Slowplay II - tegenstandertypes en balanceren

» COLUMN

Slowplay II - tegenstandertypes en balanceren

Door: MiiWiin

In de voorgaande column hebben we ons bezig gehouden met de basisprincipes van het thema slowplay. We hebben een aantal voorbeelden bekeken waarin het lonend is om niet in te zetten, om zo in een toekomstige inzetronde meer value te krijgen (dan door een directe bet eventueel het geval zou zijn geweest). Op dezelfde manier hebben we voorbeelden bekeken waarin we beter van een slowplay zouden kunnen afzien.

Vandaag zullen we ons bezighouden met speciale tegenstandertypes. We werpen een blik op een mogelijke slowplay vóór de flop en proberen te analyseren in hoeverre we onze slowplay kunnen uitbalanceren, ofwel welke zwakkere handen we net zo zouden spelen.

Speciale tegenstandertypes

Het is natuurlijk ontzettend belangrijk om op onze tegenstander te letten. Daarom zullen we nu de vier standaardtypes beter bekijken.

Deze tegenstander houdt ervan om zijn handen naar de showdown te brengen zonder zelf veel agressie te laten zien. Daar we zulke tegenstanders sowieso heel moeilijk op een range kunnen zetten, is het ook bijna onmogelijk om te zeggen of onze tegenstander zijn hand met een speciale kaart op de turn heeft verbeterd. Daarom heeft een bluffinduce weinig zin, omdat de loose-passive speler te vaak op de check/call-koers ligt en volgens het way ahead/way behind-principe speelt, doordat hij weliswaar bereid is om veel te callen, maar zelf niet zal willen betten.

Net zoals je in principe kunt aanbevelen dat je tegen zulke tegenstanders niet moet bluffen, moet je ook afzien van een slowplay. Of je nou een sterke hand of de nuts hebt, tegen deze tegenstander: het betekent 'bet bet bet'.

Interessanter wordt het al bij heel loose spelers. Ook LAG’s kun je gedeeltelijk moeilijk op een range zetten, maar ze spelen in principe agressief en moeten, op grond van hun verhoogde preflop-actie, postflop ook vaker een move doen. Het zou hier daardoor logisch zijn om vaker een bluffinduce in te strooien, of bets van onze tegenstander slechts te downcallen. Los van hoe sterk onze hand is, zal onze tegenstander te vaak op een raise folden. Zelf zal hij echter graag doorbluffen. Dit moeten we uitbuiten en we moeten hem dus de speelruimte voor zijn agressie geven.

De TAG is een speler die we als eerste op een range zetten kunnen. Dit ligt eraan dat de meeste solide spelers zelf een TAG- of een LAG-stijl spelen. Dus hebben we óf vergelijkbare ranges, óf - voorzover sommige spelers op de LAG-Style zijn overgegaan - kennen we ze minstens behoorlijk goed. Daar het ons lukt om onze tegenstander op een range te zetten, kunnen we ook iets beter beoordelen in hoeverre hij het board zou kunnen hebben getroffen. Net zo belangrijk is natuurlijk de betere kijk op het postflopgedrag van onze tegenstander. Alleen het feit dat de tegenstander een tight-aggressive stijl speelt betekent niet automatisch dat hij postflop goed speelt. Daarom kan hij ook vaak in verkeerde situaties willen bluffen, of met te marginale handen broke gaan.

Deze factoren spelen voor ons een beduidende rol. Wanneer we namelijk van ons standaardspel afwijken en vaker slowplays instrooien, dan heeft dat slechts één doel: We verwachten er meer value van!

We moeten ons dus in principe aan ons standaard spel houden en met sterke handen betten. In bepaalde situaties moeten we echter een versnelling terugschakelen, wanneer de range van onze tegenstander op grond van de speelwijze relatief sterk gepolariseerd is. Dan loont het over het algemeen om een sterke draw op de turn een freecard te geven en soms een bluf uit te lokken. Toch moeten deze spots behoorlijk zorgvuldig worden uitgezocht.

De rock is een niet gemakkelijk te bespelen tegenstander, omdat hij slechts heel weinig handen speelt en deze meestal niet eens bijzonder agressief. Een rock zal ons niet al te vaak uit de hand bluffen, maar daarvoor ook maar zelden met marginale handen de showdown willen bereiken. We hebben tegen zulke tegenstanders een goede hoeveelheid foldequity en moeten die door een in principe agressieve speelwijze uitbuiten.

Bovendien hebben zulke heel tighte spelers relatief zelden draws of zijn ze daar in ieder geval behoorlijk moeilijk op te zetten, waardoor het streven om ze aan een goede, op één na beste hand te helpen (waarmee hij ons op de toekomstige streets vaker value bezorgt), zelden succesvol zal zijn. Daarom moeten we betten en hopen dat onze tegenstander een bruikbare hand heeft, want wanneer hij niets wil betalen zal hij dat meestal ook niet op onze slowplay doen.

We houden dus aan dat we tegen callingstations in principe van slowplays moeten afzien, daar we sowieso te vaak door slechtere handen worden gecalld en de passieve spelers zelden ertoe verleiden om ons een blufbet cadeau te doen. Iets dergelijks geldt ook voor de passieve rocks; natuurlijk wel met het verschil dat deze ons niet zo gemakklijk downcallen.

Mochten we goede reads hebben op een TAG, dan kunnen we deze vaak op een ruwe range zetten en dus onze valueplay verbeteren. In deze gedachtegangen moet dan ook zo af en toe een slowplay invloeien, zo af en toe.

Bij heel agressieve spelers, zoals TAG’s en maniacs, is het daarentegen meestal heel winstgevend om rustig te beginnen en de tegenstander te laten bluffen, voorzover ze willen. We willen ze niet door onze bets afschrikken wanneer ze bereid zijn om ons op de volgende streets met alle middelen weg proberen te bluffen.

Slowplay vóór de flop

Nu komen we bij een gevaarlijk thema: De slowplay vóór de flop.

Je maakt met zekerheid geen grote fout wanneer je van zulke spelletjes afziet. We willen preflop al voor onze sterke handen worden uitbetaald, we willen de pot opbouwen en daardoor onze hand beschermen. Om van deze voorkeuren af te zien moet je al een goede reden hebben.

Aan heel agressieve tafels bestaat weliswaar de mogelijkheid van een limpraise in vroege positie, maar ik wil dat juist bij het shorthanded spel afraden. We openraisen iedere hand, dus waarom dan juist met de nuts limpraisen? Het is gewoon té duidelijk. Bovendien zullen veel agressieve spelers achter ons sowieso vrij vaak 3-betten, of in het geval van een voorafgaande coldcall zelfs squeezen. Voorzover we een behoorlijk agressieve speler zijn zie ik in een limpraise geen grote voordelen voor het shorthanded spel.

Laten we eens kijken naar drie voorbeelden, waarin Hero azen heeft en er vóór of na hem een raise was. Hero piekert er nu over of hij zich met een preflop-slowplay zal inlaten. Onze tegenstanders zijn iedere keer onbekend.

Voorbeeld 1

PartyPoker $25 NL Hold'em (6 handed)

Stacks & Stats

MP ($25)
CO ($25)
UTG ($25)
BB ($25)
Hero ($25)
BU ($25)

Preflop: Hero is SB with A , A
3 folds, BU raises to $1.00, Hero...

Voorbeeld 2

PartyPoker $25 NL Hold'em (6 handed)

Stacks & Stats

MP ($25)
CO ($25)
UTG ($25)
BB ($25)
SB ($25)
Hero ($25)

Preflop: Hero is Button with A , A
3 folds, Hero raises to $1.00, SB raises to $3.50, 1 fold, Hero...

Voorbeeld 3

PartyPoker $25 NL Hold'em (6 handed)

Stacks & Stats

MP ($25)
CO ($25)
Hero ($25)
BB ($25)
SB ($6.50)
BU ($25)

Preflop: Hero is UTG with A , A
Hero raises to $1.00, 2 folds, BU calls $1.00, SB raises All-in to $6.50, 1 fold, Hero...

In alledrie de voorbeelden heeft Hero azen en moet op agressie van de tegenstander reageren.

Standaard zijn de lines duidelijk: Indien mogelijk wil Hero met azen preflop all-in. Zou hij dus iedere keer 3-betten, 4-betten of pushen, dan zou het zijn normale spel zijn.

Nu wil Hero echter graag een spot voor een slowplay uitzoeken en hij vindt hem in twee voorbeelden.

In hand 1 is een slowplay compleet niet op zijn plaats. Hero hoeft zijn hand niet te protecten, is niet bezig met potbuilding en moet postflop out of position spelen. Zijn meest verstandige move daar zou een check/raise zijn, die minstens een heel sterke hand verraadt. Of er dan nog zwakkere handen zijn die hem uitbetalen mag worden betwijfeld. Hier moet Hero preflop beschermen en 3-betten.

In hand 2 ziet de situatie er echter heel anders uit. Hero heeft vanuit de button geraiset en krijgt een 3-bet. Deze hand kan gewoon een blinddefense-hand zijn, die niet bijzonder sterk is en meestal ook niet bereid is om preflop broke te gaan. Om deze reden komt hier een call in aanmerking. De pot is al behoorlijk groot, Villain zal vaak een continuationbet maken en we kunnen dan in position beslissen of we onze slowplay ook postflop voortzetten en gewoon downcallen.

Zo biedt ook hand 3 ons de mogelijkheid van een slowplay. Onze openraise wordt gecalld en de small blind pusht met zijn kleine stack all-in. Wanneer we pushen zal de button bijna alle handen wegleggen, maar wanneer we slechts callen zal hij vaak nog betalen of zich zelfs uitgenodigd zien om zelf met een middelsterke hand te pushen. Postflop spelen we sowieso nog slechts heads-up en we gaan met onze hand op iedere flop broke. We zullen hier vaker zwakkere handen kunnen stacken dan door een preflop-push.

Zoals we hebben gezien zijn er over het algemeen geschikte spots om met een sterke hand eens te slowplayen. Maar ik geef nog een keer aan dat ook hier in iedere spot agressief spel over het algemeen op zijn plaats is. Het moet geen aanleiding zijn om slowplay preflop nu vaker in je spel op te nemen, maar misschien vind je de geschikte situaties nu beter.

Uitbalanceren en misleiden

Een goede speler is voortdurend bezig met dit thema. Letten mijn tegenstanders op wat ik doe? Kunnen ze me daardoor beter op handen zetten? Speel ik zwakke handen op dezelfde manier als sterke? Ben ik leesbaar?

Los van over welke thema's we bediscussiëren: dit punt speelt in principe mee in de gedachtegangen. Natuurlijk word je leesbaar wanneer je blufs en zwakke handen doorbarrelt in de hoop voldoende foldequity te kunnen krijgen, maar je sterke handen meestal slowplayt.

Dit is in eerste instantie afhankelijk van onze tegenstander. Zoals we hierboven al hebben vastgesteld loont slowplay tegen callingstations en rocks niet erg. Precies om deze reden letten we bij dergelijke spelers ook niet zo veel op misleiding en uitbalanceren. Het heeft tegen zulke tegenstanders gewoon geen zin.

Deze gedachten zijn voornamelijk
interessant bij nadenkende tegenstanders, dus vooral de TAG’s en de LAG’s. Hier moeten we ons over het algemeen ook op een logisch en consequent spel van onze kant richten en proberen om niet leesbaar te worden, door met sterke handen ineens anders spelen.

Nemen we daarvoor voorbeeld 2. Ik heb gezegd dat een call hier is te overwegen. Nemen we nu aan dat de small blind een TAG of een LAG zou zijn. Zouden we daardoor onze hand verraden?

We hebben vaak de situatie dat we door dergelijke spelers een resteal voorgeschoteld krijgen. Bovendien hebben we het grote voordeel van positie, zodat we hier met een aantal handen kunnen callen. Hier is ook een call met AK, QQ of JJ wel eens een optie en vaak zelfs met kleine pocketpairs of suited connectors wanneer we ons voornemen om postflop tegen de agressieve speler ook eens te bluffen. Alleen op setvalue of treffers callen is daar niet voldoende!

Wanneer we dus hier onze azen callen, dan verraden we daarmee ook niet onze handsterkte.

Voorbeeld 4

PartyPoker $25 NL Hold'em (6 handed)

Stacks & Stats

MP ($25)
CO ($25)
UTG ($25)
BB ($25)
SB ($25)
Hero ($25)

Preflop: Hero is Button with A , A
3 folds, Hero raises to $1.00, SB calls $1.00, 1 fold

Flop: ($2.25) A, T, 4 (2 players)
SB checks, Hero...

Had de SB ons slechts gecalld en we treffen een dergelijk board, dan moet je jezelf al afvragen hoe we anders met een dergelijke spot zouden omgaan. Dit board is ideaal voor een continuationbet. Mochten we er hier dus nu van afzien, dan zou dat erg verdacht zijn.

Aan de andere kant is ons ook duidelijk dat Villain heel zelden heeft getroffen. Misschien krijgen we op de turn een blufbet die we kunnen raisen. Of kunnen we deze bet zelfs op de turn nog een keer callen? Heeft Villain werkelijk een sterke hand, dan krijgen we hem ook op de river nog all-in.

Verraden we met de check op de flop in principe onze sterke hand? Checken we ook af en toe met handen als AT en KK op deze flop, om slechts te callen op de turn? Zou onze tegenstander weten dat we ook vaak middelsterke handen voor potcontrol spelen, dan kan een slowplay hier meer lonen. Onze hand zou uitgebalanceerd zijn. Uiterlijk na onze raise op de river zou Villain lont kunnen ruiken, maar we hebben hem eventueel met die twee freecards aan een sterkere hand geholpen.

Het is dus vooral bij nadenkende tegenstanders belangrijk om je slowplays zó in te strooien, dat ze er eerder uitzien als potcontrol. Zo krijgen we vaak meer value dan door ons straightforward spel en krijgen we in de volgende rondes ook iets meer respect voor onze calls cadeau, zodat we daar ook middelsterke handen gunstiger mee naar de showdown kunnen leiden.