@ marcelhermus
In het geloof zal altijd een aspect geloof van toepassing zijn. Je gelooft (ook volgens de Bijbel) in dingen die je niet ziet. Proberen God 100% te bewijzen is imo nutteloos, want wanneer Hij daar behoefte aan had, zou niemand er meer omheen kunnen. Hij wil zich helemaal niet zichtbaar bewijzen door grote tekenen. We hoeven alleen maar om ons heen te kijken naar het wonder van de natuur om te kunnen geloven. Het is juist onze vrije keuze om wel- of niet te geloven die verhindert dat God te bewijzen valt. God wil vrijwillig geloof, geen afgedwongen slavernij.
Dat is ook meteen de reden om de tirannieke vorm van religie te verwerpen. Het past niet bij God, is ook absurd. Wanneer God ons zou willen knechten en onderdrukken zou hij heel zichtbaar en actief straffen en overheersen. Die god bestaat niet, want dan konden we het geen van allen nog navertellen waarschijnlijk.
Om die reden geloof ik ook niet in goden die macht willen en er op uit zijn om te heersen en te onderdrukken, zoals in de meeste andere religies. Zulke goden bewijzen hun niet-bestaan door ons niet te onderdrukken. Een tiranieke god zou niet toestaan dat ik dit soort dingen schreef en me neerbliksemen. I.m.o. kan die dus niet bestaan, want hij wil juist gezien worden. Ik denk dus ook niet dat het automatisch zo is dat afkomst het enig verschil is qua geloof. Wel is het logisch dat je bv. in een bhoeddistisch land opgroeit in die cultuur en religie.
Ik ben echter wel van mening dat de God waarin ik geloof, dit soort grenzen niet als scheiding hanteert. Niet voor niets staat er in de Bijbel dat hij mensen die nog nooit (echt) van Hem hebben gehoord zal oordelen naar hun hart. Dit hier helemaal uitleggen zal echter te ver gaan voor dit pokerforum. Het komt er een beetje op neer dat niet wij degenen zijn die kunnen bepalen of iemand wel- of niet gelooft.
Fundamentalisten, van welk geloof dan ook, zijn zieke geesten die het spoor bijster zijn. Dit zijn de ulitieme uitingen van geloofswaanzin, als gevolg van religie zonder relatie.
Hoewel het Christendom en de Islam dezelfde afstamming hebben, zijn de verschillen dermate groot dat je ze niet als synomiem kunt zien. Ze zijn beide voortgekomen uit dezelfde achtergrond, maar volgen compleet verschillende wegen en hebben een heel verschillende theologie (al zijn er ook overeenkomsten). Deze twee geloven zijn net zo gelijk als appels en kokosnoten. Beide rond, maat totaal verschillend van inhoud.
Wat je schrijft over de kerk kan ik me helemaal bij aansluiten. Hoewel ik er wel bij moet zeggen dat er ook vele vrolijkere vormen van samenkomsten zijn, waarin o.a. psalmen zijn vervangen door muziek van deze tijd en wél vragen gesteld kunnen worden. Dit soort beleving is echter heel persoonlijk, want anderen voelen zich prima thuis in zo'n omgeving.
Je zegt één ding dat ik eruit zou willen halen. Dit is wel zó goed verwoord:
Deze dingen leveren wel eens persoonlijke strijd op, door de kerk krijg ik namelijk het idee dat ik het niet goed doe. Maar tegen een oudeling zal ik het niet snel vertellen, als ik zeg dat ik geen gevoel er bij heb dan krijg ik alleen maar lastige reacties. En die kan ik mezelf ook wel geven.
Veel kerken en religies geven je het idee dat je slecht bent. Dat is een pure vorm van manipulatie! Door mensen zich slecht te laten voelen kun je ze aan je binden, want jij bent degene met DE oplossing. Dit wordt in alle sekten en religies gebruikt. Zelfs regeringen passen deze techniek toe. (Ask not what your country can do for you, but what you can do for your country). Het meest trieste is, dat ze vaak nog echt proberen je te helpen ook, maar niet beseffen dat je niemand helpt met zich slecht te laten voelen.
Ook in christelijke kringen wordt daar regelmatig misbruik van gemaakt. Ze hebben dan alleen niet door dat ze lijnrecht ingaan tegen wat de Bijbel leert. Jezus ging JUIST om met de mensen die werden gezien als slecht en Hij liet zien dat ze voor Hem en God kostbaar waren!
Wanneer ik iets heb uitgevreten waarvan ik weet dat ik God er verdriet mee doe, ga ik dat aan Hem vertellen omdat ik Hem geen verdriet wil doen. Niet omdat ik bang ben. (ik heb Hem niet voor niets zo vaak iets te vertellen
)
Wanneer een van mijn kids iets fout heeft gedaan geef ik hem op zijn kop, maar tegelijk hou ik van hem en wil ik hem troosten. Dus knuffel ik hem dan en leg uit wat er niet goed is. Vervolgens gaat hij vrolijk weer spelen.
Er zijn zóveel misverstanden over geloof en gelovigen, dat ik er wel een boek over zou kunnen schrijven. Maar ik besef dat jullie nu weer willen pokeren, dus...
Z.