Dlaczego płaskie struktury wyplat są dobre dla mindsetu?

Kolejny raz przyglądamy się pokerowej wariacji, tym razem porównując turnieje z płaską strukturą wypłat do tych, które kładą nacisk na wielkość nagrody za pierwsze miejsce.

Bardzo spodobało mi się pisanie o redukowaniu wariancji w pokerze. Do tej pory porównałem już zejście ze stawek do grania mniejszej liczby stołów, a także zwiększanie volume do poprawy umiejętności. Wspólnie z Darą O'Kearney'em przyjrzeliśmy się też kiedyś różnicom w warinacji pomiędzy MTT z małymi i dużymi fieldami. 

W tym tygodniu wziąłem pod lupę inną cechę turniejów wielostolikowych, czyli struktury wypłat. Jeśli chodzi o wariancję, istnieje duża różnica pomiędzy płaską, stromą i normalną strukturą wypłat.

Do wykonania tej symulacji kolejny raz wykorzystałem kalkulator wariancji na Prime Dope.

Tak wyglądało 20 symulacji dla turniejów MTT na 100 uczestników z wpisowym 10 $. Zakładamy ROI na poziomie 20% i gramy 1000 turniejów. W tych turniejach na miejscach płatnych kończy 15 graczy.

W najlepszym przypadku, po 1000 gier zarobimy nieco ponad 6000 $, a w najgorszym przypadku stracimy około 1500 $. Średnio zarabiamy 2044 $. Nasze ryzyko bycia na minusie po 1000 gier wynosi 4,6%, a wymagany bankroll to 1382 $.  

Przyjrzyjmy się teraz, co się stanie, jeśli wszystkie wytyczne będą takie same, ale sprawimy, że struktura wypłat będzie bardziej płaska. Nie możemy bezpośrednio zmieniać wypłat, ale możemy spłaszczyć strukturę, umieszczając na miejscach płatnych 20 graczy zamiast 15:

W najlepszym przypadku po 1000 gier zarobimy około 5500 $, a w najgorszym przypadku stracimy około 1000 $. Średnio zarabiamy 2035 $. Nasze ryzyko bycia na minusie po 1000 gier wynosi 2,5%, a wymagany kapitał 1091 $. 

Gdy spłaszczamy strukturę wypłat nie wygrywamy tak dużo, ale też nie tracimy tak dużo. Zdecydowanie lepsza dla naszego mindsetu będzie więc gra w turniejach o bardziej płaskich strukturach wypłat, co jasno pokazuje, dlaczego tak wiele osób decyduje się na branie deali w turniejach pokerowych.

Przyjrzyjmy się teraz, co się stanie, jeśli wszystkie wytyczne są takie same, ale tym razem nagrody dostaje 10 graczy, zamiast 15 czy 20 z poprzednich przykładów. Stworzy to bardziej stromą strukturę wypłat - rzadziej skończy się na miejscu płatnym, ale wygra się wtedy więcej:

W najlepszym przypadku po 1000 gier zarobimy około 7000 $, a w najgorszym stracimy około 1800 $. Średnio zarabiamy 1972 $. Nasze ryzyko bycia na minusie po 1000 gier wynosi 5,6%, a wymagany kapitał 1451 $

Kiedy wariancja jest po naszej stronie, lubimy strome struktury wypłat, ale potrzebujemy do tego większego bankrolla, ponieważ mamy znacznie większą szansę na utratę pieniędzy na przestrzeni 1000 gier.

Ostatecznie wszystko sprowadza się do temperamentu. Jeśli masz problem z akceptowaniem wariancji i/lub lubisz mieć pewien stopień pewności, płaskie struktury wypłat (i małe fieldy) znacznie ułatwią ci grę w turniejach MTT. Jeśli zależy ci na maksymalnym value, to będziesz musiał pogodzić się z ogromnymi wahaniami.

Jesteście zaskoczeni tymi wynikami? Dajcie znać w komentarzu: