Gra preflop (4): niekonwencjonalne zagrania

Zanim przystąpisz do tej lekcji, powinieneś przeczytać artykuły:

• Gra preflop (1): open raisowanie
• Gra preflop (2): dołączanie do otwartej puli
• Gra preflop (3): sprawadzanie i izolowanie all-inów
  

Powinieneś już znać większość standardowych zagrań preflop. Jak zawsze jednak, od każdej reguły istnieją wyjątki i powinieneś być w stanie je identyfikować.

Z tej lekcji dowiesz się, kiedy i z jakich powodów należy być kreatywnym i odchodzić od wytycznych oraz strategii zalecanych w poprzednich lekcjach o grze preflop. Dowiesz się jakie są wady i zalety niestandardowych zagrań preflop, jak je wykorzystywać bez popadania w przesadę oraz w jaki sposób przy okazji wyciągać maksymalne value.

Trapowanie

Czasami zdarza się, że twoja ręka tak bardzo miażdży zasięg przeciwnika, że decydujesz, iż lepszym wyjściem jest pozwolić przeciwnikowi obejrzeć taniej flopa, niż zmusić go do spasowania na preflopie. Plan polega na tym, aby umożliwić mu dobranie do drugiej najlepszej ręki, w celu wciągnięcia na postflopie większej ilości żetonów na środek stołu. Taką strategię stosujesz w spotach, w których spodziewasz się, że przeciwnik spasowałby większość zasięgu open raisa wobec twojego przebicia preflop.

Typowo osiąga się to, zagrywając flat call po open raisie w sytuacji, w której normalnie 3-betowałbyś dla value. Powinieneś robić tak jedynie z najsilniejszymi rękami twojego zasięgu. W wielu przypadkach oznacza to jedynie AA, ponieważ nawet z KK często lepiej jest wygrać dość dużą pulę preflop i/lub nie pozwolić przeciwnikowi z Ax na trafienie niskim kosztem pary asów.

Powinieneś unikać trapowania, jeżeli istnieje prawdopodobieństwo, że tym sposobem nakłonisz do sprawdzenia również graczy za tobą, ponieważ najlepsze ręce twojego zasięgu słabiej radzą sobie w pulach multiway. Powinieneś też unikać trapowania przy stole z dobrymi graczami, ponieważ jeśli dojdzie do showdownu, zauważą, że stosujesz tę strategię. Dobry gracz powinien być w stanie wydedukować, że tym samym twój zasięg reraisa jest słaby oraz podatny na eksploatowanie i zacznie często przebijać twoje 3-bety.

Obejrzyj teraz następujący przykład, w którym trapowanie może być dobrym pomysłem:

W tym przykładzie zakładamy, że twój przeciwnik open raisuje zasięg 77+, ATs+, KJs+, AJo+, KQo i sprawdza repusha z TT+ oraz AK. cEV (wartość oczekiwana wyrażona w żetonach) repusha wynosi mniej więcej +1344 żetonów.

Przy pewnych założeniach możliwe również jest obliczenie cEV trapowania z tego przykładu. Jeżeli przeciwnik zawsze stawia c-beta (50% wielkości puli) i na flopie sprawdza twojego check/raisa all-in z drugą parą, OESD, flush drawem albo lepszym układem, wówczas cEV trapowania (flat call na preflopie i check/raise all-in po c-becie) wynosi około +1770 żetonów. Przykład ten jest nieco uproszczony, ale dobrze ukazuje naturę konceptu.

Możesz również wykorzystać to zagranie w celu wyindukowania reraisa od gracza za tobą. Jeżeli masz za sobą agresywnych przeciwników, ci mogą zidentyfikować twój flat call jako dobrą okazję do przebicia. W dalszej części tej lekcji dowiesz się dlaczego. W ten sposób możesz nakłonić tego typu przeciwników do dorzucenia do puli sporej ilości żetonów z względnie słabymi rękami, podczas gdy wobec 3-beta prawie zawsze by spasowali.

Innym sposobem na trapowanie jest open limp z silną ręką, taką jak para asów, zamiast małego open raisa albo open pusha. Niemniej jednak to zagranie jest bardzo łatwe do odczytania i sprawdza się jedynie przeciwko słabym albo niedoświadczonym przeciwnikom. Jest ono również bardziej ryzykowne, ponieważ za darmo oddajesz equity i liczysz na większe błędy przeciwnika na postflopie, aby je nadrobić.

Pamiętaj, że trapowanie jest zagraniem, które zasadniczo powinieneś używać jedynie w sytuacjach z relatywnie małymi efektywnymi stackami - idealnie poniżej 20 BB. Przy większych stackach prawie zawsze lepszym zagraniem będzie przebicie dla value.

Stop and go

Stop and go to dość podobne zagranie, polegające na zagraniu flat call preflop na big blindzie, zamiast reraisa all-in, który byłby twoim standardowym zagraniem.

Jego cel jest jednak inny: trapowanie umożliwia przeciwnikowi dobranie i postawienie się w sytuacji pot committed, a stop and go polega na tym, że przeciwnik nie trafia na flopie i jest zmuszony do spasowania, podczas gdy na preflopie być może poczułby się przywiązany do puli po twoim pushu.

Stop and go powinno się stosować w spotach, w których repush jest dochodowy albo minimalnie niedochodowy, ale kiedy zwiększone fold equity postflop gwarantuje, że stop and go stanowi lepsze zagranie.

Obejrzyj teraz następujący przykład, w którym gracz na UTG minraisuje, ty jesteś na big blindzie i masz stacka 7 BB (w tym postawiony big blind):

Jeżeli na preflopie zagrasz all-ina, to pot oddsy twojego przeciwnika będą wynosiły ponad 2:1, więc prawdopodobnie sprawdzi cię z każdą ręką, z którą zagrał open raisa. Załóżmy, że przeciwnik jest LAGiem i kiedy minraisuje jesteś w stanie określić go na górne 20% zasięgu. Z JTs masz około 39% equity wobec jego zasięgu. To oznacza, że cEV twojego repusha wynosi -135 żetonów.

Jeżeli natomiast sprawdzisz na preflopie i na każdym flopie zagrasz all-ina, wówczas twój przeciwnik dostanie te same oddsy, ale po nietrafieniu na flopie - zdarzy się to względnie często - powinien często spasować, tym samym podwyższając EV twojego zagrania. Dla uproszczenia załóżmy, że na flopie sprawdza z parą albo lepszym układem (wykluczając pary na boardzie) oraz z dowolnym drawem (gutshot, OESD albo flush draw). To oznacza, że w 40% przypadków pasuje i wygrywasz 4250 żetonów. Kiedy jednak sprawdza, masz średnio 36% equity, więc wygrywasz 5760, inwestując 6375 żetonów. Twoja przegrana wynosi więc średnio 615. Całościowe cEV zagrania stop and go wynosi więc +1331 żetonów.

Ten przykład jest nieco ekstremalny, ponieważ masz rękę, którą na flopie trafia bardzo dobrze, a twój przeciwnik ma luźny zasięg preflop i wąski zasięg sprawdzenia na flopie. Niemniej jednak powinien on pomóc zrozumieć koncepcję, która stoi za tym zagraniem.

Generalnie powinieneś unikać tego zagrania, mając bardzo silne ręce, z którymi wolałbyś dostać sprawdzenie od przeciwnika. Możesz jednak zbalansować tę strategię trapowaniem. Główna różnica leży na postflopie, ponieważ w stop and go atakujesz pulę all-inem, podczas gdy w przypadku pułapki zagrywasz check dla indukcji.

To zagranie jest dobre, dopóki przeciwnik nie do końca rozumie, co robisz. W związku z tym ważne jest, aby nie używać go zbyt często przeciwko dobrym przeciwnikom.

Squeezowanie

Squeeze to po prostu 3-bet, ale w specyficznym spocie. Ważne jest aby rozumieć, dlaczego squeeze jest wydajnym zagraniem i że w pewnych sytuacjach można go zagrywać z szerszym zasięgiem niż zwykłego 3-beta.

3-beta nazywa się squeezem, kiedy open raise został sprawdzony przez przynajmniej jednego gracza.

Największą zaletą squeeza jest to, że bezpośredni profit jest większy, ponieważ w puli znajduje się więcej żetonów, które można ukraść, a ryzyko niekoniecznie jest większe. Powód dlaczego twoje fold equity nie spada pomimo tego, że w puli jest teraz dwóch albo więcej graczy, jest dwojaki.

Po pierwsze open raiser musi myśleć nie tylko o sile twojej ręki, ale również martwić się graczami, którzy zagrali over call, ponieważ każdy z nich może mieć rękę, z którą będzie chciał grać dalej. Z drugiej strony overcaller w większości przypadków ma zasięg capped i pomimo tego, że może trapować z monsterem, najprawdopodobniej tego nie robi i spasuje po twoim 3-becie.

Open raiser musi przejmować się graczami overcallującymi bardziej niż ty, ponieważ aby się dowiedzieć czy trapują, musi zainwestować (a więc zaryzykować) dużo większą ilość żetonów niż ty. To dlatego, że sprawdzenie squeeza zazwyczaj nie wchodzi w rachubę, ponieważ oznaczałoby konieczność rozgrywania puli multiway bez pozycji. Jeżeli więc open raiser chce grać dalej, musi zagrać 4-beta.

W konsekwencji powyższego, stosunek ryzyka do nagrody jest lepszy (niższy) niż w przypadku zwykłego 3-beta. W związku z tym ze squeeza powinno się korzystać z przynajmniej tą samą częstotliwością, z jaką stosuje się zwykłego 3-beta przeciwko pojedynczemu przeciwnikowi w danej sytuacji.

Manipulacja wielkością podbicia

Wielkości podbić preflop zalecane w poprzednich lekcjach tego modułu stanowią rekomendację dla zbalansowanej strategii. Czasami jednak, kiedy gra się ze słabymi przeciwnikami, którzy sprawdzają albo pasują zbyt często niezależnie od wielkości podbicia, nie ma konieczności ich balansowania.

Wręcz przeciwnie, powinieneś wykorzystywać ich tendencje i dostosowywać się do nich. Dotyczy to w szczególności minraisów na small blindzie ze słabymi rękami przeciwko prostoliniowym przeciwnikom grającym tight, którzy nie bronią się z marginalnymi rękami pomimo przewagi pozycji i dobrych pot oddsów.

Z drugiej strony istnieją spoty, w których mając silne ręce, powinieneś open raisować i reraisować przeciwko calling station wyżej niż zaleca strategia. Jeżeli sądzisz, że zasięg danego przeciwnika jest nieelastyczny (a więc w zbyt niskim stopniu zależny od wielkości twojego podbicia) i zawiera sporo słabych rąk, z którymi przeciwnik sprawdza, raisuj możliwie wysoko, jeśli nie zawężasz przy okazji jego zasięgu sprawdzenia.

Ekstremalnym (ale niekiedy dochodowym) przykładem jest open pushowanie AA przy bardzo dużych stackach (typowo podczas pierwszych kilku poziomów blindów), w celu uzyskania "sprawdzeń z ciekawości" od zasięgów typu 99+, AQ+, podczas gdy 4 streety value betów o standardowej wielkości oznaczałyby wygranie jedynie części stacka.

Podsumowanie

Z tej lekcji nauczyłeś się, że:

• czasami powinieneś trapować w celu zredukowania swojego fold equity albo zagrywać stop and go, aby je podwyższyć.
• squeeze zazwyczaj jest przynajmniej tak samo dochodowy jak 3-bet przeciwko pojedyńczemu przeciwnikowi.
• przeciwko słabym przeciwnikom, w ramach wyjątku, lepszym pomysłem może być zmiana wielkości podbicia w zależności od siły ręki.