Hey lazolaz,
Religie is een vormgeving van een bepaald geloof. Dus een manier waarop je een bepaalde levensovertuiging gestalte geeft, volgens bepaalde regels, 'wetten' en eventueel rituelen. Op zich hoeft dat helemaal niet fout te zijn, zolang die uiting niet het doel wordt.
Mijn geloof in God is gebaseerd op relatie. Daarmee bedoel ik dat er een bepaalde interactie is. Dat hoeft bij religie niet het geval te zijn. Je kunt religieus zijn (de 'regeltjes' volgen) zonder werkelijk te geloven, maar geen relatie hebben zonder interactie.
Ik hou van God en daarom maak ik bepaalde keuzes wel of niet, niet omdat het van me wordt geëist, maar omdat ik Hem niet wil kwetsen of omdat ik Hem er een plezier mee doe. Wanneer je van iemand houd wil je die persoon niet kwetsen en geef je uiting aan je gevoelens voor die persoon.
Niet voor niets staat er in 1 Korinthe 13 dat "de Liefde" het belangrijkste is.
De beste omschrijving van hoe ik naar God kijk, kun je vinden in dat hoofdstuk. Het bevat alle tekst die je nodig hebt om een goede relatie te beschrijven (sorry voor de wat oudere taal, maar ik vind deze vertaling het mooiste):
1 Al ware het, dat ik met de tongen der mensen en der engelen sprak, maar had de liefde niet, ik ware schallend koper of een rinkelende cimbaal.
2 Al ware het, dat ik profetische gaven had, en alle geheimenissen en alles, wat te weten is, wist, en al het geloof had, zodat ik bergen verzette, maar ik had de liefde niet, ik ware niets.
3 Al ware het, dat ik al wat ik heb tot spijs uitdeelde, en al ware het, dat ik mijn lichaam gaf om te worden verbrand, maar had de liefde niet, het baatte mij niets.
4 De liefde is lankmoedig, de liefde is goedertieren, zij is niet afgunstig, de liefde praalt niet, zij is niet opgeblazen,
5 zij kwetst niemands gevoel, zij zoekt zichzelf niet, zij wordt niet verbitterd, zij rekent het kwade niet toe.
6 Zij is niet blijde over ongerechtigheid, maar zij is blijde met de waarheid.
7 Alles bedekt zij, alles gelooft zij, alles hoopt zij, alles verdraagt zij.
8 De liefde vergaat nimmermeer; maar profetieën, zij zullen afgedaan hebben; tongen, zij zullen verstommen; kennis, zij zal afgedaan hebben.
9 Want onvolkomen is ons kennen en onvolkomen ons profeteren.
10 Doch, als het volmaakte komt, zal het onvolkomene afgedaan hebben.
11 Toen ik een kind was, sprak ik als een kind, voelde ik als een kind, overlegde ik als een kind. Nu ik een man ben geworden, heb ik afgelegd wat kinderlijk was.
12 Want nu zien wij nog door een spiegel, in raadselen, doch straks van aangezicht tot aangezicht. Nu ken ik onvolkomen, maar dan zal ik ten volle kennen, zoals ik zelf gekend ben.
13 Zo blijven dan: Geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de meeste van deze is de liefde.
In dit gedeelte zie je al doorschemeren dat God niet zit te wachten op martelaarschap en offers, maar op interactie. Je doet God geen plezier door offers te brengen, maar door jezelf in die 'relatie' te geven. Hij wil contact en geen afstandelijke verering of rituelen.
Op een andere plaats in de Bijbel staat "God is liefde".
Ik mag graag i.p.v. het woordje 'liefde' het woord 'Jezus' neerzetten, omdat deze tekst voor mij heel goed aangeeft Wie en hoe Hij werkelijk is.
Deze tekst geeft i.m.o. precies aan hoe God naar ons kijkt en met ons wil omgaan. Hij is er niet op uit om ons te overheersen of te knechten, maar om een relatie te hebben en deze beschrijving van de liefde laat tevens zien dat er in de liefde geen sprake is van dwang en eisen.
God is niet blij met dingen die we verkeerd doen, maar dat is geen reden om niet van ons te houden. Wanneer mijn zoon mij in kwaadheid zou uitschelden zou me dat pijn doen, maar ik zou ook nog steeds van hem houden.
De enige werkelijk voorwaarde die God stelt is dat we in Hem geloven. Door dat geloof ontstaat de relatie en dan volgen de andere dingen vanzelf (liefhebben, geen verdriet willen doen, fouten toegeven, dingen met Hem bespreken etc... )
Hopelijk heb ik je hiermee een goed antwoord gegeven