Stalin zei ooit eens: 1 dode is een tragedie... 100.000 een statistiek
Er gaan miljoenen mensen dood per jaar... en geen hond die er om geeft (behalve de familie). Reden is denk ik niet zozeer desinteresse... maar omdat het een ver-van-je-bed show is. Maar televisie en internet brengt mensen bij je thuis. In dat geval kun je eigenlijk niet meer spreken van een onbekende maar iemand die je "kent".
En daar gaat het nou om. Iemand die in je leven iets heeft betekent hoeft niet perse fysiek in je leven te zijn geweest om indruk te maken op je. Mensen die gelovig zijn kunnen zich daar best wel wat bij voorstellen want hoe kun je anders van God, Jezus, Mohammed of Buddha houden? En die ken je alleen van boeken.
Ik weet nog dat de schrijver van een boekenreeks overleed zo'n jaar of drie geleden en dat ik dat toch echt heel erg naar vond. Kon ik hem persoonlijk? Nee... maar het deed mij wel wat omdat die persoon je op een bepaalde manier iets heeft gegeven.
De mens is overigens van nature egocentrisch... dus dat het delen van je emotie egocentrisch is is niet zo heel vreemd eigenlijk. Je wil immers van een gevoel af zijn en zadelt anderen er mee op. Je wilt je beter voelen en je voelt je vaak prettiger als iemand een veer in je reet steekt. Het draait om aandacht. Aandacht voor jou als persoon, voor wat je te melden hebt.
Wat denk je van al die fans die als een bezetene bij de rechtzaak gaan staan van dr. murray? M. Jackson heeft er geen reet meer aan... dus waarom staan ze er dan? Aandacht... en dat is wat denk ik de drijfveer is van velen tegenwoordig. Je wil aandacht (je mening laten horen)... dus je post op dit forum, op facebook en op twitter.
Zo zit de mens over het algemeen in elkaar.
En trouwens... ik schrijf mijn meningen en hersenspinsels ook neer om het te laten lezen... terwijl mijn mening eigenlijk totaal niet van belang is! Dus waarom lees je het uberhaubt of reageer je er uberhaubt nog op? 
