Gra preflop (2): dołączanie do otwartej puli

Zanim przystąpisz do tej lekcji, powinieneś przeczytać artykuł:

• Gra preflop (1): open raisowanie

Powinieneś już mieć pewne wyobrażenie o tym, w jaki sposób dołącza się do nieotwartej puli. Często zdarza się jednak, że ktoś przed tobą dołącza do puli. Może to zrobić open limpując albo - bardziej typowo - zagrywając open raisa. W tej lekcji zakładamy, że taki raise nie jest all-inem albo odpowiednikiem all-ina. Takie sytuacje będziemy omawiali oddzielnie.

Ważne jest, aby rozumieć, jakie opcje są dostępne i jakie są najważniejsze zmienne w tego typu spotach. W tej lekcji nauczysz się tego wszystkiego i zdobędziesz teoretyczne podstawy budowania zasięgów preflop w otwartych pulach.

Dołączanie do limpowanej puli

Jeżeli ktoś przed tobą limpuje i podejmujesz decyzję, że masz rękę wartą rozegrania, wówczas instynktownie powinieneś myśleć o zagraniu raisa (co w tym kontekście nazywamy izolowaniem). Jeżeli limpował tylko jeden gracz, wówczas raise prawie zawsze będzie lepszym wyborem niż over limp.

Nawet jeśli na preflopie praktycznie w ogóle nie masz fold equity, to w większości przypadków limpujący gracz stosuje bardzo słabą strategię fit or fold na postflopie, która czyni autoprofit twojego c-beta tak wysokim, że ten wyrównuje dodatkową inwestycję na preflopie.

Kolejną przewagą raisu nad over limpem jest to, że unikasz w ten sposób raisów od graczy za tobą. Do 3-betowania albo sprawdzania będą potrzebowali silniejszych rąk niż do przebicia kilku limperów. Często będą postrzegali twój zasięg jako silniejszy niż rzeczywiście jest i w rezultacie będą grali zbyt tight.

W takich sytuacjach powinieneś używać takiej wielkości podbicia, jakiej normalnie używasz do open raisów ze wczesnej pozycji i dodać po 1 big blindzie za każdego limpera. 

Jeśli chodzi o to, z jakimi rękami powinieneś raisować limpera, często dowolne dwie karty byłyby dobre, gdyby pominąć graczy za tobą. W praktyce zawsze istnieje możliwość, że ktoś dołączy do puli, więc powinieneś raisować ręce, które mają trochę value na wypadek sprawdzenia przez gracza za tobą i które zawierają karty blokujące ręce, z którymi przeciwnik mógłby zagrać 3-beta - w najlepszym przypadku króle albo asy.

Poniżej znajdziesz przykład zasięgu, z którymi można izolować limpera. Zauważ, że powinieneś go dopasować do swojej pozycji, pozycji limpera, readów na limpera (na przykład: jeśli przeciwnik prawie nigdy nie limpuje, to jest bardzo prawdopodobne, że zastawia pułapkę i dlatego powinieneś raisować z bardzo silnym zasięgiem) oraz liczby pozostających w rozdaniu graczy.

1. Przykładowy zasięg do izolowania jednego limpera.

Sytuacja jest inna, kiedy jest dwóch albo więcej limperów. W takim przypadku twoje fold equity na preflopie oraz flopie jest niższe i potrzebujesz silniejszej ręki, aby móc walczyć z dwoma przeciwnikami, gdyby rozdanie miało dojść do showdownu. Z drugiej strony twoje implied oddsy rosną, ponieważ w rozdaniu uczestniczy więcej graczy, którzy mogą się tobie wypłacić, jeśli trafisz dobry układ.

W konsekwencji powinieneś raisować dla value z węższym zasięgiem i over limpować ze średnio silnymi rękami, polegając na implied oddsach niskich par i suited connectorów/gapperów. Poniżej znajdziesz przykład zasięgu do izolowania i over limpowania w takich spotach.

2. Przykładowy zasięg do izolowania większej ilości limperów (niebieski) i do over limpowania (żółty).

Dołączanie do podbitej puli

Do podbitej puli możesz dołączyć na trzy różne sposoby: małym re-raisem, re-raise all-inem albo flat callem. Jeżeli ktoś dołącza do puli raisem, a ty decydujesz się jedynie na małego re-raisa (nie stawiając się w sytuacji committed), to takie zagranie nazywa się małym 3-betem.

Jeżeli ktoś dołącza do puli raisem i ty decydujesz się przebić jego raisa all-inem, to takie zagranie nazywa się repushem. 

Jeżeli ktoś dołącza do puli raisem i ty decydujesz się jedynie sprawdzić jego zakład, pomimo tego że mógłbyś reraisować, to takie zagranie nazywa się flat callem.

Przyjrzyj się teraz temu kiedy i jak możesz wykorzystać powyższe opcje w swojej grze oraz które zmienne mają wpływ na twoje decyzje dotyczące dołączania do podbitej puli.

Małe 3-bety

Małe 3-bety możesz wykorzystywać jako zagrania dla value (zasięg dla value) albo jako blefy (zasięg blefowania).

Na początku powinieneś ustalić ręce do 3-betowania dla value. Są to ręce, z którymi chętnie zagrasz za całość swoich żetonów, innymi słowy jest to twój zasięg 3-bet/call. Gdyby przeciwnik miał przebić twojego 3-beta all-inem, twój plan polega na sprawdzeniu. Aby ręka mogła stać się częścią tego zasięgu, musi wygrywać z zakładanym u przeciwnika zasięgiem 4-betów.

Aby zbalansować swoje ręce dla value i od czasu do czasu ukraść kilka żetonów, powinieneś też z niektórymi rękami   3-betować dla blefu (będzie to twój zasięg 3-bet/fold). Zależnie od tendencji twojego przeciwnika, powinieneś robić to z mniejszą lub większą częstotliwością. Jeżeli twój przeciwnik często pasuje po 3-betach, wówczas powinieneś często 3-betować. Jeżeli nie pasuje zbyt często, to powinieneś 3-betować dla blefu z taką częstotliwością, żeby twój zasięg pozostał zbalansowany i abyś z najlepszymi rękami ze swojego zasięgu wygrywał maksymalne value.

Do 3-bet/foldów powinieneś wykorzystywać najlepsze ręce, z którymi nie możesz dochodowo zagrywać 3-bet/call, flat call albo repush. W pierwszej kolejności powinny to być blockery na asy i króle.

Ważne jest abyś wiedział, jakie wielkości przebić stosować przy 3-betach, które nie są all-inami. Ta wielkość powinna pozostawać niezmienna.

Grając z pozycją (IP), domyślna wielkość twojego 3-beta powinna być 2 - 2,5-krotnością pierwszego raisa. Bez pozycji (OOP) wielkość twojego 3-beta powinna być 2,5 - 3-krotnością podbicia przeciwnika.

Powód dla tej różnicy jest następujący: będąc bez pozycji ważne jest, aby za pomocą wielkości przebicia, zniechęcać pierwotnego podbijającego do sprawdzania, ponieważ pozycja ułatwia mu sprawdzenie i grę na postflopie. Z drugiej strony, kiedy ty masz pozycję, to sam ten fakt zniechęca do sprawdzeń, więc możesz zaoszczędzić trochę żetonów i przez to taniej blefować. Poza tym na grę na postflopie masz też większego stacka, co faworyzuje gracza z pozycją.

Generalnie nie powinieneś zagrywać małych 3-betów, jeżeli ich wielkość przekracza 25% wielkości twojego efektywnego stacka, ponieważ kiedy efektywny stack jest tak mały, po 3-becie otrzymujesz poprawne oddsy do sprawdzenia all-ina przeciwnika z całością twojego zasięgu (albo z jego większością). Innymi słowy: takie przebicie przywiązuje cię do puli (ang. pot commitment). W takim przypadku lepszy wybór stanowi repush, a w niektórych przypadkach powinieneś zamiast tego zdecydować się na spasowanie.

Aby lepiej zrozumieć ten problem spójrz na następujący przykład dotyczący sytuacji przywiązania do puli:

W tym przypadku decydujesz się na małego 3-beta jako blef i zostajesz skonfrontowany z all-inem za 1700 żetonów. Razem z blindami w puli znajduje się 2350 żetonów. Nie uwzględniając risk premium, potrzebujesz 700/(1850+700) = ~27% equity, aby móc poprawnie sprawdzić. Mając takie pot oddsy, jesteś zmuszony sprawdzić all-ina nawet wtedy, gdy twój przeciwnik ma bardzo wąski zasięg typu 88+ i AQ+, ponieważ twoje equity wobec takiego zasięgu wynosi około 27%. Właśnie takie sytuacje nazywamy przywiązaniem do puli (byciem committed, sytuacją committed itd.).

W tym przykładzie powinieneś zdecydować się pomiędzy repushem a foldem, ponieważ nie możesz zagrać dochodowo 3-bet/fold jako blef. Nie masz możliwości zbalansowania swoich 3-bet/calli za pomocą 3-bet/foldów.

Pot commitment: sytuacja, w której pula w porównaniu z resztą twojego stacka jest tak duża, że musisz sprawdzić (z reguły all-ina) bez względu na akcję i twoją rękę.

Taka sytuacja czasami zdarza się również wtedy, gdy bazując na pot oddsach, nie musisz sprawdzić all-ina pierwszego podbijającego, ale możesz być zmuszony to zrobić przeciwko jednemu albo większej liczbie graczy z małymi stackami, którz dopiero zagrają po tobie. W takim przypadku niekoniecznie musisz zmienić wielkość swojego przebicia, ale zamiast tego powinieneś 3-betować z węższym zasięgiem i uwzględnić, że może się zdarzyć, iż będziesz musiał iść ze swoją ręką do showdownu.

Flat callowanie i repushowanie

Jak już wiesz, mały 3-bet nie jest twoją jedyną opcją, kiedy ktoś dołącza do puli podbiciem i masz rękę, którą byś chętnie rozegrał. Możesz również wybrać pomiędzy flat callem a repushem.

Generalnie nie powinieneś grać reraise/fold z rękoma, z kórymi możesz zagrać dochodowo call albo repush.

Przy 3-becie jako blef siła twojej ręki nie ma zbyt dużego znaczenia. Dlatego powinieneś rozgrywać w ten sposób nieco słabsze ręce, jeżeli przez to możesz zyskać dochodowe sytuacje do sprawdzania albo repushowania. W efekcie możesz rozgrywać dochodowo szerszy zasięg.

W rezultacie z najlepszymi rękami twojego zasięgu powinieneś zagrywać 3-bet/call, a z grupą nieco słabszych rąk flat call albo repush - typowo zawierają się w niej asy z dobrymi kickerami oraz średnie pocket pary (albo w przypadku repushów także niskie pocket pary). W sytuacjach z większymi stackami mogą to być również suited connectory/gappery, układy broadway oraz suited asy z niskimi kickerami.

Generalnie nie powinieneś zagrywać flat call, jeżeli jest to równoznaczne z zainwestowaniem więcej niż 10% twojego efektywnego stacka. To dlatego, że celem zagrania flat call jest uzależnienie dalszych decyzji od jakości trafienia na flopie. Gdy sprawdzenie oznacza zainwestowanie zbyt dużej części twojego efektywnego stacka, wówczas nie otrzymujesz dobrej ceny dla próby trafienia dogodnego flopa.

Poza tym powinieneś unikać zagrań flat call na SB, ponieważ zmuszają cię do rozgrywania postflopa bez pozycji. Ta sama sytuacja ma miejsce na BB, ale w tym przypadku oferowane oddsy są dużo lepsze i dodatkowo zamykasz akcję, więc nie ma niebezpieczeństwa, że ktoś za tobą dołączy do gry. Dlatego na SB generalnie powinieneś wybierać pomiędzy reraisem a foldem, podczas gdy na BB możesz wybrać też flat call.

Poniżej znajdziesz przykłady zasięgów, z którymi możesz rozgrywać linie 3-bet/call (czerwony), 3-bet/fold (niebieski), flat call (żółty) i repush (zielony). Przykład bazuje na scenariuszu, w którym będąc na buttonie jesteś skonfrontowany z open minraisem agresywnego regularsa na cutoffie, a efektywne stacki wynoszą około 25 big blindów.

3. Przykładowe zasięgi dla linii 3-bet/call, 3-bet/fold, flat call i repush.

Podsumowanie

W tej lekcji nauczyłeś się:

• Pojedynczego limpera powinieneś izolować używając szerokiego zasięgu, a kiedy jest kilku limperów, powinieneś raisować z węższym zasięgiem dla value i over limpować ze spekulacyjnymi rękoma.
• Kiedy jesteś skonfrontowany z raisowaną pulą, możesz zagrać linie 3-bet/call (zasięg dla value), 3-bet/fold (zasięg blefowania), repush albo flat call.
• Sytuacja, w której pula w porównaniu z twoim stackiem jest tak duża, że niezależnie od akcji oraz twojej ręki musisz sprawdzić, nazywa się pot committed.
• Domyślnie powinieneś budować swoje zasięgi w taki sposób, żeby zasięgi flat call oraz repush leżały pomiędzy zasięgami 3-bet/call oraz 3-bet/fold.