Gra preflop (3): sprawdzanie i izolowanie all-inów
Zanim przystąpisz do tej lekcji, powinieneś przeczytać artykuły:
Powinieneś już mieć pewno wyobrażenie, w jaki sposób należy dołączać do puli otwartej małym raisem albo limpem. Czasami - zwłaszcza w późnych etapach turniejów SNG - zdarza się jednak, że gracz przed tobą wrzuca na środek wszystkie albo prawie wszystkie swoje żetony. W takiej sytuacji możesz spasować, sprawdzić all-ina, albo - o ile masz więcej żetonów - zagrać reraisa, mającego na celu izolowanie gracza będącego all-in.
Ważne jest, abyś znał najważniejsze zmienne, które należy uwzględniać w takich spotach. Z tej lekcji dowiesz się, w jaki sposób możesz podjąć decyzję przy pomocy trzech kroków, które należy wykonać, będąc skonfrontowanym z all-inem.
Krok 1: oblicz wymagane chip equity
Proces podejmowania decyzji w sytuacjach, takich jak opisano powyżej, składa się z kilku kroków. Pierwszy z nich polega na obliczeniu equity, które jest potrzebne do sprawdzenia all-ina.
Należy zawsze zacząć od obliczenia chip equity. W tym celu musisz podzielić kwotę, którą musisz zainwestować w sprawdzenie przez wielkość puli wraz z twoim sprawdzeniem - odpowiada to sumie aktualnej wielkości puli oraz twojej inwestycji.
Obejrzyj teraz następujący przykład z 9-osobowego SNG z typową strukturą wypłat:
W tym przykładzie blindy wynoszą 100/200 z ante 25. Gracz na środkowej pozycji zagrał all-ina za 2000. Jesteś na buttonie i zastanawiasz się nad sprawdzeniem. Musisz zainwestować 2000 żetonów, aby zagrać o pulę wartą 2525 + 2000 = 4525. W związku z tym potrzebne equity (cEV - wyrażone w żetonach; nie uwzględniasz możliwości wystąpienia overcalla) dla dochodowego sprawdzenia all-ina wynosi 2000 / 4525 = 44,2%.
Jeżeli twoja ręka ma chociaż minimalnie większe equity przeciwko zasięgowi przeciwnika, wówczas na dłuższą metę, zakładając że gracze na blindach zawsze pasują, dzięki temu sprawdzeniu będziesz wygrywał żetony.
Krok 2: uwzględnij risk premium oraz zagrywających overcall
Ostatnie stwierdzenie z poprzedniego akapitu naświetla dwa problemy wynikające z prostego rachunku chip equity. Nie uwzględnia on możliwości, że inni gracze również mogą zdecydować o dołączeniu do puli. Nie uwzględnia również implikacji ICM, które - inaczej niż w wielu sytuacjach dla zasięgów push - znacząco wpływają na decyzję.
Aby uwzględnić efekt zmniejszającej się wartości żetonów, musisz po prostu dodać szacowane risk premium do potrzebnego chip equity. W trakcie gry, rzecz jasna, być może nie będziesz w stanie go wyliczyć. Dlatego potrzebne jest wyczucie (które przychodzi wraz z doświadczeniem), jakie mogą być wartości risk premium w konkretnych sytuacjach i/albo zapamiętanie przeciętnego risk premium w różnych fazach turniejów SNG.
Korzystając dalej z poprzedniego przykładu zakładamy, że omawiane rozdanie pochodzi z 9-osobowego SNG ze standardową strukturą wypłat 50/30/20. W tym przypadku risk premium wynosi około 5,5%. Oznacza to, że potrzebne equity dla dochodowego sprawdzenia rośnie do 44,2% + 5,5% = 49,7%.
Ale to jeszcze nie wszystko. Musisz dopasować swoją grę do możliwości, że jeden (albo więcej) z graczy za tobą również sprawdzi (w podanym przykładzie albo SB, albo BB). Nie da się tego precyzyjnie opisać, bo wpływ ma tu wiele czynników takich jak liczba graczy za tobą, ich stacki, risk premium i tendencje graczy. Generalnie musisz sprawdzać "nieco bardziej tight" niż w sytuacji, w której zamykasz akcję.
Aby uwzględnić ten czynnik w swoim rachunku, wskazane jest dodanie do potrzebnego equity po 0,5% za każdego gracza za tobą. W większości przypadków uzyskasz w ten sposób wystarczające przybliżenie. Dla podanego przykładu dochodzimy do wyniku końcowego 49,7% + 1% = 50,7% wymaganego equity dla sprawdzenia all-ina.
 |
Jeżeli za tobą są jeszcze inni gracze, dodaj domyślną wartość 0,5% za każdego z nich do obliczonego equity, aby uzyskać poprawkę na wypadek wystąpienia overcallu. |
Krok 3: przypisz zasięg
Jedną z ostatnich rzeczy, którą musisz zrobić, to przypisać pushującemu przeciwnikowi zasięg, z którym ten prawdopodobnie zagrałby all-ina. Zazwyczaj najlepiej jest zacząć od przypisania mu zasięgu, który "powinien" mieć. Można to zrobić korzystając z zasięgów podanych w tabelach albo bazując na zasięgu, który ty byś rozgrywał na jego miejscu i następnie dopasować go, jeśli przeciwnik pushuje znacznie bardziej tight albo znacznie luźniej niż przeciętny gracz.
W powyższym przykładzie można się spodziewać, że przeciwnik zagra all-ina z następującym zasięgiem: 33+, A7s+, A5s-A4s, K9s+, Q9s+, J9s+, T9s, ATo+, KJo+ (16,6% wszystkich rąk).
W ostatnim kroku musisz porównać equity swojej ręki wobec zasięgu, który przypisałeś przeciwnikowi z obliczonym wymaganym equity, które gwarantuje dochodowe sprawdzenie. Jeżeli twoje equity jest wyższe od wymaganego equity, wówczas powinieneś zagrać call albo reraise. W innym przypadku powinieneś spasować.
W naszym przykładzie następujące ręce: 88+, AJs+, AQo+ (5,9% wszystkich rąk) mają ponad 50,7% equity wobec szacowanego zasięgu push. Powinieneś sprawdzić, jeżeli masz jedną z tych rąk. W innym przypadku powinieneś spasować.
Sprawdzanie vs. izolowanie
Jeżeli sprawdzenie przywiązuje cię do puli, to nie ma różnicy czy sprawdzisz all-ina, czy od razu sam zagrasz all-in. Może się jednak zdarzyć, że w danym rozdaniu sprawdzenie all-ina nie postawi cię w sytuacji pot committed albo uczyni to jedynie wobec pewnych przeciwników (z mniejszym stackiem). Taka sytuacja może mieć miejsce, gdy efektywny stack w przypadku ciebie i graczy za tobą jest znacząco większy niż stack gracza zagrywającego all-in.
W takim przypadku najlepszym rozwiązaniem jest zagranie flat call z rękami, z którymi możesz dochodowo sprawdzić gracza będącego all-in, ale wolałbyś spasować w przypadku akcji od gracza z większym stackiem. Aby zbalansować te ręce, musisz również sprawdzać z najlepszymi rękami swojego zasięgu. Dzięki temu dobry przeciwnik nie będzie w stanie eksploatować twojego game planu, ponieważ twoje sprawdzenie nie zdradzi siły twojej ręki.
Generalnie powinieneś zagrywać flat call z całością zasięgu, z którym chcesz grać dalej i zdecydować pomiędzy sprawdzeniem a foldem dopiero po raisie przeciwnika. Możesz zrobić wyjątek dla sytuacji, kiedy twój przeciwnik najprawdopodobniej sprawdzi twojego izolacyjnego raisa bardziej tight niż zagrałby all-ina, gdybyś zagrał jedynie flat call. W sytuacjach z wysokim risk premium takie sytuacje mogą zdarzać się dość często, jak na przykład w fazie bubble. W tych spotach być może lepszym rozwiązaniem będzie izolowanie z rękami, które są wystarczająco dobre, aby zagrać za wszystko z przeciwnikiem z dużym stackiem za tobą, ale które mogą skorzystać na tym, że bardziej zniechęcają przeciwnika do potencjalnych coin flipów, niż do dołączania do puli.
|
Sprawdzenie all-ina jest lepszym zagraniem od reraisa, jeżeli pozwala uniknąć sytuacji pot committed. |
Podsumowanie
Z tej lekcji nauczyłeś się, że będąc skonfrontowanym z all-inem:
- Obliczając wymagane equity musisz uwzględnić pot oddsy, risk premium oraz możliwość wystąpienia overcalla.
- Musisz przypisać przeciwnikowi zasięg i sprawdzić equity twojej ręki wobec tego zasięgu.
- Sprawdzenie all-ina (flat call) jest lepsze niż reraisowanie, jeżeli pozwala uniknąć sytuacji pot committed.