Future Game Simulation (1): Wprowadzenie

Zanim przejdziesz do tej lekcji, powinieneś zapoznać się z wcześniejszymi modułami, szczególnie tym odnoszącym się do Chip Value. Zakładamy też, że poznałeś fundamenty ICM i znasz koncept risk premium.

Z pewnością rozumiesz już, w jaki sposób wielkość stacka przekłada się na jego wartość pieniężną i umiesz używać tej wiedzy w podejmowaniu świadomych decyzji, szczególnie w sytuacjach preflop.

Z tej lekcji nauczysz się, jak dostosować powstały model do swoich readów, jak radzić sobie z jego nieodłącznymi ograniczeniami, oraz gdzie nie warto stosować modelu ICM. Najważniejsze jednak będzie uświadomienie sobie, jaki wpływ na przyszłą sytuację mają twoje bieżące decyzje i wykorzystanie tej wiedzy dla własnych korzyści.

Zacznij od zasięgów Nash'a bazujących na ICM 

Ponieważ większość modeli wartości żetonów opiera się na dylematach push/fold na preflopie, zakładamy, że dokładnie o takich spotach będziemy mówić w dalszej części.

Decyzje push/fold w SNG są zwykle szacowane modelem ICM. Standardową procedurą jest stosowanie dedykowanego oprogramowania, takiego jak HoldemResources Calculator, do obliczenia zasięgów Nash'a dla sprawdzania i pushowania, bazując na wielkościach stacków i strukturze wypłat. Wyniki obejmują także EV pushowania/sprawdzania z każdą możliwą ręką.

Wynik prostych obliczeń ICM w HRC

Oczywiście obliczenia zakładają, że twoi przeciwnicy także grają zasięgami Nash'a. Z tego założenia wynikają dwa problemy. Po pierwsze, przynajmniej niektórzy twoi rywale zwykle nie mają wystarczającej wiedzy, by grać zasięgami Nash'a lub z jakiegoś powodu zdecydowali od nich odejść np. dostosowując się do twojej gry. W grach cash nie jest to dużym problemem, bo każde odchylenie od równowagi przez jednego z twoich przeciwników zwiększa twoje EV. W SnG jednakże – i to jest druga część problemu – przeciwnik grający zbyt luźno w danych spotach może zmniejszyć zarówno swoje equity jak i twoje, przekazując je innym graczom przy stole.

By sobie z tym poradzić, musisz najlepiej jak potrafisz dostosować zasięgi Nash'a, biorąc pod uwagę  swoje ready. Ponowne obliczenia z własnoręcznie zmodyfikowanymi zasięgami może być rozwiązaniem części problemów związanych z równowagą Nash'a, jednakże nie pozwoli pozbyć się nieodłącznych ograniczeń, jakie posiada model ICM.

ICM nie patrzy w przyszłość

Ograniczenia modelu ICM można podsumować krótkim zdaniem: nie bierze on pod uwagę tego, co stanie się w przyszłości. Zakłada on po prostu, że wszystkie stacki są jednakowo grywalne, a końcowa kolejność zostanie wyznaczona niezależnymi konfrontacjami all-in. Nie jest to jednak prawdą, a grywalność stacków różni się w zależności od wielu czynników. To z kolei sprawia, że (oczekiwane) ICM-owe wartości stacków w przyszłości będą znacznie różniły się od statycznych obliczeń wykonywanych na daną chwilę.

Spójrz na czynniki wpływające na grywalność, które nie są brane pod uwagę w statycznych obliczeniach ICM.

Układ stacków

Najważniejszym z nich jest układ stacków. Short stacki (szczególnie w środowisku z niskim risk premium) mogą mieć przewagę – która, swoją drogą, pomogła zbudować Short Stack Strategy dla gier cash – ponieważ większe stacki muszą implementować inną strategię względem siebie, w odróżnieniu od jednej optymalnej, którą muszą stosować przeciwko short stackom.

Z drugiej strony, w środowiskach z dużym risk premium większe stacki mają przewagę, ponieważ ich risk premium jest mniejsze niż przeciwników, co pozwala efektywnie wywierać presję. Poza tym niektóre rozmiary stacków są bardziej grywalne, ponieważ oferują szerszy wachlarz zagrań, takich jak raise/fold, open push, 3-bet push, lub 3-bet/fold (wszystkie na preflopie).

Wzrost blindów

Oczywiście wszystkie wielkości stacków muszą być rozpatrywane względem wielkości blindów. Tu pojawia się kolejny czynnik – wzrost blindów. Gracz, który pierwszy doświadczy nowego poziomu, ma dużo trudniejszą sytuację i jego faktyczne EV jest niższe niż to wyliczone. Zwykle niemożliwym jest oszacowanie liczby rąk, które rozegrane zostaną na danym poziomie blindów, ale jest to coś, co należy mieć na uwadze i próbować wpływać na moment wzrostu poziomu blindów dla własnej korzyści.

Pozycja

Ważna jest też pozycja. Jeśli zbliża się kolejny payjump, dobrze jest nie musieć do tego czasu wpłacać blindów. Dobrze jest też siedzieć za luźnymi graczami z dużymi stackami, a graczy grających bardziej tight mieć za sobą. Pozycja w relacji do blindów determinuje też, kto będzie zmuszony zagrać jako pierwszy, co może znacząco zmienić EV, szczególnie w satelicie.

Ready na graczy

Ważne są także ready na graczy (znowu!). Czy big stack korzysta ze swojej przewagi i konsekwentnie atakuje mniejsze stacki, czy raczej woli nie ryzykować swojej pozycji chip leadera? Czy short stacki są agresywnie i skłonne do ryzykowania swojego turniejowego życia, czy raczej będą czekać, aż zostaną zmuszone do wpłacenia ostatniego żetonu?

Im bardziej big stack jest zdolny do wywierania presji, a short stacki skłonne do wyblindowania się, tym bardziej faktyczne wartości stacków odbiegają od tego, co podaje ICM. W takich przypadkach wartości stacków są dużo bliższe modelowi opartemu na liczbie posiadanych żetonów czyli chip chop.

Pozbądź się ograniczeń ICM, stosując Future Game Simulation

Ostatni problem ciężko przełożyć na liczby, tak samo jak kwestię wzrostu poziomu blindów i grywalności stacka w sytuacjach, gdy nie trzeba zagrywać all-ina preflop. Reszta może być uwzględniona przy pomocy bardziej zaawansowanego modelu zwanego Future Game Simulation (FGS).

FGS przeprowadza (bazującą na Nash'u) symulację, która bierze pod uwagę rozdania rozgrywane po bieżącej ręce. Uwzględnione jest więc wiele czynników, które wpływają na EV w przyszłości. To, ile dokładnie rąk rozegrać, może być ustawione indywidualnie. Oczywiście im więcej przyszłych rozdań weźmiemy pod uwagę, tym dokładniejsze będą wyniki. Są jednak ograniczenia wynikające z rosnącego wykładniczo czasu potrzebnego na analizę każdego kolejnego poziomu. Jeśli jest taka możliwość, dobrze jest przeprowadzić symulację FGS pełnej orbity, by oddać wpływ pozycji. Taką symulację można przeprowadzić np. przy pomocy HoldemResources Calculator.

Oto jak trzeba ustawić HRC, by przeprowadzić symulację FGS

Jest kilka rodzajów spotów, w których korzystanie z FGS zamiast ICM daje wymierne korzyści. Powinieneś być tego świadom, gdy znajdziesz się w jednej z poniższych sytuacji:

•    Jesteś na short stacku i boisz się utraty grywalności, jeśli nie zagrasz przed BB (szczególnie istotne na EP),
•    Jesteś skłonny podjąć lekko –EV (według ICM) decyzję, aby móc wykorzystać powstały układ stacków, zamiast samemu zmagać się z presją innych,
•    Możesz odpuścić sprawdzenie będące +EV (według ICM), aby utrzymać short stacka w grze i móc dalej wykorzystywać swoją przewagę,
•    Możesz odpuścić spot będący lekko +EV (według ICM), ponieważ układ stacków wskazuje, że ktoś niedługo odpadnie.

W takich przypadkach, by mieć lepsze rezultaty, lepiej jest przeprowadzić symulację FGS, by wziąć pod uwagę dodatkowe czynniki.

Podsumowanie

Z tej lekcji nauczyłeś się, że:

Używanie równowagi Nash'a do określania zasięgów ma swoje ograniczenia. Korzystanie z ICM do określania wartości stacków również ma ograniczenia. Większość tych problemów może być rozwiązana poprzez stosowanie Future Game Simulation.