząca rozgrywania par mówi, że im otrzymana para jest niższa, tym lepiej powiązane muszą być pozostałe karty, które trzymasz. Zwykle odradzane jest rozgrywanie par poniżej 77, jednak możesz czasami próbować grać niektóre naprawdę dobrze połączone ręce, takie jak 6-6-5-4 lub 6-5-5-4 itp.

Drugi z wymienionych wyżej układów (nut flush) możesz osiągnąć zwykle przez rozgrywanie tzw. suited aces (Axs**). W tym przypadku jest również ważne, żeby grać karty dobrze powiązane.

Dla przykładu, mając A 9 9 7, możesz trafić nie tylko nut flush, ale również seta. Z ręką typu A 7 6 5 dostajesz możliwość skompletowania kilku stritów. Zapamiętaj ważną zasadę: poza asem w kolorze innej karty, twoja ręka powinna również dawać szansę na co najmniej jeden inny, mocny układ (strit, kolor, set).

Oto przykład twojego equity przeciwko poszczególnym kartom:

Twoje karty: A 9 9 7
Flop: A 8 6

Ręka 1	Ręka 2	Pot equity
AAxx	A, 9, 9, 7	71,26% do 28,74%
88xx	A, 9, 9, 7	64,51% do 35,49%
A8xx	A, 9, 9, 7	60,03% do 39,07%
86xx	A, 9, 9, 7	48,99% do 51,01%

Trzeci cel (nut straight) najłatwiej osiągnąć, rozgrywając jak najmocniej powiązane konektory. Im lepsze konektory (najlepiej bez luk), tym większa szansa na trafienie strita, jak również na udany draw do wyższego strita w przypadku, gdy przeciwnik posiada takiego samego strita, jak ty (bardzo częsta, ale niedoceniana możliwość).

Najlepszym układem do tego są oczywiście wszystkie cztery połączone karty, np. 8-7-6-5, nazywane „rundown hands”. Jednak im większe luki pomiędzy posiadanymi kartami, tym niższa wartość ręki (mniejsze szanse na trafienie strita i późniejszego redrawa).

Istnieją oczywiście karty, które są kombinacją dwóch (np. A-Ks-Qs-J), lub nawet trzech (np. KKQJss) powyższych warunków. Takie ręce są uznawane za najsilniejsze i nie powinieneś ich nigdy pasować po podbiciu przeciwnika. Z takimi kartami powinieneś przebijać.

Te różne typy rąk dzielone są na dwie kategorie: bardzo mocne ręce (spełniające dwa pożądane warunki) i tzw. premium hands (wszystkie trzy warunki spełnione).

Różnica między tymi dwoma rodzajami kart startowych jest naprawdę niewielka, jednak wielu graczy ogranicza się do podbijania jedynie z premium hands. Takie podejście jest błędne, ponieważ sprawia, że twoja gra staje się dla przeciwników przewidywalna (co jest jedną z najgorszych rzeczy, jakie mogą cię spotkać w pot-limit Omaha). Żeby tego uniknąć, powinieneś decydować się na podbicia zarówno mając premium hands, jak też niektóre bardzo mocne ręce.

Premium hands to najczęściej tylko wysokie pary, z dobrymi kartami wspomagającymi (np. A-A-7-7 lub A-A-K-Q) oraz wysokie, dobrze połączone karty (np. A-K-J-T, K-Q-J-T). Jeśli będziesz podbijał tylko takie ręce, uważny przeciwnik szybko zorientuje się w sytuacji i będzie cię przebijał (często blefując), jeśli na flopie pojawią się niskie karty. Aby tego uniknąć, powinieneś posiadać szerszy zakres rąk, z którymi decydujesz się na podbicie przed flopem.

Ręce do gry, kiedy przed tobą nie było podbicia

Czyli ręce, które możesz rozgrywać, gdy nikt przed tobą nie podbijał, niezależnie od liczby limperów. Powinieneś je pasować zawsze wtedy, jeśli któryś z oponentów przed tobą przebijał.

Takie układy to np.: A-Q-T-9, K-K-8-6, A 8 6 5, 7-7-6-6.

Ręce niebezpieczne

Ręce, które powinny być rozgrywane jedynie ze small blinda i pasowane w razie jakichkolwiek wątpliwości (stracisz wtedy bardzo niewiele, unikając jednocześnie trudnych decyzji, które mogłyby cię drogo kosztować).

Należeć mogą do nich np.: T-T-7-4, Q-J-8-6, A-Q-8-3 (włączając również ręce z suited ace).

Ręce niegrywalne

Układy, których nie powinieneś rozgrywać, bez względu na pozycję, na jakiej się znajdujesz.

Należą do nich takie ręce, jak sety (np. J-J-J-*) czy quads (np. T-T-T-T), które oczywiście nie powinny być nigdy grane, podobnie jak ręce w stylu K-8-5-2 czy też małe pary ze słabymi kartami wspierającymi (np. 2-2-8-5).

Poniżej widzisz szybką kalkulację equity dla tego typu rąk przeciwko poszczególnym kartom:

Ręka 1	Ręka 2	Pot equity
AAxx	Q, Q, Q, T	79,47% do 20,53%
8, 7, 6, 5	Q, Q, Q, T	45,47% do 54,53%

Podbijać czy limpować?

Ważną rzeczą do rozważenia przed flopem jest nie tylko to, jakie ręce rozgrywać, ale też w jaki sposób to robić.

W przeciwieństwie do Hold’em, otrzymane przez ciebie karty rzadko mają przed flopem dużą przewagę. Oznacza to, że nie zawsze najlepszym pomysłem jest wysoko podbijać, ponieważ ręka zyskuje swoją prawdziwą wartość dopiero na flopie.

Czasami przeciwnicy będą rozgrywać swoją rękę o wiele mocniej w przypadku większej, podbijanej przed flopem puli. Nie robiliby tego, jeśli ilość włożonych już do gry pieniędzy byłaby relatywnie mniejsza. Jeśli zaobserwujesz takie zachowanie przy stole, dobrym wyborem może być podbijanie większej liczby rąk. Nie z powodu przewagi, którą twoje karty mogą posiadać przed flopem, ale dlatego, że możesz zmusić takiego agresywnego oponenta do kosztownych pomyłek wraz z kolejnymi kartami pojawiającymi się na stole.

Pozycja przy podbiciach

Bardzo ważną rzeczą, którą powinieneś wziąć pod uwagę, jeśli podbijasz przed flopem, jest oczywiście pozycja. Wielu graczy pot-limit Omaha radzi nie podbijać z UTG i wczesnych MP, ponieważ możesz wtedy znaleźć się w ciężkiej sytuacji na flopie: przy dużej puli, bez pozycji, przeciwko dwóm lub więcej przeciwnikom.

Oto przykład takiej sytuacji.

Twoje karty: A A 6 5

Sytuacja preflop: Podbijasz z UTG, BU i SB sprawdzają.

Flop: K 7 3

Akcja na flopie: SB czeka, ty stawiasz 2/3 puli, BU przebija i SB pasuje.

Ponieważ masz jedynie over pair i nie jesteś wielkim faworytem nawet przeciwko graczowi, który na ręce ma króla, jest raczej oczywistym, że kontynuowanie gry w tym rozdaniu będzie miało ujemną wartość oczekiwaną (–EV).

Nawet jeśli akcja na flopie wyglądałaby tak, jak poniżej, twoja sytuacja nie byłaby dużo lepsza:

Akcja na flopie: SB czeka, ty podbijasz 2/3 puli, BU sprawdza, SB pasuje.
Turn: Q

Akcja na turnie: Ty?

Turn jest w tym przypadku ciężki do rozegrania, z jednej strony ponieważ bardzo rzadko BU sprawdzi na flopie jedynie z królem, ale również dlatego, że może on już w tej chwili (na turnie) mieć flush drawa, straight drawa lub two pair. Jeśli zdecydujesz się na check, przeciwnik prawie zawsze zrobi raise. Jeśli natomiast sam zdecydujesz się podbić, istnieje duża szansa, że zostaniesz przebity lub sprawdzony. Pozostanie ci wtedy również bardzo niewiele outów, które mogłyby przynieść river i pozwolić wygrać rozdanie.

Jak widzisz, będąc bez pozycji na flopie, możesz postawić się na własne życzenie przed trudnymi decyzjami.

Spójrzmy teraz na to samo rozdanie, ale grane z innej pozycji.

Sytuacja preflop: UTG limpuje, ty podbijasz z CO, BB i UTG call.

Flop: K 7 3

Sytuacja na flopie: BB i UTG sprawdzają.

Znajdujesz się teraz w zupełnie innej, o wiele bardziej korzystnej sytuacji. Bez względu na to, czy zdecydujesz się sprawdzić, czy podbić, możesz być pewien, że wystarczy zainwestować mniej pieniędzy, aby dojść do showdownu i ewentualnie wygrać pulę.

Kontynuując powyższy przykład:

Sytuacja na flopie: Podbijasz 2/3 puli i BB sprawdza.

Turn: Q

Akcja na turnie: BB sprawdza. Ty?

Teraz to do ciebie należy decyzja, czy chciałbyś dobrać kartę za darmo (przy jednoczesnym zachowaniu niewielkiej puli), czy też zrobić bet i już w tym momencie spróbować wygrać leżące na stole pieniądze. Będzie to oczywiście zależeć od przeciwnika, z którym przyszło ci się w tym rozdaniu zmierzyć. 

Kiedy podbijać asy przed flopem?

Generalnie, jeśli któryś z przeciwników inwestuje 1/3 swojego stacka przed flopem, podbicie z asami lub czasami królami jest słuszne. Powinieneś oczywiście być wtedy w stanie “czytać” rękę twojego przeciwnika dość dokładnie i jeśli flop okazałby się dla ciebie korzystny, powinieneś postawić wszystkie swoje pieniądze. Jeżeli chcesz podbijać przed flopem z niskimi konektorami (aby uzyskać przewagę i zastawić na przeciwnika pułapkę w przypadku niskich kart na flopie), powinieneś być pewny, że przeciwnik raczej cię sprawdzi, a nie zagra za wszystko.  

Jak reagować na przebicie przed flopem?

Mamy dwie sytuacje:

W niektórych przypadkach, jeśli stół jest bardzo tight i wiesz, że ma bardzo wąski zakres 3-bet – np. na mikrolimitach na PartyPoker – możesz z dużą pewnością założyć, że podbijający przeciwnik ma w ręku wysokie karty. Oznacza to, że szansa na niski flop nieco wzrasta. Jednak nie zawsze założenie takie jest słuszne! Musisz być absolutnie pewien, że stół ma bardzo wąski zakres 3-bet! Jeśli jednak okaże się to faktem, powinieneś rozgrywać większość rąk z dużym potencjałem i wysokimi implied odds, np. 9-8-7-6, najlepiej, jeśli są w dwóch kolorach. Inne możliwe do gry kombinacje to pary z dobrze połączonymi kartami towarzyszącymi, również z potencjałem na skompletowanie koloru (np. 9-9-8-7 czy 9-9-8-8).

Zakres kart, z którymi sprawdzasz w takich sytuacjach, powinien zależeć oczywiście od zakresu, z jakim podbija twój przeciwnik i od umiejętności gry po flopie. I tak: im lepszy przeciwnik, tym niższe twoje implied odds i tym lepszą rękę musisz mieć, żeby być w stanie sprawdzić.

Powyższe stwierdzenia odnoszą się w większości do sytuacji, gdy masz do czynienia z przebiciem do wysokości puli. Jeśli przeciwnik podbija niewiele, zyskujesz lepsze oddsy i możesz oczywiście decydować się na sprawdzenie z większą liczbą rąk.

W takiej sytuacji, o ile stosujesz się do kryteriów podbić opisanych wcześniej w tym artykule, nie powinieneś mieć żadnych problemów z decyzją o sprawdzeniu przebicia przeciwnika, ponieważ niemal zawsze takie zagranie będzie zyskowne dzięki odpowiednim implied odds.

Powinieneś jednak pamiętać, że rozgrywając ręce, takie jak A*** czy K***, będziesz często zdominowany przez AA** lub KK** twojego przeciwnika. Musisz zawsze być w stanie ocenić, z jakimi kartami, oprócz dwóch układów wymienionych powyżej, rywal zdecyduje się na przebicie.

W przypadku przebicia do wysokości puli, możesz bardzo często decydować się na sprawdzenie, oczywiście przy założeniu, że twoja ręka była wystarczająco dobra do zrobienia pierwszego podbicia. Jeśli przebicie będzie mniejsze, zawsze dostaniesz odpowiednie oddsy, aby sprawdzić niemal każdą z przebijających rąk.

Quiz

Wszyscy gracze posiadają stack w wysokości 100 BB.

Twoje karty: K Q J T

Preflop: MP3 sprawdza, ty (CO) podbijasz o wys. puli, BU sprawdza, BB przebija o wys. puli, MP3 pasuje. Ty?

Twoje karty: T 9 8 7

Preflop: UTG sprawdza, MP1 podbija o wys. puli, ty sprawdzasz, SB przebija o wys. puli, UTG pasuje, MP1 sprawdza. Ty?

Twoje karty: A 9 8 7

Preflop: Ty podbijasz o wys. puli z MP3, CO sprawdza, BU przebija o wys. puli. Ty?

Twoje karty: K K 87

Preflop: Ty podbijasz o wys. puli z BU, BB przebija o wys. puli. Ty?

Twoje karty: 6 5 4 3

Preflop: MP3 podbija o wys. puli, ty sprawdzasz, SB przebija o wys. puli, MP3 sprawdza. Ty?

Podsumowanie

Ze względu na ogrom możliwości rozegrania 4 kart w Omaha SHC byłby bardzo niepraktyczny. Jeśli jednak opanujesz założenia omówione w tym artykule, będziesz w stanie oszacować, czy twoja ręka jest grywalna i czy powinieneś podbić czy limpować.

LINKI
Spokrewnione artykuły: Gra na flopie - podstawowe koncepcje Gra na turnie - podstawowe koncepcje Gra na riverze - podstawowe koncepcje Forum: Zapytaj profesjonalistów i rozmawiaj z innymi graczami Wideo: Obejrzyj filmy od trenerów PokerStrategy Treningi na żywo: Naucz się grać w pokera z pomocą profesjonalistów

Rozwiązania

Jest to dość oczywisty pas. W większości przypadków będziesz zdominowany, np. przez KK**, QQ**, JJ** lub TT**. Dodatkowo, gracz za tobą może zdecydować się na push, w przypadku którego będziesz zaangażowany w zdominowane rozdanie.

Sprawdzasz. Trzymasz dobrze połączone karty, które dają ci przed flopem odpowiednie equity przeciwko dwóm wysokim kartom. Ręka ta jest również stosunkowo łatwa do rozgrywania po flopie.

Pasujesz. Karty, które masz, to zwykle niezła ręka do podbicia, ale nie najlepsza do rozgrywania przeciwko dwóm przeciwnikom. Jeśli na flopie pojawi się A, będzie ona problematyczna do rozegrania, ponieważ przeciwnik może mieć w ręku A*** z wyższymi kickerami. Na domiar złego, za sobą masz wciąż przeciwnika, który może zdecydować się na push all-in jeszcze przed flopem i twoje equity przeciwko dwóm przeciwnikom jest przygnębiająco słabe.

Sprawdzasz. Trzymasz double suited cards, dwie niższe są dobrze połączone oraz masz również wysoką parę, co czyni twoją rękę relatywnie silną nawet przeciwko AA**. Przeciwko agresywnemu graczowi możesz zdecydować się również na zagranie za wszystko przed flopem.

Pasujesz. Masz świetnie połączone karty, które wydają się bardzo przyjemne do gry. Jednak jest to marginalna ręka, trudna do rozgrywania przeciwko dwóm przeciwnikom, ponieważ trafienie na flopie drawa do strita lub koloru może nie zawsze okazać się szczęśliwe i może postawić cię w ciężkiej sytuacji.