Solartje - Chris Ferguson challenge 0$ -> 10.000$

Solar & Zeezout,

voor beide heb ik veel respect want het is inderdaad allemaal niet zo gemakkelijk als sommigen het doen lijken. Zeker in een wereld waarin de kloof tussen arm en rijk zo groot wordt.

je moet alles goed afwegen en plannen en dan nog heb je niet alles in de hand, maar dat mag je niet tegenhouden om je kinderwens in vervulling te laten gaan vind ik persoonlijk.

wij werken ook met 2 en hebben bewust voor 1 kindje gekozen. Het is in het begin inderdaad redelijk vermoeiend en dat hangt ook nog eens af van wat soort kindje je hebt.

maar zoals ik al zei is dit vooral de eerste 3-4 jaar zo, daarna wordt het echt wel veel simpeler. Onze zoon is nu 9 jaar en ik moet zeggen dat je daar echt geen last meer mee hebt en die helpt ook al gewoon keiveel mee in het huishouden. De tijd die we er nu moeten insteken is enkel voor zen hobbies en om wat dingen samen te doen.

dus laat zo'n dingen je niet afschrikken, het voelt misschien in jouw situatie zo maar het is echt niet allemaal energieverslindend ;-)

grtz
Schelle

De kinderwens is heilig en moet door iedereen onder alle omstandigheden ten uitvoer kunnen worden gebracht en de maatschappij trekt blind de portemonnee om het één en ander te betalen, ongeacht je eigen inbreng.

Aldus Schelle. Persoonlijk heb ik zeer weinig respect voor een kind op de wereld zetten in deze moeilijke maatschappij als niet aan alle randvoorwaarden is voldaan. Één daar van is dat je je eigen broek op kan halen en niet afkankelijk bent. Wetenschappelijk onderzoek toont aan dat dat de kansen van het kind beperkt. Ik vind het puur egoïsme om een kind te nemen als je afhankelijk bent.

Als je als de kinderbijslag wegvalt geen geld meer hebt voor het levensonderhoud ( dus niet alleen voeding en onderdak ) stel je afhankelijk op.

En ja, iedereen kan wat overkomen. Kijk naar Solar, maar dat zou nog meer reden moeten zijn om te zorgen dat je eigen basis klopt en dat je ook een ruime marge hebt voor als het misgaat. Voor als de kinderbijslag wegvalt of als er geen studiefinanciering is of voor als je kind ziek wordt en dat kost geld.

Klinkt misschien voor sommigen heel erg zuur, maar kinderen is niet iets waar je zomaar aan begint en dat beseffen mensen vaak niet. Dat ik meebetaal daaraan maakt dat ik vind dat er eisen aan gesteld mogen worden.

Ik wil best geen eisen hebben, maar dan ook niet meebetalen.

Meest succesvolle mensen komen uit een moeilijke jeugd voort.
Als ieder kind wordt opgevoed in een situatie waar aan alle randvoorwaarden wordt voldaan, weet ik niet of ieder kind in zijn latere jaren, zichzelf zo hard wil bewijzen en er voor wil gaan.

Waar haal je vandaan dat de meest succesvolle mensen uit een moeilijke jeugd komen? Feit is dat als je uit een lagere sociale klasse komt je over het algemeen minder goed terecht komt.

Je neemt toch ook geen hazewind hond als je op een flat 12 hoog woont? Alles wat leeft heeft een omgeving nodig om te functioneren. Dat kan je natuurlijk zo makkelijk en zo moeilijk maken als jezelf wilt.

Maar volgens mij is het je plicht om aan bepaalde randvoorwaarden te voldoen. Anders kon iedereen wel kinderen nemen, dat is in de praktijk ook zo. Als ik zwakbegaafd ben, als ik verslaafd ben, als hoer ik kan zo een kind nemen en de maatschappij betaalt het. Ook al gaat het met verschillende kinderen goed fout.

Het is dus naast een persoonlijke keuze dus ook iets waar de maatschappij voor betaalt en voor opdraait. Dan mag je ook best eisen stellen.

Dat is nog afgezien van de vraag of je in sommige situaties echt wel aan een kind zou moeten beginnen. Dat mag iedereen zelf beslissen en als je er wat over zegt ben je fout. Ik denk dat veel mensen te som zijn om te beseffen wat een kind betekent. Betalen mag dan weer wel.

ssacr,

eeuh, heb ik dit gezegd ?

"De kinderwens is heilig en moet door iedereen onder alle omstandigheden ten uitvoer kunnen worden gebracht en de maatschappij trekt blind de portemonnee om het één en ander te betalen, ongeacht je eigen inbreng.

Aldus Schelle"

Ik zeg toch duidelijk dat je alles moet plannen en er 100 % van overtuigd zijn dat het lukt, maar dat je niet alles in de hand hebt.

Wij zouden perfect ons kind kunnen opvoeden zonder dat er kindergeld of zo aan te pas moet komen, wij zouden verderkunnen als 1 van de ouders ziek valt of geen werk heeft, etc ...

Maar regels gaan opleggen op basis van iemand zijn job, gezondheid, ... vind ik toch een brug te ver. Er zou beter een systeem zijn waarbij je minder bijstand krijgt als je meerdere kinderen wil want dan zouden de mensen wat meer gaan nadenken over een 3e of 4e kind.

grtz

Als je het zo stelt, waar ligt dan wel de grens? Niet bij iemand zijn job. Dus als ik bij de voedselbank zit en naar de schuldsanering ga zou ik wel kinderen mogen krijgen? Of zoals laatst die vrouw van 65 die een vierling krijgt? Of als ik terminaal ben?

Neem aan dat je het eens bent dat er grenzen zijn. Ik vind het belachelijk in welke omstandigheden sommigen aan kinderen beginnen. En daar hoort ook bij als je weer een kind neemt terwijl de anderen al onderhouden worden door de staat inclusief de rest van je gezin. Puur egoïsme. Ten opzichte van het kind en ten opzichte van de staat. Al was het alleen maar als rollmodel, de rest daargelaten had het al een negatieve invloed.

Dus ja, zolang je het niet zelf betaalt of een staatsbijdrage accepteert heeft de overheid en de kiezer recht van spreken en kan eisen stellen.

Zoals nu geredeneerd wordt heeft iedere zwakbegaafde alcoholist zonder vaste relatie, werkend als hoer recht op een kind omdat de klanten kicken op zwangere vrouwen. Overtrokken? Dit is een praktijkvoorbeeld uit het nieuws.

Ik begrijp wel dat er grenzen zijn en ik kan zo 2 voorbeelden geven uit men vriendenkring waarbij ik mij vragen stel bij het feit dat ze kinderen hebben/willen.

maar kan je dat opleggen ? Ik vind dat moeilijk want de gevallen die je aanhaald zijn heel duidelijk (vooral die laatste ... ) maar voor elk zo'n geval zijn er 20 borderline gevallen denk ik. En wie moet daar dan over beslissen ?

een etische commissie ?

je zou het systeem van kindergeld kunnen afschaffen zoals dat in Belgie bestaat maar raak je dan ook niet aan mensen die pech hebben gehad in hun leven en in de armoede zijn gesukkeld ?

Ik vind het een moeilijke discussie met een heel groot grijs gebied. Maar ik snap wel wat je wil zeggen en respecteer die mening ook. Zeker in de overduidelijke gevallen maar vaak is het niet zo simpel/duidelijk.

Oorspronkelijk gepost door ssacr
Als je het zo stelt, waar ligt dan wel de grens? Niet bij iemand zijn job. Dus als ik bij de voedselbank zit en naar de schuldsanering ga zou ik wel kinderen mogen krijgen? Of zoals laatst die vrouw van 65 die een vierling krijgt? Of als ik terminaal ben?

Neem aan dat je het eens bent dat er grenzen zijn. Ik vind het belachelijk in welke omstandigheden sommigen aan kinderen beginnen. En daar hoort ook bij als je weer een kind neemt terwijl de anderen al onderhouden worden door de staat inclusief de rest van je gezin. Puur egoïsme. Ten opzichte van het kind en ten opzichte van de staat. Al was het alleen maar als rollmodel, de rest daargelaten had het al een negatieve invloed.

Dus ja, zolang je het niet zelf betaalt of een staatsbijdrage accepteert heeft de overheid en de kiezer recht van spreken en kan eisen stellen.

Zoals nu geredeneerd wordt heeft iedere zwakbegaafde alcoholist zonder vaste relatie, werkend als hoer recht op een kind omdat de klanten kicken op zwangere vrouwen. Overtrokken? Dit is een praktijkvoorbeeld uit het nieuws.

Ben het helemaal met je eens.

Dat is ook het punt wat ik lastig vind, wie bepaalt de grens en waar ligt die? Je zou willen dat iedereen zelf verstandig genoeg was, helaas dat zal nooit wat worden.

Kinderbijslag heeft momenteel nut voor bepaalde groepen en dat komt vaak de maatschappij niet ten goede, sterker het kost later nog meer geld omdat de kinderen zelf problemen hebben c.q veroorzaken.

Als je je kinderen dus niet zelf kan voorzien ben je ook afhankelijk van de wetgeving. Is er wel studiefinanciering bijv. Hoe groeit een kind op.

Die basisvoorwaarden zijn in een steeds complexer wordende maatschappij steeds meer van belang.

Ja, er zijn uiteraard wel meer goede redenen, maar die kwamen op dat moment niet in me op.

Toen ik aan kinderen begon draaide alles financieel prima en was de gezondheid ook okay. Later kwamen er gezondheidsproblemen en de daarbij horende financiële malaise, waar we nooit meer echt uit kwamen. Zou er geen kinderbijslag zijn geweest, dan hadden we het simpelweg niet gered.

Je hebt nu eenmaal niet alles in de hand. Soms zit het gewoon heel erg tegen.

Verder is het zo dat deze maatschappij zó gericht is op tweeverdieners, dat je van één inkomen bijna niet meer kunt rondkomen. Nu eigenlijk beide partners wel een inkomen moeten hebben, heeft het wegvallen van één van die inkomens al direct flinke gevolgen. Dat was niet zo toen alles nog was ingesteld op één inkomen. De vrouw (of man) kon gewoon thuis voor de kinderen zorgen, die daardoor vaak ook nog eens gelukkiger waren. Daarnaast was er verhoudingsgewijs meer werkgelegenheid, daar niet iedereen een baan hoefde te hebben.

Het is de maatschappij die ervoor zorgt dat eenoudergezinnen en arme gezinnen moeite hebben om rond te komen. Geld naar bodemloos Brussel sturen bijvoorbeeld, in plaats van werkgelegenheid scheppen.

Ik ga niemand oordelen. Er zijn ongetwijfeld veel profiteurs en wie ten onrechte een uitkering krijgt mag van mij worden aangepakt, maar deze samenleving heeft ook regels opgesteld om zwakkeren te helpen, zoals met kinderbijslag en bijstand voor wie dat nodig hebben. Het is een goede kant van onze samenleving, die weliswaar ook misbruik van gelden tot gevolg kan hebben, maar tevens het leven in Nederland zo slecht nog niet maakt.

Goed geschreven stuk Zeezout! Ben het ook wel helemaal eens met wat je schrijft. Feitelijk is de maatschappij inderdaad zo ingericht dat het voor sommigen erg lastig kan zijn, zeker als je persoonlijke omstandigheden sterk veranderen, zoals bij jou gebeurd is. ( nog kansen op volledig herstel of weer werken? Zal ook niet rooskleurig zijn op basis van leeftijd en ervaring? )

Dat kan iedereen overkomen, en daar mogen kinderen nooit de dupe van worden. Toch is dat wel wat er gebeurt in de praktijk. Dat vind ik oprecht erg triest en stuitend.

Toch ben ik wel tegen de kinderbijslag zoals het nu is. Ik zie kinderbijslag als een mooi instrument om eisen te kunnen stellen aan de minimale voorwaarden waarin een kind wordt opgevoed als dat nodig mocht zijn.

Dat gaat in de praktijk nooit werken omdat als er wel kinderen komen ze toch zorg zouden moeten hebben. Je zou het wel in sommige gevallen beter niet aan de ouders uit kunnen keren maar aan een beheerder, zodat het ook echt ten goede komt aan het kind.

In sommige gevallen zouden mensen echt geen kinderen moeten krijgen. Probleem is alleen wie bepaalt dat. De reputatie van de overheid en jeugdzorg is niet best. Blijft een erg lastig verhaal. Wat me ook stoort aan kinderbijslag is dat het gewoon doorgaat, ook als een gezin compleet ontspoort. Vraag is alleen hoe los je dat goed op zonder dat de overheid een stem krijgt in de opvoeding waar ze geen recht op heeft.

Het ziet er niet naar uit dat die werksituatie nog gaat veranderen. Reden om eventueel thuis wat op te zetten.

Maar laten we maar niet deze blog kapen en weer ruimte laten aan Solar

hehe ik vind het net leuk dat er ook af en toe iets zinnigs word gezegd, buiten enkel FML IK RUN KUT of kijk TIETEN of kijk ik heb in 3 maand, 900 uur achter een pc gezeten en 20$ gewonnen met poker

Gisteren was er nog een reportage over fysiek gehandicapten die een baby wouden en hadden (geen armen en benen vb) en als ik de discutie hier lees, herken ik veel van de discuties die in dat reportage ook aan te pas kwamen. moeten er grensen gelegd worden en wie beslist. Die hun kinderen zagen er anders wel super gelukkig uit met hun gehandicapte moeder, dus wie zijn wij. je hebt gewoon zoveel gradaties. Bij de één wist heel de straat ervan, woonde ze samen met haar ouders voor de hulp, en elke persoon in haar buurt stond klaar om te springen als het nodig was. die kreeg continu zoveel hulp dat dat echt geen probleem was, bij een ander is het dan volledig egoistisch dat die een kind kreeg en die zat vaak te wenen omdat ze gewoon vastzat en niets kon doen omdat ze alleen was. its not all black and white

Ik moet voor mezelf een tussenweg vinden tussen alles perfect willen plannen met alle randvoorwaarden in orde hebben en er gewoon aan beginnen met we zien wel waar het strand. zelf ben ik van mening, dat hetgeen ik wel op voorhand kan voorzien, ook op voorhand moet zorgen dat dat in orde is, en dat de onverwachte dingen (die er in ieder zjin leven altijd wel zal zijn) ook moet voorzien maar weinig op voorhand aan kan doen (buiten dan vb een financiele reserve pot opbouwen voor in geval van, maar dat doe ik al heel men leven, anders was ik nu men huis kwijt) en de worstcase gevallen , die tja.... kan je gewoon niets aan doen en dan moet je een backup lijn hebben.

Ik ben heel het adoptie procedure doorlopen en ik vind die eigenlijk best wel goed en zoiets zouden ze gerust voor iedereen mogen doen. daar gaat het niet over regels als: je moet x verdienen , en x jaar samen zijn, daar gaat het om de global picture en een rechter beslist dan of je toegelaten word als kandidaat adoptie. Het is niet bedoeld om mensen te beperken (meeste slagen zonder probleem en is zelden dat iemand niet word goedgekeurd), maar om die paar gevallen tegen te houden tijdelijk tot die hun shit bij mekaar hebben en ze dan wel weer die keuze te laten. je moet toch ook je rij-examen afleggen. je hebt het over levens, niet over een gsm kopen en dan mogen er wel wat voorwaarden gesteld worden. je kan er gewoon geen cijfers op plakken, je hebt er die 5000€/maand verdienen en niet rondkomen en die van mjin part geen kinderen mogen krijgen en je hebt er die 900€/maand verdienen en elke maand nog wat opzij leggen en perfect een kind zouden kunnen onderhouden. zet er geen wetten op , maar laat een rechter die een heel dossier krijgt dit beslissen en laat de ouders pleiten waarom zij denken het wel aan te kunnen. met mogelijkheid tot beroep etc..

één van de belangrijkste dingen in de adoptie, was hoeveel steun heb je rondom je?. opvoeding van een adoptiekind is vaak moeilijker en gaat gepaard met meerdere problemen die bij "gewone" gezinnen niet van pas zijn. (taalverschil, kinderen uit oorlog gebied, fysieke/mentale handicap, leerachterstand, etc etc). zoals zeezout ze zegt, als je 2 schatjes van kinderen soms achter het behang wil steken, dan is dat als je een niet ideale situatie hebt nog erger. ik kwam zelf oko niets tekort, maar die financiele stress heeft zeker voor onnodig negatieve dingen gezorgd.

veel koppels hun relatie loopt stuk als gevolg van de kinderen. als je dan weet dat je situatie nog iets moeilijker is door vb ziekte, dan moet je zeker zorgen dat de basis heel sterk is en dat je een backup hebt, als je basis even een paar barsten vertoond. want het zal niet simpel zijn, maar moeilijk kan ook. kom zelf uit zo'n gezin en ben best tevreden met waar ik nu sta in het leven als buitenlander afkomstig uit arm gezin opgevoed in putje brussel met alle gekende problemen er rond.

Vermoeidheid is een heeeeel belangrijke factor die alles met een vergrootglas vergroot. nooit eens tegen je liefste vrouw of tegen je beste maat eens uitgevlogen puur omdat je moe was? mjin vermoeidheid is een serieuze handicap en ik moet zorgen dat ik voor steun/backup regel voor het geval ik het niet aankan. dat kan hulp van de staat zijn (kraamzorg) hulp van vrienden (om te praten, te ventileren), hulp van familie (om te babysitten of even weg te kunnen). geld kan je altijd bijverdienen of je uitgaven minderen, energie kan je niet bijverdienen enkel minder uitgeven, en ik moet zorgen dat dat niet minder is dan het minimum dat een kind verdiend.

Toevallig na een tijdje weer op pokerstrategy gekeken en was wel benieuwd hoe het ging met de challenge van solartje, val ik in een discussie over of je wel of geen kinderen mag krijgen als je niet genoeg verdient of zelfs als je een ziekte of aandoening hebt, roept een paar vragen op, waarvan de belangrijkste denk ik de vraag is hoe oud ssacr precies is en waarom hij nog zo'n kijk op de wereld heeft, ik denk dat je het goed bedoeld en herken ook wel wat in je ideeën van toen ik een jaar of 18 was maar het komt er soms een beetje bot uit.

Ik ben het met een paar dingen wel eens, zorg eerst dat je alles op orde hebt, dus lage hypotheek, huis ingericht, voldoende buffer om een klap op te vangen, stabiele relatie en natuurlijk stabiel in je hoofd, wij hebben inmiddels 2 kinderen(is ook de max) maar omdat ik al wat ouder ben hebben we voldoende tijd gehad om aan de randvoorwaarden te voldoen, hoewel er altijd iets onverwachts kan gebeuren zodat er meerdere randvoorwaarden wegvallen. Huizenbubble, werkloosheid, relatie die toch breekt etc etc. het is fijn dat we in een verzorgingsstaat leven waardoor je ervan mag uitgaan dat als je tegen wat real live bad beats aanloopt dat er een vangnet is.

Kinderbijslag is geen vangnet en ik ben het met je eens dat het zo snel mogelijk moet afgeschaft kan worden, alleen mijn reden is iets anders. Ik vind het onterecht dat iedereen met kinderen recht heeft op kinderbijslag en ook evenveel. Ik ken gezinnen die miljonair zijn die het in een avond er doorheen jagen in een duur restaurant maar ik ken ook gezinnen die het nodig hebben om de maanden door te komen. Liever afschaffen en alleen nog kindertoeslag voor zij die het nodig hebben. Hoewel er geen eisen zijn aan het krijgen van kinderbijslag zijn er wel eisen aan het hebben van kinderen, denk aan de verhalen over stichting jeugdzorg, scholen die een meldplicht hebben, gemeentes die streng controleren of de kinderen wel krijgen wat ze nodig hebben maar ik ben het met je eens dat er kinderen zijn die tussen wal en schip belanden, zie er genoeg.

Juist omdat het lijkt dat je juist het beste wilt voor de kinderen zal je juist wel voor vangnetten zoals kindertoeslag en studiefinanciering omdat op het moment als je de stekker daar uit trekt het juist de kinderen die de dupe worden, wil je beginnen het probleem op te lossen zal je juist de kinderen op een moeten zetten en ook al komt het door stommiteiten van de ouders, die kinderen mogen nooit de dupe worden van de ouders alleen. Anders krijg je juist een tweedeling en krijg je allemaal mensjes die geld het belangrijkste vinden en zonder zekerheid geen risico durven te nemen. Krijgen we een land vol met nitjes:)

Verder heb ik zoals ik al zei twee zonen, een vrouw met een dubbele handicap(doofblind) waardoor het best wel een sport is om alles goed in banen te leiden, zeker omdat het meeste op mijn schouders terecht komt en het laatste wat ik wil dat mijn kinderen de dupe worden van hun moeders handicap. Daardoor ben ik vaak met ze op pad(sporten, zwemmen, dierentuin, speeltuin), ben vrij actief op school als hulpouder en in verschillende commissies, verder werk ik een paar uur per week op maatschappelijk werk, wat fijn voor de afleiding is omdat je met doofblinden vaak een op een begeleiding hebt. Daardoor ben ik wel afhankelijk van kinderbijslag en kindertoeslag omdat op het moment dat dat wegvalt we minder ruimte zouden hebben voor de leuke dingen des levens, zelfde geld voor studiefinanciering hoop dat dat over 10 jaar nog steeds bestaat zodat ze dezelfde kansen krijgen als mij vroeger.

ik denk alleen wel dat omdat we hier op een pokerforum zitten de mensjes hier denk ik wat vaker vooruit kijken, terwijl in de maatschappij zie je genoeg mensen(ook met kinderen) die schulden hebben en met een uitkering toch de duurdere kledingwinkels bezoeken, dat zijn verkeerde keuzes maar dat kan je de kinderen niet aanrekenen. Als je zegt er zijn kinderen die in armoede leven, probeer er iets aan te doen. Ga desnoods regelen dat je 1 keer per maand bij een arme school in jouw stad ontbijtjes brengen voor de kinderen, probeer mee te doen met de voedselbank of zoiets, probeer kinderen bijles te geven zodat hoewel ze uit de armoede komen ze wel een eerlijke kans krijgen in de wereld. Er is genoeg te doen en pas als je alles hebt gedaan zal het eerlijker zijn om met je vingertje te wijzen naar de ouders.

Oorspronkelijk gepost door honesty44
Toevallig na een tijdje weer op pokerstrategy gekeken en was wel benieuwd hoe het ging met de challenge van solartje, val ik in een discussie over of je wel of geen kinderen mag krijgen als je niet genoeg verdient of zelfs als je een ziekte of aandoening hebt, roept een paar vragen op, waarvan de belangrijkste denk ik de vraag is hoe oud ssacr precies is en waarom hij nog zo'n kijk op de wereld heeft, ik denk dat je het goed bedoeld en herken ook wel wat in je ideeën van toen ik een jaar of 18 was maar het komt er soms een beetje bot uit.

Na dit ben ik maar gaan stoppen met lezen. Wat heeft dit er nou weer mee te maken.

Oorspronkelijk gepost door Pistoleroo

Oorspronkelijk gepost door honesty44
Toevallig na een tijdje weer op pokerstrategy gekeken en was wel benieuwd hoe het ging met de challenge van solartje, val ik in een discussie over of je wel of geen kinderen mag krijgen als je niet genoeg verdient of zelfs als je een ziekte of aandoening hebt, roept een paar vragen op, waarvan de belangrijkste denk ik de vraag is hoe oud ssacr precies is en waarom hij nog zo'n kijk op de wereld heeft, ik denk dat je het goed bedoeld en herken ook wel wat in je ideeën van toen ik een jaar of 18 was maar het komt er soms een beetje bot uit.

Na dit ben ik maar gaan stoppen met lezen. Wat heeft dit er nou weer mee te maken.

Dat is jammer want verderop vertel ik dat ik dezelfde kijk op het leven/kinderen had toen ik 18 was en er inmiddels overheen gegroeid ben:)
Lees trouwens verderop in het topic dat ssacr 44, dus die opmerking over leeftijd kan weg wat mij betreft.

Ja, ben 44 en volgens mij staan we er wel op dezelfde manier in op grote lijnen. Kan me erg vinden in jouw woorden en ik denk dat je ook wel goed begrijpt wat ik bedoel te zeggen.

Dat ik zaken wat direct breng, bot als je wilt, is denk ik meer karakter dan leeftijd. Het is niet dat ik ongenuanceerd ben, het is eerder dat ik van duidelijkheid hou en praktisch ingesteld ben.

Veel mensen met kinderen zijn niet eens in staat om hun eigen leven te regelen. Hoe minder zelf inzicht hoe minder je je kinderen kunt leren. Als jij schulden hebt, geen werk en afhankelijk bent van een uitkering of een verslaving hebt moet je niet aan kinderen beginnen. Toch mag dat.

Vind wat Solartje zegt wel een goed punt, een soort cursus verplicht stellen. Kinderbijslag etc zou je dan als stok achter de deur kunnen gebruiken. Helemaal eens dat kinderbijslag inkomengerelateerd zou moeten zijn. Ken ook mensen die de kinderbijslag sparen voor het kind. En idd, vangnetten moeten er zijn om de redenen die jij noemt.

Ik woon vlak bij een coffeeshop en er hangen hier regelmatig " kinderen " in de buurt die geen wiet mogen kopen en die dat anders proberen te regelen. Door het anderen te vragen en ook regelmatig aan mij. Meneer, mag ik u iets vragen?

Probeer dan per persoon uit te leggen waarom niet. De ene 14 jarige is de andere niet. Sommigen zijn ervaren, anderen redelijk onschuldig. Die laatste jaag ik weg. Als ze vragen of ik wiet wil halen zeg ik ja. Vraag ook hoe ze heten, voor en achternaam. Zeg als ik dat weet dat ik strafbaar ben als ik dat doe, tenzij het van hun ouders mag. Als ze zeggen dat dat mag vraag ik ze om even te bellen zodat ik het zeker weet. Als ze dat niet doen zeg ik dat de politie regelmatig door de buurt rijdt ( feit ) en dat ook de eigenaar er zeer scherp op is. Die ken ik persoonlijk en die heeft zelf kinderen in die leeftijd en is daar zeer scherp op. Nette tent verder. Meestal gaan ze er dan snel vandoor.

Er is ook een harder slag en dat is jeugd die later ook andere problemen veroorzaakt. Daar maakt laten schrikken geen indruk. Daar zeg ik tegen dat ze op moeten rotten als ze niet weggaan na een vriendelijk verzoek. Oprotten want ik bel de eigenaar en de politie. Wat ik ook echt doe. Nog maar weinig gebeurt in 10 jaar tijd.

Wel ook al een keer een incident gehad met een 15 jarige messentrekker. 2 jongens komen aanlopen, één ervan maakt een schoppende beweging naar mijn kat. Ik zeg er wat van, krijg een grote bek, zeg wat terug en één van de twee trekt een mes.

Daar had die gast zeker mazzel dat ik geen 18 ben en waarschijnlijk ook dat ik geen 34 ben. Ik heb veel temperament en sommige dingen pik ik niet, hoe het ook afloopt. Ik krijg bellen in mijn bloed van zoiets en ben in staat om zo'n knul invalide te slaan.

Het is diep triest dat iemand van 15 als vanzelfsprekend een mes trekt tegen iemand van 44 en hoe gaat zo'n knul ooit van toegevoegde waarde zijn in de maatschappij?

Gelukkig ben ik oud en wijs genoeg om het niet verder te laten escaleren en heb ik de politie gebeld. Die wisten gelijk over wie het ging. De messentrekker had al eerder jeugddetentie gehad. Aangifte gedaan, politie drong daar ook op aan, maar is voor mij een principe kwestie.

Had ook wel weer tot gevolg dat ik later aangesproken werd door een stuk of 8 á 9 vriendjes met het verzoek om de aangifte in te trekken omdat hij al een veroordeling had gehad. Geen sprake van natuurlijk en ook uitgelegd waarom. " hij kan iemand doodsteken en dat wil hij vast niet".

Wat me vooral opviel aan het groepje was de strategie. Ondanks mijn botheid heb ik een succesvol sales verleden en een natuurlijke interesse in gedrag.

Erg doortrapt om het zo te zeggen. Geloof niet dat mijn generatie dit zo gebracht zou kunnen hebben. Van zijn Afrikaanse achtergrond in oorlogsgebied tot zijn eerdere veroordeling. En sterk gebracht ook. Niet direct intimiderend, wat juist weer een slecht teken is. Men gaat niet opvallend in de fout, maar men is uit op wraak.

Later nog eens aangesproken midden in de nacht door hetzelfde groepje met wat ouderen erbij. Dat liep compleet anders dan dat groepje verwacht had. Kende die oudere jongens en hun ouders. Werd gezegd dat ze zich moesten schamen dat ze ruzie met mij zochten.

Heb één van de 2 jongens beter leren kennen. Sprak me nog een keer aan om naar de shop te gaan, met een maatje in het donker en excuseerde zich direct toen hij zag dat ik het was. Zei ook tegen zijn vriend dat hij mij niet mocht vragen.

Wel een goed gesprek gehad. Ook over dat incident. Zijn Afrikaanse maat zag hij niet meer. Die zit nu vast omdat hij een bejaarde van in de 80 thuis heeft overvallen. Zelf is die jongen Turks en heeft hij volwassen broers met kinderen van zijn eigen leeftijd. Is niet achterlijk en zit op de havo.

Zo'n jongen probeer ik een gesprek mee te voeren en dat lukt aardig. Spreek hem regelmatig maar het blowen blijft. Ook het laat rondhangen op straat. Die achtergrond van zo'n jongen maakt het moeilijk en dat is niet zijn schuld.

Denk dat het wel goed komt, is redelijk om mee te praten. Van die Afrikaanse jongen heb ik geen verwachtingen. Die kun je afschrijven. Dat wil niet zeggen dat het zijn schuld is, maar wel een conclusie die klopt. Als een kind te veel meemaakt wordt het te vroeg volwassen en ze worden ook harder door vastzitten en allerlei instanties.

Zo gaan er imo veel zaken mis met kinderen. Onderhandelen in de supermarkt met peuters. Zelfs als de peuter spullen op de grond gooit grijpt men niet in. Zag laatst een driftige peuter in de supermarkt. Zag letterlijk een dag later dezelfde peuter bijna een drukke straat op lopen. Ook omdat hij niet luisterde. Kind kan er niets aan doen, maar wordt weing later. Ken de moeder ook en verbaast me niks deze 2 zaken.

Ik heb het idee dat door de individualisering ook een andere opvoeding nodig hebt. Vroeger was de maatschappij een soor kader en werd je aangesproken door een leraar of een buurman of een volwassene en accepteerde je dat als kind. Tegenwoordig is het zo dat een 15 jarige zich gelijkstelde met een volwassene en dat is zelfs biologisch bekeken idioot. Volwassene moeten een voorbeeld zijn, dat is zelfs bij dieren zo. Corrigeren hoort daar bij. Toch moet je oppassen om geen problemen te krijgen met de ouders. Iets war mij dan weer niet uitmaakt. Jij hoeft geen last te hebben van mij, maar ik wil ook geen last van jou en ook niet van je kinderen.

Volgens mij heb je trouwens een erg druk leven. Was je al bekend met doofblind? Lijkt me dat je anders niet zo snel zo iemand leert kennen. Geen communicatie mogelijk volgens mij. Denk wel dat jou kinderen een groot empatisch vermogen ontwikkelen en dat is altijd een dikke plus.

Wat je zegt over zelf een bijdrage leveren heb je op zich een goed punt. Ik sta daar alleen een beetje dubbel in om verschillende redenen. Als ik ontbijt zou regelen voor een school, neem ik een verantwoordelijkheid die de mijne niet is en die anders opgelost zou moeten worden. Dat geldt imo voor de meeste financiële bijdragen.

Wel vind ik het oprecht in en in triest dat er kinderen opgroeien met eten van de voedselbank. Aan de andere kant, er is wel geld, dat wordt alleen anders besteed. Om dat te veranderen kan ik beter niet financieel bijdragen. Dat moeten wij als maatschappij doen. Wat overigens niet wil zeggen dat ik op individueel niveau wel dingen doe als het op mijn pad komt. Dat doe ik dan met plezier en ook subtiel, ik verwacht geen dankbaarheid voor iets wat vanzelfsprekend zou horen zijn.

Om me echt actief in te gaan zetten en structureel iets te gaan doen zie ik niet snel gebeuren. Werk zelf veel en woon alleen en heb ook een huishouden. Maar wat ik zeg, als ik kan helpen zal ik dat doen. Waarom ook niet, ik word ook wel eens geholpen en dan ben ik ook blij.

Toch ben ik van mening dat je ook kinderen hebt die op jonge leeftijd al reddeloos verloren zijn. Dat past helaas alleen niet in het beeld van het onschuldige kind. Maar wat als ze met 12 jaar een snackbar overvallen en zich beroepen op hun zwijgrecht? Een van de 2 tot levenslang veroordeelde daders uit de " staatslieden " zaak, drugs en liquidaties, komt uit een gezin van 12. Één broer zit vast op terrorisme verdenking, een ander vast na aanhouding door een arrestatie team. Met kalshnikovs onderwegvnaar een overval. Bij huiszoekingen grote geldbedragen en wapens gevonden. Ouders weten ervan. Hoe Kan zo'n gezin 12 kinderen hebben die zo opgroeien en die kunnen leven van de kinderbijslag en alle andere toeslagen en criminaliteit?

Extreem voorbeeld wat aangeeft dat er grenzen moeten zijn aan de vrijheid van opvoeding. Iets wat in de praktijk altijd arbitrair en onmogelijk zal zijn. Jeugdzorg in Nederland is een faal organisatie en het zal vooral van de opvoeding afhangen nu de maatschappij individualistischer is.

Daarom en met zoveel variabelen zou men zich juist bewust moeten zijn van de kwetsbaarheid van nieuw leven. Die beginnen blanco en je wilt niet dat het mensen worden die beter niet hadden kunnen bestaan.

EDIT : lees het net over en vind wat ik zeg over doofblind en communicatie onduidelijk. Ik weet dat er communicatie mogelijk is en ook hoe, het is alleen voor iemand die de taal niet kent niet te doen.

zalig toch hoe één van de duizenden nieuwe blogs met vrij useless info over hoe freerolls te spelen, na 500 pagina's in ellen lange diepgaande discuties over de maatschappij gaat

update:
het gaat beter met me. nog paar nieuw dingen gevonden die gefixed moeten worden en de lyme is onder controle.
begin in 2 maanden weer met halftijds werken in de hoop op termijn weer volledig bij te dragen aan de maatschappij.
ben heel kalm terug begonnen met renoveren. als soort test. als'k in 2 maand wil gaan werken moet ik minstens kleine renovatie jobs aankunnen.
Kids is ons next groot plan. we geven ons nog 3jaar (dan ben ik 40 en wil ik er niet meer aan beginnen). Volgend doktersbezoek gaan we bespreken hoe alles zit en de knoop doorhakken en hopelijk houd het lichaam van men vrouwtje het vol in die paar maanden zonder medicatie.

Goed om te horen dat het wat beter gaat met die klote ziekte. En dat je weer plannen voor de toekomst maakt. Khoop dat ze allemaal mogen uitkomen.
Nog aan pokeren toegekomen?

Oorspronkelijk gepost door wcgrutto
Goed om te horen dat het wat beter gaat met die klote ziekte. En dat je weer plannen voor de toekomst maakt. Khoop dat ze allemaal mogen uitkomen.
Nog aan pokeren toegekomen?

+1. Hopelijk lukt het doel om kinderen te krijgen ook en liefst zonder tegenslag.